Οι έπαινοι, η υπερηφάνεια και η ταπείνωση Tου Στάρετς Σάββα τού Παρηγορητή

Πηγή: Από το βιβλίο: "Στάρετς Σάββας ο Παρηγορητής". Εκδόσεις Άθως



- Φοβηθείτε τους επαίνους εκ μέρους των ανθρώπων, εξακολούθησε ο στάρετς απευθυνόμενος προς όλους, και προπάντων όταν σας επαινούν παρά την αξία σας. Σιωπήστε, μην απαντήσετε εκείνη τη στιγμή. Μόνο μέσα σας συναισθανθείτε ότι σας επαινούν περισσότερο απ’ ό,τι αξίζετε. Μα αν αρχίσετε να αντιλέγετε, τότε γεννιέται η υποκρισία. Πράγματι, το λεπτό αίσθημα της ικανοποιήσεως από τους επαίνους υπάρχει στον καθένα. Όλοι βρισκόμαστε σε πλάνη δίνοντας μεγάλη αξία στον εαυτό μας. Υπερηφανευόμαστε, ματαιοδοξούμε και μετά πρέπει κάθε μέρα να παρακαλούμε τον Κύριο: «Κύριε, στείλε το έλεός Σου, λύτρωσέ μας από την πλάνη, από την έπαρση, φώτισέ με με το φως της χάριτός Σου». Είναι φοβερή συμφορά όταν ο άνθρωπος χάνοντας την ταπείνωση, απατά τον εαυτό του και φαντάζεται ότι μόλις που δεν είναι άγιος. Φοβερή κατάσταση η έπαρση, η σατανική υπερηφάνεια! Κάποιους τους σώζει ο Κύριος απ’ αυτή την κατάσταση με βαρειά τιμωρία. Στέλνει κάποια ψυχική ασθένεια ή παραχωρεί να πέσουν σε επαίσχυντες αμαρτίες, από το βάρος των οποίων, σαν να συνέρχονται, έρχονται στον εαυτό τους, αναγνωρίζουν τη μηδαμινότητά τους, μετανοούν και διορθώνονται. Αλλά πολλοί απ’ αυτούς τους δυστυχείς χάνονται, ειδικά αν δεν υπάρχει κανείς να τους βοηθήσει να συνέρθουν. Φύλαξέ μας, Κύριε, όλους από μια τέτοια δαιμονική απάτη. Ποτέ δεν πρέπει να υπερηφανευόμαστε για τις ικανότητες, τα χαρίσματά μας και για τα άλλα φυσικά μας πλεονεκτήματα. Ο Κύριος θα μας τα αφαιρέσει σαν τιμωρία για την υπερηφάνειά μας.

Προβλέποντας αυτή τη φοβερή κατάσταση σε κάποιους ανθρώπους ο στάρετς, τους συμβούλευε να συντομεύουν τον κανόνα της προσευχής τους.

- Εσείς, Νίνα, να προσεύχεσθε λιγότερο, έλεγε σε κάποιο πνευματικό του τέκνο.

- Όσο πιο υψηλή πνευματική κατάσταση έχει ο άνθρωπος, συνέχισε ο στάρετς, τόσο περισσότερο βλέπει πόσο μέγας είναι ο Κύριος κι οπόσο μηδαμινός και ανίσχυρος είναι ο ίδιος, και όλο και περισσότερο θαυμάζει το μεγαλείο του Θεού προσευχόμενος ταπεινά. Και για όλα ζητεί τη βοήθεια από τον Παντοδύναμο. Ο στάρετς Ζαχαρίας έλεγε: «Η σοφία χωρίς τη Χάρη είναι αφροσύνη, ενώ η τέλεια ταπείνωση είναι απλή».

Κάποτε έλεγε κατά την εξομολόγηση:

Aπληστία τσιγγουνιά και ελεημοσύνη Στάρετς Σάββας ὁ Παρηγορητής»

Ὁ στάρετς (Σάββας ὁ Παρηγορητής) ἀγωνιζόταν ἐπίμονα κατὰ τῆς τσιγγουνιᾶς καὶ τῆς ἀπληστίας, τῆς ἀσυμπάθειας πρὸς τὸν πλησίον, γιὰ τὴν ἄκαρπη συσσώρευση τοῦ πλούτου. Ἔλεγε ὅτι τέτοιοι ἄνθρωποι, ποὺ ζοῦν μόνο γιὰ τὴν δική τους ἱκανοποίηση, ποὺ δὲν θέλουν νὰ σκέφτονται τοὺς φτωχοὺς ἀδελφούς τους, εἶναι ὅμοιοι μὲ τὸν ἄπληστο πλούσιο τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ στάρετς καλοῦσε τοὺς ἀνθρώπους ποὺ εἶχαν πλοῦτο νὰ βοηθοῦν τοὺς φτωχούς, ἀκολουθώντας τὰ λόγια τοῦ ἀποστόλου: «Οἱ ἔχοντες ὡς μὴ ἔχοντες καὶ οἱ μὴ ἔχοντες ὡς ἔχοντες». Μὲ τὸ παράδειγμα τῆς φύσεως ἀποκάλυπτε τὴν ἀμοιβαία σχέση τῶν δημιουργημάτων τοῦ Θεοῦ:   Τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως καὶ τῆς ἐπιστήμης συμπληρώνουν τὸ ἕνα το ἄλλο, μοιράζονται μεταξύ τους ὅ,τι ἔχουν, καὶ ἡ φύση στὸ λογικὸ ὅν, τὸν ἄνθρωπο, δίνει τὰ ἀγαθά της: τὸ φῶς, τὴ θερμότητα, τὴν ὑγρασία καὶ μ’αὐτὸν τὸν τρόπο διατηρεῖται ἡ ζωή του καὶ ἡ ζωὴ τοῦ ὀργανικοῦ κόσμου. Ἀλλὰ ἐμεῖς, τὰ λογικὰ ὄντα, οἱ ἄνθρωποι, συχνὰ μετατρεπόμαστε σὲ τσιγγούνηδες, ἀναίσθητους, κουφοὺς στοὺς στεναγμοὺς καὶ τὶς κραυγὲς τῶν ἀδελφῶν μας. Γι’ αὐτὸ ἂς μοιραστοῦμε ἀμοιβαία τα ἀγαθά μας ὁ ἕνας μὲ τὸν ἄλλο, ἂς ζηλέψουμε τὴν ἀγαθὴ ἀφιλοχρηματία, ἂς μοιραστοῦμε τὰ ἀγαθὰ χωρὶς τσιγγουνιὰ καὶ ἀλαζονία, ἀλλὰ μὲ γενναιοδωρία, μὲ πραότητα καὶ ταπείνωση. Ἡ τσιγγουνιὰ καὶ ἡ φιλοχρηματία καταστρέφουν τὴν ψυχή, καὶ στὴν ἐπίγεια ζωὴ αὐτὰ τὰ πάθη ὁδηγοῦν σὲ βαρειὲς συνέπειες.   Ὑπάρχει ἡ ἑξῆς διήγηση: Τρεῖς ἄνθρωποι, ἐνῷ βάδιζαν στὸ δρόμο, βρῆκαν ἕνα θησαυρὸ κι ἀποφάσισαν νὰ τὸν καρπωθοῦν. Τὸν μετέφεραν σ’ ἄλλο μέρος κι ἔστειλαν τὸν ἕνα ἀπ’ αὐτοὺς στὴν πόλη γιὰ νὰ ἀγοράσει κρασὶ καὶ νὰ τὸν γλεντήσουν. Οἱ δύο ποὺ ἔμειναν συμφώνησαν νὰ τὸν σκοτώσουν, ὥστε ὁ πλοῦτος νὰ μείνει σ’αὐτούς. Ἐκεῖνος ὅμως, ἀφοῦ ἀγόρασε τὸ κρασί, πῆγε σ’ ἕνα φαρμακεῖο κι ἀγόρασε δηλητήριο γιὰ νὰ δώσει στοὺς ἄλλους δυό τὸ δηλητηριασμένο κρασί, ὥστε νὰ κρατήσει μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό του τὸ θησαυρό. Καὶ νὰ τί ἔγινε. Ὁ ἕνας ἦρθε ἀπὸ τὴν πόλη μὲ τὸ κρασί. Οἱ ἄλλοι δυὸ τὸν σκότωσαν κι ἄρχισαν νὰ πίνουν τὸ κρασί. Δηλητηριάστηκαν κι ἔτσι ἀπολέσθηκαν τρεῖς ψυχές. Ἡ εὐσπλαχνία εἶναι μεγάλη ἀρετή. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ἐλεήμων θεωροῦσε χαμένη τὴν ἡμέρα ποὺ δὲν ἔκαμε ἐλεημοσύνη στὸν πλησίον. Οἱ ἐνάρετοι ἄνθρωποι ψάχνουν εὐκαιρία γιὰ νὰ βοηθήσουν κάποιον. Ἡ Παναγία ἰδιαιτέρως χαίρεται ὅταν οἱ χριστιανοὶ κάνουν ἐλεημοσύνη στὸν πλησίον, καὶ ὀργίζεται μὲ τοὺς σκληροκάρδιους καὶ ἄσπλαχνους ἀνθρώπους.   Σὲ μιὰ οἰκογένεια συνέβη μιὰ δυστυχία. Αὐτοὶ ποὺ ὑπέφεραν ζητοῦσαν ἀπὸ τὸν πατέρα Σάββα νὰ προσευχηθεῖ καὶ οἱ ἴδιοι παρακαλοῦσαν τὸν Κύριο νὰ ἐλαφρώσει τὸ βάσανό τους, ἀλλὰ ἡ θλίψη δὲν περνοῦσε. Τότε ὁ π. Σάββας κατὰ τὴ διάρκεια μιᾶς παρακλήσεως εἶπε:   Συμβαίνει κάποτε ὁ Κύριος νὰ στέλνει στοὺς ἀνθρώπους κάποια συμφορὰ ἐξαιτίας τῆς ἀσπλαχνίας τους. Καὶ αὐτοὶ προσεύχονται· ζητοῦν ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ τοὺς λυτρώσει ἀπ’ αὐτὴν τὴν θλίψη. Ὁ Κύριος ὅμως, σὰν νὰ μὴν ἀκούει τὴν προσευχή τους δὲν ἐλαφρώνει τὴ θλίψη τους. Ὁ Κύριος ἀκούει ὅλες τὶς προσευχές, ἀλλὰ καθυστερεῖ, γιατί περιμένει νὰ δείξουμε εὐσπλαχνία. Χωρὶς εὐσπλαχνία οὔτε ὁ Κύριος δείχνει τὸ ἔλεός Του. Κάποιοι ἀπομονώθηκαν στὰ ὅρια τῆς οἰκογένειάς τους καὶ δὲ δίνουν σημασία στοὺς πτωχούς, αὐτοὺς ποὺ ἔχουν ἀνάγκη βοήθειας.             Ρώτησε κάποιος τὸ Γέροντα:             - Κι ἂν κάποιος δὲν ἔχει χρήματα καὶ πράγματα, τί προσκόλληση μπορεῖ νὰ ἔχει;             Ὁ Γέροντας ἀπάντησε:             -  Ὅποιος δὲν ἔχει τὰ μέσα γιὰ ἐλεημοσύνη, ἀλλὰ φθονεῖ ἐκεῖνον ποὺ τὰ ἔχει, εἶναι κι αὐτὸς φιλάργυρος, λάτρης τοῦ πλούτου. Φύλαξέ μας, Κύριε, ἀπὸ τέτοιο πάθος! Ἂς εἴμαστε εὐχαριστημένοι μὲ τὰ πλέον ἀναγκαῖα γιὰ τὴ συντήρηση τοῦ σώματος, μὲ τὰ ἀπαραίτητα γιὰ νὰ τὸ ντύσουμε, ὥστε νὰ μὴν κρυώνει, γιὰ νὰ τὸ ἐνισχύσουμε μὲ τὴν τροφή, ὥστε νὰ μὴ γίνει ἀδύναμο καὶ νὰ εἶναι φίλος στὴν ψυχή, γιὰ νὰ δουλεύουμε στὸν Κύριο. Ὅλα τα ἄλλα εἶναι ὄλεθρος γιὰ τὴν ψυχή. Ἰδιαιτέρως φοβηθεῖτε τὴν πολυτέλεια, τὴ μίμηση στὴ μόδα. Μὴ μαζεύετε χρήματα. Ὅσα μένουν μοιράστε τα στοὺς φτωχούς. Κάποιοι τὰ βάζουν στὸ βιβλιάριο γιὰ τὴν «ἄσχημη ὥρα». Ἀλλὰ τί λέει ὁ προφήτης Δαυίδ; «Τὸ ἀργύριον αὐτοῦ οὐκ ἔδωκεν ἐπὶ τόκῳ» (Ψάλμ. 14,5) γιὰ μᾶς εἶναι ἀρκετὴ ἡ μέριμνα γιὰ τὴ σημερινὴ ἡμέρα. Στὴν Κυριακὴ προσευχὴ ζητοῦμε ἀπὸ τὸν Κύριο: «τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον». Ἂς μὴ ζητοῦμε τίποτε σ’ αὐτὴ τὴν ἁμαρτωλὴ γῆ. Δὲν ἔχουμε ἐδῶ μόνιμη κατοικία, εἴμαστε ξένοι καὶ παρεπίδημοι στὴ γῆ.   Ὑπάρχει κι ἄλλο εἶδος πλεονεξίας, ἡ λεγόμενη βιβλιομανία, ὅταν δηλαδὴ κάποιοι μαζεύουν πολλὰ βιβλία, παρακλήσεις κ.λπ. καὶ μένουν ἄχρηστα. Καὶ οἱ ἴδιοι δὲν τὰ διαβάζουν καὶ φοβοῦνται νὰ τὰ δώσουν σὲ ἄλλους νὰ τὰ διαβάσουν. Ἕνας τέτοιος πνευματικὸς θησαυρὸς δὲν πρέπει νὰ μένει ἀχρησιμοποίητος. Τὸν καιρὸ ποὺ δὲν τὰ διαβάζεις δῶσε τα στοὺς ἄλλους. Εἶναι κι αὐτὸ ἕνα εἶδος εὐσπλαχνίας ποὺ εἶναι εὐάρεστο στὸ Θεό.   Μεγάλο πνευματικὸ ἔργο ἐπιτελοῦμε, ἂν παρηγοροῦμε τὸν λυπημένο, γιατί ἡ λύπη φέρνει τὸν πνευματικὸ θάνατο. Εἶναι καλὸ νὰ διαβάζουμε πνευματικὰ βιβλία, νὰ πηγαίνουμε στὴν ἐκκλησία ἀλλὰ δὲν εἶναι λιγότερο καλὸ νὰ παρηγοροῦμε τὸν πλησίον, ὅταν ἔχει ἀνάγκη. Ὅποιος δὲν ἔχει συμπάθεια στὴν καρδιά του καὶ εὐσπλαχνία γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, ἐκεῖνος δὲν φοβᾶται τὸ λόγο τῆς Ἁγίας Γραφῆς: «Ἡ γὰρ κρίσις ἀνέλεος ἐστὶ τῷ μὴ ποιήσαντι ἔλεος» (Ἰακ. 2,13). Τοὺς ἐλεήμονες ὅμως ἀναμένει μεγάλο ἔλεος κατὰ τὴν ἔσχατη Κρίση. «Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται».   Ἡ ἐλεημοσύνη ἔχει καθιερωθεῖ ὄχι γιὰ τοὺς λαμβάνοντες, ἀλλὰ γιὰ τοὺς δίδοντες, γιατί αὐτοὶ οἱ τελευταῖοι λαμβάνουν μεγάλη ὠφέλεια, ἀφοῦ ἡ ἀρετὴ αὐτὴ προξενεῖ παρρησία τῶν ἐλεούντων πρὸς τὸν Θεόν. «Μακάριόν ἐστι διδόναι μᾶλλον ἢ λαμβάνειν». Στὸν στάρετς ἄρεσε νὰ δίνει στοὺς φτωχούς, καὶ ζητοῦσε νὰ κάνουν τὸ ἴδιο καὶ τὰ πνευματικά του παιδιά. Ζητοῦσε ἐπίσης νὰ τὰ κάνουν ὅλα μὲ διάκριση καὶ τοὺς προειδοποιοῦσε ὅτι φτωχὸς δὲν εἶναι μόνο ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος στέκεται μὲ ἁπλωμένο τὸ χέρι. Ὑπάρχουν πολλοί, οἱ ὁποῖοι δὲν ζητοῦν, ἀλλὰ δὲν ἔχουν οὔτε ἕνα κομμάτι ψωμὶ γιὰ νὰ φᾶνε. Ὁ Ἅγιος Φιλάρετος ὁ Ἐλεήμων συνάντησε κάποτε ἕνα σεμνὰ ντυμένο φτωχὸ ἀξιωματοῦχο (στ’ ἀλήθεια πάμπτωχο), μπῆκε στὸ σπίτι του κι ἔφριξε ἀπὸ τὴ φτώχειά του. Γι’ αὐτὸ τοῦ πλήρωσε ὅλα τὰ χρέη. Ἡ εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄπειρη. Ἐμεῖς προσβάλλουμε τὸν Κύριο, ἀλλὰ Αὐτὸς πάλι μᾶς δίνει χεῖρα βοηθείας καὶ μᾶς ἐξάγει ἀπὸ τὸν Ἅδη. Ἐμεῖς τὸν παροργίζουμε ἀλλὰ Αὐτὸς στέλνει τοὺς ἁγίους Ἀγγέλους γιὰ νὰ μᾶς βγάλει ἀπὸ τὴν κόλαση. Νὰ λέτε στὴν προσευχή σας: Κύριε, δῶσε μας τὴ δύναμη νὰ σταυρώσουμε «τὴν σάρκα» σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις», ὥστε νὰ μὴν προσβάλουμε πλέον τὴ μεγαλωσύνη Σου.   Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ βιβλίο «Στάρετς Σάββας ὁ Παρηγορητής», ἐκδόσεις Ἄθως. ἀναγνώσθηκε στὴν ἑορταστικὴ σύναξη τῶν συνεργατιδῶν τοῦ Κέντρου Ἐνοριακῆς Ἀγάπης   Ἐπεξεργασία π. Σάββας Γεωργιάδης

 

π. Σάββα Αγιορείτη: Λάθη στήν ἐξομολόγηση καί ποιά ἡ σωστή προετοιμασία. (Ὁλόκληρο τό κείμενο

1)Ὁμιλία: Λάθη κατά τήν ἐξομολόγήση καί ποιά ἡ σωστή προετοιμασία της (mp3) 

2)Κείμενο: 

Λάθη κατά τήν ἐξομολόγήση καί ποιά ἡ σωστή προετοιμασία της

 «Μετανοεῖτε» εἶπε ὁ Κύριος.

Μετανοεῖτε συνεχῶς ἐξακολουθητικά… ἀλλάζετε, διορθώνεσθε, προοδεύετε στήν ὁμοίωση μ΄ Ἐμένα, πορεύεσθε πρός τή Βασιλεία Μου…

«Μετανοεῖτε»…

Ὄχι μετανοῆστε μία φορά μόνο, ὄχι μία ὥρα, ὄχι μία ἡμέρα, ὄχι ἕνα μῆνα, ὄχι ἕνα χρόνο, ἀλλά συνεχῶς.

«Μετανοεῖτε»

Ὄχι μόνο ἐξομολογηθεῖτε, ὄχι μόνο διηγηθεῖτε τά λάθη σας, ὄχι μόνο ἀπαριθμεῖστε ψυχρά τίς πτώσεις σας, ὄχι μόνο καταθέστε τήν ἁμαρτωλότητά σας,

ἀλλά πονέστε, κλάψτε, ἀλλάξτε νοῦ, μεταβληθεῖτε, μεταποιηθεῖτε, ἀποφασεῖστε καλλίτερα νά πεθάνετε παρά νά ξανααμαρτήσετε…

«Πολλοί ἐξομολογοῦνται ἀλλά λίγοι μετανοοῦν» ἔλεγε κάποιος.

Ἐξομολογούμαστε ἐνδεχομένως τακτικά, συχνά…

Πόσο ὅμως μετανοοῦμε;

Ποσό «ὁλόκληρωμένη» εἶναι ἡ μετάνοιά μας;
            Πόσο ἀνάλογη στό μέγεθος τῆς ἁμαρτωλότητάς μας;

Πόσο «ἐπίπονη» εἶναι ἡ ἀναζήτηση τῆς καρδιᾶς μας γιά τόν Κύριο;

Πόσο συντριμμένη καί τεταπεινωμένη καρδιά διαθέτουμε;

Πόσο ἀλλάζουμε μετά ἀπό κάθε ἐξομολόγηση;

Πόσο διορθωνόμαστε;

«Ἀρκετοί πιστοί ἀνταποκρίνονται θετικά στήν πρόσκληση τοῦ Πανάγαθου Θεοῦ γιά μετάνοια, ἐξομολογοῦνται εἰλικρινά καί μέ αἰσθήματα πραγματικῆς ἀγάπης πρός τόν Κύριο ἐναποθέτουν ὅλα τά ἁμαρτήματά τους ἐνώπιον τοῦ Πνευματικοῦ. Παρουσιάζονται σ’ αὐτόν ὡς μιά «ἐπιστολή… γινωσκομένη καί ἀναγινωσκομένη» (Β΄ Κορ. 3, 2). ῎Εχουν τήν ὀρθή πεποίθηση καί βαθιά πίστη πώς ὅσα ποῦν θά συγχωρηθοῦν, θά σβησθοῦν, θά ἐξαφανισθοῦν, ὡσάν νά μήν συνέβησαν ποτέ στή ζωή τους…..
Γι’ αὐτό μέσα στό Ἐξομολογητήριο ὁμολογοῦν μέ ταπείνωση καί συντριβή τήν ἐνοχή τους καί ἐξομολογοῦνται πλήρως καί τελείως ὅλα τά σφάλματά τους. Τοιουτοτρόπως λαμβάνουν τήν ἄφεση ὅλων τῶν μετά τό Ἅγιο Βάπτισμα ἁμαρτιῶν τους καί ἐπανέρχονται στήν κατάσταση τῆς Χάριτος πλησίον τοῦ Θεοῦ εἰρηνικοί καί ἀναπαυμένοι.

Ἡ δύναμη τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἐξομολογήσεως χαρίζει στόν καθένα πού εὐσυνείδητα ἐξομολογεῖται, τήν ἐσωτερική πληροφορία ὅτι εἶναι φίλος τοῦ Θεοῦ καί ἀγαπητός ἀδελφός τῶν Ἁγίων. Ἀποκτᾶ δέ τήν παρρησία πρός τόν Θεό, τό βασικό γνώρισμα τῶν Ἁγίων.Βέβαια ὑπάρχουν καί ἀρκετές περιπτώσεις, ὅπου οἱ πιστοί ἀντιμετωπίζουν ἐπιπόλαια τό Μυστήριο τῆς Ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως. Ἐπιδιώκουν γνωστά ὀνόματα Πνευματικῶν, ὄχι γιατί εἶναι ἔμπειροι καί διακριτικοί καί θά τούς βοηθήσουν στή σωτηρία τῶν ψυχῶν τους, ἀλλά γιά νά καυχῶνται μετά πώς εἶναι πνευματικά τέκνα γνωστῶν ἐκκλησιαστικῶν Πατέρων, μιμούμενοι τοιουτοτρόπως τούς ἀκάρπους Ἑβραίους, οἱ ὁποῖοι περιορίζονταν νά λένε ὅτι εἶναι τέκνα Ἀβραάμ. Φεύγουν ἀπό τό Ἐξομολογητήριο περισσότερο λυπημένοι, δύσθημοι καί στενοχωρημένοι παρά ἀναπαυμένοι. Δέν φταίει ὅμως γι’ αὐτό τό Μυστήριο, ἀλλά οἱ ἴδιοι οἱ ὁποῖοι προσέρχονται τυπικά καί κατ” ἔθιμο μόνο στίς μεγάλες ἑορτές τῆς Ἐκκλησίας, χωρίς τήν ἀπαραίτητη προετοιμασία καί ἔμπρακτη ἐκδήλωση μετανοίας»[1].

Η αγία Γραφή είναι ανεκτίμητος θησαυρός για τον άνθρωπο…

Πώς μας βοηθεί ο Ιησούς Χριστός να πορευθούμε προς τη Βασιλεία των Ουρανών και πώς μπορούμε να λάβουμε αυτή τη βοήθεια, δηλ. το Άγιο Πνεύμα.Μπορείς να λάβεις το Άγιο πνεύμα δια της αναγνώσεως ή της ακροάσεως της Αγίας Γραφής , ως του αληθινού λόγου του Θεού.
Η αγία Γραφή είναι ανεκτίμητος θησαυρός για τον άνθρωπο, από τον οποίο μπορεί αυτός να αντλεί και φως και ζωή: Φ ω ς το οποίο μπορεί να φωτίσει και να σοφίσει κάθε άνθρωπο και ζ ω ή η οποία μπορεί να ζωογονήσει, να παρηγορήσει και να γλυκάνει κάθε άνθρωπο.
Η αγία Γραφή είναι μία από τις σπουδαιότερες ευεργεσίες του Θεού προς τον άνθρωπο και τέτοια ευεργεσία, από την οποία μπορεί να ωφεληθεί ο καθένας, αρκεί μόνο να θέλει.
Είναι αναγκαίο να πούμε ότι η αγία Γραφή είναι Θεία Σοφία, ότι η αγία Γραφή είναι Σοφία θαυμαστή και ότι αυτήν μπορεί να την κατανοήσει και να την επιτύχει ο πιο απλούς και αμαθής άνθρωπος. Και εξ αιτίας αυτού πολλοί άνθρωποι από τους απλούς , διαβάζοντας ή ακούγοντας την αγία Γραφή , έγιναν ευσεβείς και έλαβαν το άγιο Πνεύμα. Αλλά υπήρχαν και εκείνοι, μάλιστα και κάποιοι που ήταν μορφωμένοι, οι οποίοι μελετώντας την αγία Γραφή επλανήθησαν και απολέσθηκαν. Κι αυτό συνέβη γιατί οι πρώτοι μελετούσαν την αγία Γραφή με απλότητα καρδιάς και χωρίς σοφιστικό πνεύμα και διανοητικά τερτίπια και αναζητούσαν σ’ αυτήν όχι σοφία αλλά χάρη, δύναμη και Πνεύμα, ενώ οι δεύτεροι , αντιθέτως, θεωρώντας τον εαυτό τους σοφό και παντογνώστη, ζητούσαν σ’ αυτήν όχι τη δύναμη και το Πνεύμα του λόγου του Θεού , αλλά σοφία κοσμική. Και αντί με πνεύμα υπακοής να δεχθούν όλα όσα ήταν ευάρεστα στη Θεία Πρόνοια να μας αποκαλύψει , αυτοί προσπάθησαν να διεισδύσουν και να γνωρίσουν τα κεκρυμμένα∙ και γι’ αυτό έπεσαν στην απιστία ή τα σχίσματα.

Όχι στην απελπισία, η ζωή είναι ανυπόφορη μόνο για τους δυσεβείς

Δεν πρέπει σε οποιεσδήποτε περιπτώσεις και περιστάσεις να χάνετε το θάρρος σας ή να απελπίζεσθε. Η απελπισία φονεύει την ενέργεια που χρειάζεται για να λάβουμε στην καρδιά μας το Άγιο Πνεύμα.
Ο απελπισμένος χάνει την προσευχή και νεκρώνεται για τον πνευματικό αγώνα.

Να ξέρετε ότι τη στιγμή της αποθαρρύνσεως και της απελπισίας δεν σας αφήνει ο Κύριος, αλλά εσείς αφήνετε τον Κύριο. Οτιδήποτε θλιβερό κι αν σας συμβαίνει, καλέστε νοερά τον Κύριο Ιησού Χριστό που ζει μέσα στην καρδιά σας.

Εκείνος περιμένει την πρόσκλησή σας . Μην απογοητεύεσθε και μη νιώθετε στενοχώρια για τη ζωή σας. Η ζωή είναι ανυπόφορη μόνο για τους δυσσεβείς , αλλά όποιος πιστεύει στον Ιησού Χριστό και ελπίζει σ’ Αυτόν, πρέπει να χαίρεται και να εκτιμά τη ζωή.

Η επίγεια ζωή μας είναι απαραίτητη σαν προετοιμασία για την αιώνια ζωή: για να δοξάσουμε εδώ τον Θεό, να ευεργετήσουμε τον πλησίον και να επιτύχουμε την Αιώνια Βασιλεία δια της στενής οδού που προστάσσει το Ευαγγέλιο.

Η ζωή δεν μας δόθηκε για επίγειες απολαύσεις. «Μακάριοι οι κλαίοντες νυν», όχι οι γελώντες.

Η απελπισία, η νωθρότητα και η αμέλεια είναι οι τρεις γίγαντες με τους οποίους είναι δεμένο όλο το ανθρώπινο γένος.
 
Από το βιβλίο: « ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ  Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ»   

ΠΩΣ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙΣ ΤΗ ΝΥΧΤΑ... ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ.

Το βράδυ, με το τέλος όλων των έργων της ημέρας, ευχαρίστησε τον Θεό για όλες τις ευεργεσίες πού έλαβες κατά τη διάρκεια της ημέρας, δηλαδή: επειδή παρέμεινες ζωντανός, κι ακόμη για τις πνευματικές και σωματικές σου δυνάμεις, για την υγεία σου, για την τροφή, το ποτό, για όλους τους ψυχοσωτήριους λογισμούς, για όλες τις άγιες επιθυμίες, για το γήινο και το ουράνιο φως, για τη βοήθεια και προστασία Του, δηλαδή για κάθε ευεργεσία Του.
Ύστερα απασχόλησε την καρδιά σου με τούς ακόλουθους πνευματικούς λογισμούς: «Να πού εγώ για μια ακόμη μέρα ήρθα πιο κοντά στο θάνατο. Τί θα συμβεί, αν θελήσει ό Κύριος να με βάλει αύτη τη νύχτα μπροστά στο Δίκαιο Κριτήριο Του; Θα αντέξω; Το πρωί έβαλα σκοπό να περάσω όλη την ημέρα με αγιότητα. Πώς την πέρασα; Μήπως παρόργισα τον Κύριο με κάτι;
Μετά απ’ αυτές τις ερωτήσεις:
α) Προσευχήσου μέσα στην καρδιά σου στο Πανάγιο Πνεύμα για να φωτίσει το νου σου και με ακρίβεια ως και τη μικρότερη λεπτομέρεια θυμήσου: Πώς έζησες τη μέρα πού πέρασε, πώς σηκώθηκες το πρωί, πώς ετοιμάσθηκες, πώς έκαμες την πρωινή προσευχή σου, πώς πέρασες κατά τη διάρκεια των πρωινών σου ασχολιών σύμφωνα με τη θέση σου, πώς συμπεριφέρθηκες κατά το φαγητό και την ανάπαυση, πώς στην σχέση σου με τούς οικείους σου, τούς γείτονές σου, με τούς ξένους, ειδικά σε περιστάσεις επικίνδυνες για σένα. Μήπως υπέκυψες στην αμαρτία; Μήπως χαλάρωσε ή διάθεσή σου να αποφεύγεις την αμαρτία; Πώς φέρθηκες όταν σου συμπεριφέρθηκαν με αγένεια, όταν δεν σε άκουσαν ή γέλασαν εις βάρος σου;
β) Προσευχήσου, ώστε το Άγιο Πνεύμα να σε οδηγήσει να θυμηθείς: Τί σκέφτηκες τη σημερινή ημέρας, τί είπες, τί έκανες- Πώς προσπάθησες ή δεν προσπάθησες να φυλάξεις την αγία απόφαση πού είχες πάρει το πρωί να απομακρυνθείς απόφαση την αμαρτία· τί ιδιαιτέρως σε τραβούσε ή τί σε παρέσυρε στην αμαρτία· τί τρόπο επιχείρησες να χρησιμοποιήσεις εναντίον της αμαρτίας ή εναντίον των εμποδίων να εκπληρώσεις το θέλημα του Θεού και γιατί ό τρόπος αυτός φάνηκε ανεπαρκής.
γ) Προσευχήσου, ώστε το Άγιο Πνεύμα να σε οδηγήσει να θυμηθείς σε τί και γιατί αμάρτησες, τί και γιατί δεν το έκανες· μήπως αμάρτησες τρέφοντας τον εαυτό σου με κακούς λογισμούς και επιθυμίες· μήπως αμάρτησες παραλείποντας να κάνεις κάτι καλό ή πρέπον μήπως αμάρτησες εναντίον της πρώτης, της δεύτερης ή της τρίτης εντολής κ.λπ., μήπως είχες συμμετοχή σε ξένες αμαρτίες κ.λπ.
δ) Ενθυμούμενος πώς πέρασες τη μέρα σου, θα βρεις στον εαυτό σου και καλά και κακά. Όλα τα καλά να τα επιγράφεις στον Θεό και τα κακά στον εαυτό σου. Πάρε εκ νέου στερεά απόφαση να εναντιωθείς στην αμαρτία, ιδιαιτέρως την πιο προσφιλή σου αμαρτία. Επινόησε τα πιο δυνατά μέσα και τούς τρόπους για να λυτρωθείς απ’ αυτήν. Αλλά ταυτόχρονα προσευχήσου και παρακάλεσε τον Κύριο και Θεό να σου αποκαλύψει ελπίδα και τρόπους πού θα ενισχύσουν ιδιαίτερα την αγαθή σου προαίρεση, ώστε να είσαι έτοιμος να πεθάνεις παρά να ξανακάνεις τις προηγούμενες αμαρτίες σου και να προσβάλεις εκ νέου τον Θεό.
Πηγαίνοντας για ύπνο, κάνε τη βραδινή σου προσευχή ή απόφαση τα εκκλησιαστικά βιβλία ή με δικά σου λόγια, αλλά πρόσεξε, ώστε οι προσευχές σου να είναι οπωσδήποτε άγιες και συνετές:
α) Πριν απ’ όλα ευχαρίστησε τον Θεό για όλες τις ευεργεσίες πού έδειξε σε σένα και σ’ όλους τούς ανθρώπους· για τη λύτρωση πού μας προσέφερε, για την αγία πίστη μας, για τα άγια Μυστήρια και για την αγία διδασκαλία πού μας έδωσε προς σωτηρία.
β) Προσευχήσου, ώστε ό Κύριος να σου συγχωρήσει όλες τις αμαρτίες και να μην επιτρέψει σε σένα να πεθάνεις μέσα στις αμαρτίες σου.
γ) Προσευχήσου, ώστε να σε λυτρώσει ό Θεός απόφαση τους πειρασμούς του εχθρού κατά τον ύπνο και τη νύχτα και να σου στείλει το φύλακα ‘Άγγελό σου να φυλάξει την ψυχή και το σώμα σου απόφαση κάθε κακό.
δ) Προσευχήσου, ώστε ό Κύριος να ευλογήσει όλους τους κοντινούς σου ανθρώπους: τούς γονείς, τούς αδελφούς σου, τις αδελφές σου, τούς συγγενείς σου, τούς γνωστούς, τούς ευεργέτες σου, τούς προϊσταμένους σου. Προσευχήσου και για τούς εχθρούς σου.
ε) Προσευχήσου, ώστε Εκείνος να βοηθήσει τούς φτωχούς, τούς θλιμμένους, τούς οδοιπορούντες, τούς ασθενείς, τούς βασανισμένους, να παρηγορήσει τούς δυστυχισμένους, να προστατεύσει τα ορφανά, να δώσει ελπίδα στους ψυχορραγούντες, να ευλογήσει όλα τα παιδιά, να κατευθύνει στο καλό όλους τούς νέους, να ενισχύσει στην αγία ζωή τούς ενήλικες και όλους τούς γέροντες, να τούς κάνει υπόδειγμα αγίας ζωής, να οδηγήσει όλους τούς αμαρτωλούς σε μετάνοια, να αφανίσει το σκοτάδι μέσα στο όποιο ζουν οι ειδωλολάτρες, οι άπιστοι, οι αιρετικοί, οι σχισματικοί· να τούς φωτίσει διά του Φωτός Του· όλους να οδηγήσει στην γνώση της Αληθείας Του· όλους να κατευθύνει στην αληθή οδό της σωτηρίας και να τούς σώσει.
Τέλος, παράδωσε τον εαυτό σου στον Κύριο και Υιό σου τελείως. Σημείωσε τον εαυτό σου με το σημείο του Σταυρού, ξάπλωσε στο κρεβάτι και κοιμήσου, ενθυμούμενος το θάνατο και την Κρίση του Θεού. Προσπάθησε να κοιμηθείς με καλούς λογισμούς. Διάβασε κάποιο πνευματικό βιβλίο ή το Βίο του Αγίου πού γιορτάζει αύριο.
Προσπάθησε να κοιμηθείς αφοσιωμένος στον Θεό. Τότε, ότι κι αν σου συμβεί κατά τον ύπνο, τίποτε μη φοβηθείς. Κοιμήσου σαν να είσαι στα χέρια του Θεού. Τότε ό ‘ίδιος ό Κύριος θα σε προσέχει και θα σε φυλάει. Τότε τίποτε κακό δεν θα πλησιάσει το σώμα σου, ή ψυχή σου δεν θα κινδυνεύσει, γιατί θα είναι κοντά στον Θεό.
Σε περίπτωση αϋπνίας, όταν για πολλή ώρα δεν μπορείς να κοιμηθείς, πάλι προσευχήσου. Συλλογίσου τα κρίματα του Θεού και την ανθρώπινη ματαιότητα και πάρε απ’ αυτά ωφέλιμα μαθήματα για τη ζωή σου. Προσευχήσου με την εσωτερική, καρδιακή προσευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, έλέησόν με τον άμαρτωλόν». ‘Αντέξω έρθουν στο νου και την καρδιά κακοί λογισμοί, σήκω και κάνε μετάνοιες με τον Πεντηκοστό Ψαλμό: «Έλέησόν με, ό Θεός», μέχρι να κουρασθείς. ‘Αντέξω προσευχηθείς με την καρδιά σου, γρήγορα θα σε πάρει ό ύπνος. Αλλά κι αν δεν κοιμηθείς, θα λάβεις πνευματική ωφέλεια.
Να πώς οι καλοί άνθρωποι περνούν τη ζωή τους, θεάρεστα και άγια. Έδώ δείξαμε τον τρόπο να περάσεις με αγιότητα μόνο για μια μέρα. Έτσι να περάσεις και τη δεύτερη και την τρίτη και όλες τις ήμερες της ζωής σου. Πάντοτε να έχεις μπροστά στα μάτια σου αυτόν τον οδηγό και σύμφωνα μ’ αυτόν να ρυθμίζεις τη ζωή σου. Αντέξω έτσι ενεργείς, τότε θα γίνεις στο τέλος τέλειος, αληθινός χριστιανός και θα λάβεις το στέφανο αντάξιας δόξας. Στην αρχή αυτόν το έργο φαίνεται δύσκολο, αλλά εσύ να λάβεις όλα τα μέτρα για να νικήσεις αυτόν τον πειρασμό, ώστε αυτόν το σπουδαίο και απαραίτητο για σένα έργο να γίνει εύκολο.
Θυμήσου ότι ή οκνηρία είναι ή μητέρα όλων των ελαττωμάτων και ακολούθως της καταστροφής, αλλά ό κόπος, ή ζωντάνια και ή επαγρύπνηση είναι οι απαραίτητο όροι της αρετής και ακολούθως της σωτηρίας. Και στον κόσμο ό άνθρωπος χωρίς κανόνες θεωρείται άχρηστος. Πολύ περισσότερο ό χριστιανός δεν είναι δυνατόν να ζήσει χωρίς κανόνες, όπως τύχει. Αυτοί οι κανόνες χωρίς αμφιβολία, με βεβαιότητα θα σε οδηγήσουν μέχρι την εκπλήρωση του σκοπού σου.
ΒΙΒΛΙΟΓ. ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ.

Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΜΕ ΤΟ ΙΑΜΑΤΙΚΟ ΧΑΡΙΣΜΑ

Θεωρούμε κατάλληλη τη στιγμή, χάριν νουθεσίας, να παραθέσουμε τη διήγηση για κάποιο μοναχό ό όποιος υπέταξε το δικό του θέλημα στο θέλημα τού Θεού και απόλαυσε μεγάλη ειρήνη στην ψυχή του, λαμβάνοντας από τον Θεό το ιαματικό χάρισμα. Πολλοί ασθενείς γίνονταν καλά μόνο με το άγγιγμα τού ενδύματος του. Παντού συναντούσε μεγάλο σεβασμό για το πρόσωπο του.

Μεταξύ αυτών, οι αδελφοί της μονής εκπλήττονταν πολύ με όσα γίνονταν από το συμμοναστή τους, επειδή δεν παρατηρούσαν σ' αυτόν κανένα ιδιαίτερα εξέχον ασκητικό αγώνισμα, ούτε αυστηρή νηστεία, ούτε υπερβολικούς κόπους, ούτε κάτι άλλο.

Ζούσε όπως όλοι οι άλλοι.

Ένα μόνο πράγμα κρατούσε με αυστηρότητα. Όλα όσα τού συνέβαιναν τα δεχόταν πρόθυμα και ευχαριστούσε γι' αυτά τον Θεό. Ένα τον διέκρινε: Είχε παραδοθεί ολοκληρωτικά στο θέλημα τού Θεού.

Κάποτε πού ό μοναχός αυτός θεράπευσε κάποιους άρρωστους χωρίς κανένα ιατρικό μέσο διά της ζώσης εν αύτω χάριτος και δυνάμεως, ό προεστώς τού κοινοβίου τον ρώτησε ποιά ήταν ή αιτία της θεραπείας, γιατί οι προσερχόμενοι σ' αυτόν λαμβάνουν την ίαση.

- Και εγώ ό ίδιος εκπλήττομαι πού μπορώ να τούς δίνω την υγεία τους, απάντησε ό μοναχός. Ντρέπομαι πού τα ενδύματα

μου έχουν ιαματική δύναμη, γιατί εγώ ούτε με τη νηστεία, ούτε με άλλα ασκητικά, μοναστικά αγωνίσματα, αξιώθηκα να λάβω τέτοιο δώρο από τον Θεό.

- Αυτό είναι αλήθεια, είπε ό προεστώς. Εμείς βλέπουμε ότι είσαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος και σε σένα δεν υπάρχει τίποτα πού να σε ξεχωρίζει από την τάξη των υπολοίπων πατέρων.