Ο εξισλαμισμός της Χώρας - Muslim Demographics (Greek)

Το δημογραφικό πρόβλημα και ο εξισλαμισμός της Ελλάδας και της Ευρώπης

Το δημογραφικό πρόβλημα και ο εξισλαμισμός της Ελλάδας και της Ευρώπης

Το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας και κατ'επέκταση της Ευρώπης, είναι το σημαντικότερο μεταξύ όλων των τεράστιων προβλημάτων με τα οποία έχει τεθεί αντιμέτωπη η χώρα μας, αλλά και ολόκληρη η ευρωπαϊκή ήπειρος κατά τον 21ο αιώνα.

Το πρόβλημα του χρέους που υποτίθεται ότι είναι η μεγαλύτερη πληγή της Ελλάδας και της Ευρώπης τα τελευταία χρόνια, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια παράμετρος που οξύνει και διογκώνει περισσότερο το τεράστιο δημογραφικό πρόβλημα της ηπείρου, ένα πρόβλημα που αν δεν αντιμετωπιστεί άμεσα, θα οδηγήσει τους λαούς της Ευρώπης στον αφανισμό. Δεν χρειάζονται πόλεμοι και καταστροφές. Η υπογεννητικότητα κάνει την ίδια δουλειά, αθόρυβα και αποτελεσματικά...

Δείτε το παρακάτω video με πολύ μεγάλη προσοχή:

Ο εξισλαμισμός της Χώρας - Muslim Demographics

http://www.youtube.com/watch?v=YcsCqxD__Zk

Το τελειότερο παράδειγμα Ηγέτη: Ιωάννης Γ´ Βατάτζης, ο Άγιος Αυτοκράτορας του Βυζαντίου

Το τελειότερο παράδειγμα Ηγέτη: Ιωάννης Γ´ Βατάτζης, ο Άγιος Αυτοκράτορας του Βυζαντίου

 

 

"Ιωάννης εν Χριστώ τω Θεώ πιστός Βασιλεύς και Αυτοκράτωρ Ρωμαίων ο Δούκας"

1. Ιωάννης Γ' Δούκας Βατάτζης:

http://www.youtube.com/watch?v=VYrHZmBQw3M

 

2. ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ - Άγιος Ιωάννης Δούκας Βατάτζης:

http://noiazomai.tripod.com/vatatzis.html

 

3. Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Γ’ ΔΟΥΚΑΣ ΒΑΤΑΤΖΗΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

 

4. Ποιός ήταν ο Άγιος Ιωάννης ο Βατάτζης:

http://dexiatiskavalas.blogspot.gr/2012/05/blog-post_9766.html

 

Τα τελευταία χρόνια οι Έλληνες πολίτες ακούμε συνέχεια για λιτότητα και οικονομική κρίση.

 

Οι πολιτικοί ταγοί του τόπου μας αναφέρουν συνέχεια ότι θα λάβουν μέτρα οικονομικής εξυγίανσης και ότι πρέπει να γίνουν περικοπές στα επιδόματα και στους μισθούς αυτών, που αμείβονται πλουσιοπάροχα.

 

Κάποιοι άλλοι αναφέρουν ότι πρέπει να μειωθούν και οι δικές τους αποδοχές καθώς και άλλα οικονομικά προνόμια, που απολαμβάνουν οι πολιτικοί αλλά και διάφοροι γενικοί διευθυντές υπουργείων και ΔΕΚΟ.

 

Επίσης, ακούμε συνέχεια για την περιβόητη ανακατανομή πλούτου σε όλους τους πολίτες, όπως και για την αξιοκρατική τους τοποθέτηση σε καίριες κυβερνητικές αλλά και δημόσιας διοίκησης θέσεις.

Το ερώτημα που τίθεται είναι αν ποτέ στα χρονικά υπήρξε κάποιος ηγέτης, που κατόρθωσε να εφαρμόσει όλα αυτά. Το σίγουρο είναι πως ηγέτες με τέτοιο ήθος και αφοσίωση στο λαό αποτελούν πάντα την εξαίρεση στον κανόνα και συνιστούν ιστορικό μέρος μιας ένδοξης μειοψηφίας.

 

Μια ιστορική προσωπικότητα, που κατέχει θέση στην προαναφερόμενη μειοψηφία, είναι και ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου (Ρωμανίας) και Άγιος της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης. Ο εκ Διδυμοτείχου καταγόμενος αυτοκράτορας δεν αποτελεί απλά μέλος της μειοψηφίας αλλά είναι από τους ενδοξότερους εκφραστές της.

 

 

Η ιστορική εποχή, κατά την οποία έδρασε ο Ιωάννης Βατάτζης ήταν το πρώτο μισό του 13ου αιώνα. Γεννήθηκε στο Διδυμότειχο το 1193 από αριστοκράτες γονείς με μεγάλη περιουσία και με συγγενικούς δεσμούς με άλλες ιστορικές οικογένειες του Βυζαντίου.

 

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους της Δ΄ σταυροφορίας το 1204, που είχε ως συνέπεια να καταλειφθούν και άλλες επαρχίες της αυτοκρατορίας, όπως και η ιδιαίτερη πατρίδα του, αναγκάστηκε να μεταβεί στις ελεύθερες περιοχές του βασιλείου της Νίκαιας, μοιράζοντας μεγάλο μέρος της περιουσίας του στους φτωχούς συμπολίτες του.

 

Στο Νυμφαίο της Μ. Ασίας γνώρισε τον συνεχιστή του αυτοκρατορικού θρόνου του Βυζαντίου Θεόδωρο Α΄ Λάσκαρη. Η γνωριμία αυτή ήταν βεβαίως καθοριστική για τη μετέπειτα εξέλιξη του Ιωάννη.

 

Ο βασιλιάς Θεόδωρος, καθώς περνούσαν τα χρόνια αξιολόγησε τις ικανότητες του Ιωάννη δίδοντάς του το αξίωμα του πρωτοβεστιάριου και το 1212 τον έκανε γαμβρό του νυμφεύοντάς τον με την κόρη του Ειρήνη. Το 1222 μετά το θάνατο του Θεοδώρου Λάσκαρη ο Ιωάννης Βατάτζης στέφθηκε αυτοκράτορας.

 

 

Για να μη μακρηγορήσουμε όμως άλλο, ας ανατρέξουμε στο βιβλίο, που εξέδωσε ο εκδοτικός οίκος «Ορθόδοξος Κυψέλη» «Ιωάννης Γ΄ Βατάτζης ο Άγιος αυτοκράτορας του Βυζαντίου», στο οποίο περιγράφεται αναλυτικά ο βίος του και τα κατορθώματά του. Τα αποσπάσματα, που παραθέτουμε παρακάτω εξιστορούν το κοινωνικό και οικονομικό του έργο:

Ο Βασιλεύς Ιωάννης υπήρξε ο προστάτης και συμπαραστάτης της αγροτικής και αστικής τάξης, και επεδίωκε διαρκώς την άνοδο του βιοτικού επιπέδου όλων των υπηκόων του. Για να το καταφέρει αυτό, αναγκάστηκε να συγκρουστεί με τους άρχοντες, που κατείχαν μεγάλες αγροτικές εκτάσεις προκαλώντας την οργή τους. Απένειμε δικαιοσύνη σε όλους είτε ήταν φτωχοί είτε πλούσιοι.

 

Ήταν απόλυτα αμερόληπτος.

 

Ο Ιωάννης όμως αποφασισμένος να δημιουργήσει ένα ισχυρό κράτος, που θα ενώσει ξανά και θα ελευθερώσει τον Ελληνισμό από κάθε βάρβαρο κατακτητή, που εκμεταλλεύτηκε την έως τότε παρακμή της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, δεν επανέλαβε τα λάθη των προηγουμένων αυτοκρατόρων, που καταπίεζαν τον λαό και ευεργετούσαν τους αριστοκράτες.

 

Οικόσημο του Ιωάννη Γ' Βατάτζη

Συνειδητοποίησε εξ αρχής ότι έπρεπε να στηριχθεί στον λαό, δίδοντάς του γη, για να καλλιεργεί και να ζει αξιοπρεπώς. Για να τους βοηθήσει, έκανε μεγάλη απογραφή (κάτι σαν εθνικό κτηματολόγιο) και επίταξε κατόπιν τεμάχια γης από τους μεγαλογαιοκτήμονες και τους αριστοκράτες και τα διένειμε σε όλους τους φτωχούς υπηκόους του, ώστε να ζουν άνετα και ανθρώπινα.

 

Έτσι καλυτέρευσε τα οικονομικά του κράτους μέσω της γεωργικής οικονομίας, η οποία σαν βάση είχε την καλυτέρευση της αμπελουργίας καθώς και άλλων καλλιεργειών. Εκτός από την ανάπτυξη της γεωργίας έδωσε προσοχή στην κτηνοτροφία και στην πτηνοτροφία.

Επίσης αναδιοργάνωσε και την βιοτεχνία και ειδικότερα την υφαντουργία, η οποία στη Νίκαια κατά το παρελθόν είχε μεγάλη άνθηση. Λόγω του ότι είχε αναπτυχθεί το εμπόριο πολλών προϊόντων αλλά και υφασμάτων από Ανατολή και Δύση, πιο συγκεκριμένα από την Ιταλία, η ανώτερη τάξη της Νίκαιας αγόραζε πολλά υφάσματα, με αποτέλεσμα να μη υπάρχει ζήτηση για τα υφάσματα της Νίκαιας.

 

Για να βοηθήσει το νέο ξεκίνημα της υφαντουργίας, απαγόρευσε με αυστηρότατες ποινές την εισαγωγή υφασμάτων αλλά και τροφών από άλλα κράτη, επισημαίνοντας στους πολίτες του ότι πρέπει να είναι ευχαριστημένοι με τα εγχώρια προϊόντα. Κατάλαβε αμέσως πως το εμπορικό ισοζύγιο ανατρεπόταν, οι εισαγωγές ήταν πολύ περισσότερες από τις εξαγωγές, ζημιώνοντας την εγχώρια παραγωγή.

 

 

Αποτέλεσμα αυτών των διατάξεων ήταν να βλάψει το εμπόριο της Βενετίας και της Γένοβας, και να ενισχυθεί η οικονομία του κράτους του. Γενικά ο Ιωάννης δεν ήθελε να έχει καμία εμπορική σχέση με τους Ιταλούς, χαρακτηριστικά ο Ντόναλντ Μ. Νίκολ στο βιβλίο του «Βυζάντιο και Βενετία» αναφέρει:

 

«Ο σπουδαιότερος αυτοκράτορας της Νίκαιας, ο Ιωάννης Γ. Βατάτζης, ο οποίος διαδέχθηκε το Λάσκαρη το 1222, σκόπευε να κάνει την αυτοκρατορία του αυτάρκη, ώστε η οικονομική της επιβίωση να μη εξαρτάται από το εμπόριο με τους Ιταλούς. Δεν ήθελε να έχει εμπορικές σχέσεις μαζί τους ούτε καν στην Κωνσταντινούπολη. Όταν και αν ποτέ τα πλοία του εισέπλεαν στον Κεράτιο, θα ήταν, για να πάρουν την πόλη από τους Ιταλούς, να ανατρέψουν το λατινικό καθεστώς και να παλινορθώσουν τη Βυζαντινή αυτοκρατορία».

 

Στην εσωτερική διοίκηση έβαλε σε επίκαιρες κρατικές θέσεις ανθρώπους, που δεν ήταν αριστοκράτες, αλλά που μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στα καθήκοντά τους, προτάσσοντας έτσι την αξιοκρατία ανάμεσα στους πολίτες.

 

Με την πολιτική αυτή ο Βατάτζης κατάργησε την κληρονομική διαδοχή σε θέσεις της δημόσιας διοίκησης. Μείωσε τους φόρους, ανακουφίζοντας έτσι τις μεσαίες τάξεις και ανέβασε το βιοτικό επίπεδό των πολιτών του.

 

Έτσι ένιωθε κάθε λεπτό όχι σαν ένας βασιλιάς, που προσδοκά πλούτη και δόξα, αλλά σαν ένας άνθρωπος, που τον εμπιστεύθηκε ο Θεός να κυβερνήσει προς όφελος του λαού δείχνοντας στις επερχόμενες γενεές πως πρέπει να είναι ένας Ελληνορθόδοξος ηγέτης.

 

 

Έλαβε ακόμη και μέτρα οικονομίας τέτοια, που απαγόρευαν τη σπατάλη του ιδιωτικού πλούτου. Σε μία Νεαρά, που εξέδωσε, γράφει χαρακτηριστικά: «Ο άρχων δεν δύναται μεν να διατάξει αλλαγήν των αναγκαίων και χρησίμων περί τον βίον εις τους πολίτας, δύναται όμως να απαγορεύση τα περιττά».

Με κεφάλαια από την αυτοκρατορική περιουσία, ίδρυσε φιλανθρωπικούς και ευκτήριους οίκους, πτωχοκομεία, νοσοκομεία, γηροκομεία, εφάρμοζε πολιτική κοινωνικής πρόνοιας. Με αυτές του τις ενέργειες κληρονόμησε την φήμη των μεγάλων φιλάνθρωπων αυτοκρατόρων. Διαθέτοντας μεγάλα κονδύλια έχτισε σε όλη την χώρα κάστρα και διάφορα άλλα ιδρύματα, απασχολώντας έτσι πολύ πληθυσμό δίνοντάς τους εργασία και εξασφαλίζοντας την άμυνα του κράτους.

 

Θα ήταν άδικο να μη αναφερθούμε και στο πολιτιστικό έργο του Ιωάννη Βατάτζη, ο οποίος στήριξε με όλες του τις δυνάμεις την ανάπτυξη της παιδείας. Συγκεκριμένα ένας από τους κορυφαίους βυζαντινολόγους ο Χέρμπερτ Χάνγκερ στο έργο του "Βυζαντινή Λογοτεχνία" αναφέρει σχετικά με την ανάπτυξη της παιδείας στη Νίκαια τα παρακάτω:

«Αντίθετα, εντυπωσιακή είναι η σχετικά γρήγορη αναβίωση μορφωτικών ιδρυμάτων και πολιτιστικών προσπαθειών στο μικρό κράτος της Νίκαιας, προπάντων στα χρόνια του Ιωάννη Γ΄ Δούκα Βατάτζη και του Θεοδώρου Β΄ Δούκα Λάσκαρη (υιού του Ιωάννη). Στην “εξορία” είχαν τότε συνείδηση του ότι η παλιά αυτοκρατορική πόλη είχε αποθέσει στα έμπιστα χέρια τους την πολιτιστική κληρονομιά της. Την κληρονομιά αυτή τη μεταχειρίστηκαν φιλόστοργα, και αυτή, μετά την αποκατάσταση της παλιάς κυβερνητικής εξουσία στην Κωνσταντινούπολη και σε ευρωπαϊκό έδαφος, έδωσε πλούσιους καρπούς».
Ενδεικτικό της ταπεινότητας και της ενσυνείδητης σεμνότητάς του είναι το ακόλουθο περιστατικό. Κάποτε συνάντησε στο κυνήγι το γιο του να φορά πολυτελή ρούχα με συνέπεια να αρνηθεί να τον χαιρετήσει! Και όταν το παιδί του τον ρώτησε σε τι είχε σφάλει, ο Ιωάννης απάντησε ότι εκείνα τα μεταξωτά και χρυσοΰφαντα, που φορούσε, ήταν από το αίμα του λαού του και πως θα έπρεπε να ξέρει ότι κάθε έξοδο, πρέπει να γίνεται για τον λαό, διότι ο πλούτος των βασιλέων στο λαό ανήκει!

 

Κάποια άλλη φορά είχε πει στο γιο του ότι ο Θεός μας έδωσε τους ανθρώπους, για να τους προστατεύουμε και όχι για να τους χρησιμοποιούμε και να τους εκμεταλλευόμαστε. Όλες αυτές τις απόψεις του ο Ιωάννης τις μετουσίωνε και σε έργα, καθώς δεν ανεχόταν την εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο, και κοιτούσε να παρέχει στους υπηκόους του ίσα δικαιώματα και ίσες ευκαιρίες.

 

Ο ίδιος ήταν το καλύτερο παράδειγμα, καθώς δεν έπαιρνε λεφτά από το κράτος ούτε για έξοδα παραστάσεως ούτε για μισθό, ούτε για τίποτα άλλο.

 

 

Ο Νικηφόρος Γρηγοράς, στο έργο του "Ρωμαϊκή Ιστορία" αναφέρει σχετικά: «Ο ίδιος ο αυτοκράτορας ξεχώρισε ένα κομμάτι γης, αρόσιμο και κατάλληλο για αμπελουργία, τόσο μεγάλο, ώστε να μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του αυτοκρατορικού τραπεζιού και εκείνες, που απασχολούσαν το φιλάνθρωπο και κοινωνικά ευαίσθητο αυτοκράτορα (εννοώ τα γηροτροφεία, πτωχοκομεία και νοσοκομεία, που φρόντιζαν τους αρρώστους). Τη φροντίδα τους ανέθεσε σε ανθρώπους, που είχαν καλή γνώση της γεωργίας και της αμπελουργίας, και έτσι κάθε χρόνο είχε μεγάλη και άφθονη σοδειά καρπών.

 

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό, απέκτησε επίσης κοπάδια αλόγων, βοδιών, προβάτων και χοίρων και πολλά είδη εξημερωμένων πουλιών. Από αυτά εξασφάλιζε πλούσιο εισόδημα κάθε χρόνο. Το ίδιο συνιστούσε να κάνουν όχι μόνο οι συγγενείς του αλλά και οι άλλοι ευγενείς.

 

Επιθυμούσε να καλύπτει ο καθένας τις ανάγκες του από δικές του πηγές, έτσι ώστε να μη βάζει αρπακτικό χέρι στην περιουσία των φτωχών και ασθενέστερων τάξεων και συνάμα η Ρωμαϊκή Πολιτεία να απαλλαγεί τελείως από την κοινωνική αδικία. Σύντομα οι αποθήκες είχαν γεμίσει καρπούς, ενώ οι δρόμοι και τα σοκκάκια, οι μάντρες και οι σταύλοι μόλις μπορούσαν να χωρέσουν τα ζώα και τα σμήνη των πουλιών».

Ο μεγάλος Έλληνας ιστοριογράφος και θεωρητικός του κομμουνισμού Γιάννης Κορδάτος αναφέρει για τον Ιωάννη Βατάτζη τα εξής:

«Επέβαλε ένα καθεστώς, που δεν ήταν απόλυτη μοναρχία, αλλά συγκεντρωτική δημοκρατία. Μέσα στα ιστορικά πλαίσια του καιρού του με τα μέτρα που πήρε σταμάτησε τις αρπαγές και καταπιέσεις, που γίνονταν άλλοτε από τους φεουδάρχες.

Βέβαια από τα στοιχεία που έχουμε, δεν μπορούμε να υποθέσουμε πως δεν υπήρχαν μεγαλοκτηματίες και αριστοκράτες. Τέτοιοι υπήρχαν. Δεν είχαν όμως τη δύναμη να εκμεταλλεύονται, όπως παλαιότερα, τη φτωχολογιά και να αρπάζουν τα χωράφια και τ᾽ αμπέλια της».
Ο καθηγητής της βυζαντινής ιστορίας του πανεπιστημίου Αθηνών Κωνσταντίνος Άμαντος αναφέρει για τον Ιωάννη Βατάτζη: «Υμνήθη και ζων και μετά θάνατον ως ουδείς ίσως άλλος αυτοκράτωρ του Βυζαντίου».

 

Επίσης όταν η Βουλή των Ελλήνων εζήτησε από τον μεγάλο αυτό βυζαντινολόγο να προτείνει ποιό πορτρέτο Βυζαντινού αυτοκράτορος έπρεπε να αναρτηθεί στη Βουλή, εκείνος πρότεινε τον Άγιο Ιωάννη Δούκα Βατάτζη τον Ελεήμονα, ώστε να είναι πρότυπό τους και να τους φωτίζει.

Ιδού λοιπόν «πεδίον δόξης λαμπρόν» για τους σημερινούς ηγέτες μας.

 

Δεν έχουν παρά να ακολουθήσουν το παράδειγμα διοίκησης του Ιωάννη Γ' Δούκα Βατάτζη (το πορτραίτο του οποίου τελικά ποτέ δεν αναρτήθηκε στην Βουλή και πως θα μπορούσε άλλωστε, αφού η διαφορά του με τους σύγχρονους γραικύλους "ηγέτες" είναι τόσο εμφανής που τσακίζει κόκαλα).

 

Τα παραπάνω αποσπάσματα καταδεικνύουν για ποιό λόγο ο λαός του τον ονόμασε πατέρα των Ελλήνων και λίγα χρόνια μετά την κοίμησή του τον αγιοποίησε και τον τίμησε καθ᾽ όλη τη διάρκεια, που ο ελληνισμός υπήρχε στη Μικρά Ασία.

 

Μετά το 1922 η μνήμη έπαψε να είναι τόσο γνωστή παρόλα αυτά όμως πλήθος θρύλων και ιστοριών έχουν συνδεθεί με το όνομά του και πάντα υπήρχαν και υπάρχουν πιστοί, που τον τιμούν όλο το χρόνο αλλά ιδιαίτερα κατά την ημέρα της εορτής του στις 4 Νοεμβρίου.

 

Η ευχή του ας μας συντροφεύει, Αμήν.

 

Ο Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης από την Wikipedia:

http://el.wikipedia.org/wiki/Ιωάννης Γ' Δούκας Βατάτζης

 

Συγγραφεύς: Ο «Ερανιστής»
Πηγή: http://www.pantocrator.me/gr/modules.php?name=News&file=article&sid=54

 

 

ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΑΤΑΤΖΗΣ, Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ ΚΑΙ "ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ"

ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΑΤΑΤΖΗΣ, Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ ΚΑΙ "ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ"

(Απρίλιος 2012)

 

Αξίζει να διαβάσετε το παρακάτω άρθρο, που δίνει απάντηση σε πολλούς ανθέλληνες χριστιανομάχους που αμφισβητούν το μεγαλείο του Βυζαντίου και μεταφέρει μήνυμα αισιοδοξίας, στους χαλεπούς καιρούς μας:

Ο Άγιος Πολεμιστής μου υπενθύμησε, ότι αυτές οι Άγιες και Ιερές ημέρες είναι ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ. Πως από το Διδυμότειχο μέχρι το Καστελόριζο, σαν ποτάμια μυριάδες φλογίτσες, θα τρεμοσβήνουν μέσα στο σκοτάδι της δροσερής απριλιάτικης νύχτας. Με τις ευωδιές των ανθών, το γλυκύ άρωμα του λιβανιού, τους Ύμνους τους αρχαίους και εαρινούς. «Ω, Γλυκύ μου Έαρ!».

 

Με βεβαίωσε, ότι ΑΥΤΟ, ΚΑΝΕΙΣ δε μπορεί να μας το πάρει. Κανείς δε μπορεί να κλέψει την παιδικότητα μας και τις πρώτες μνήμες της άγουρης νιότης. Έτσι και εγώ, ακολούθησα την προτροπή του.

 

Αποφάσισα να γράψω ακόμη ένα άρθρο, που να ταιριάζει με τις εορταστικές ημέρες, για να μην επιβληθεί η σιωπή, που επιθυμούν ορισμένοι. Σκέφθηκα, λοιπόν, αφού θέλω να γράψω κάτι, που θα βρώ καλύτερο θέμα, από τον ίδιο τον Άγιο Πολεμιστή και την Ρωμανία;

 

Έτσι, για να τον ευχαριστήσω κιόλας για όσα μου είπε. Μάλιστα, ο ίδιος με το φωτεινό και αισιόδοξο παράδειγμα του, καθιστά τον εαυτό του επίκαιρο μέσα στη σύγχρονη ζοφερή πραγματικότητα, όπως θα περιγράψω παρακάτω.

Στο προηγούμενο άρθρο μου περί Αγίου Όρους, εύκολα θα συμπέρανε κανείς το αποκαλυπτόμενο δίπολο της αυτοκρατορικής συνοχής: Χριστός-Αυτοκράτωρ.

 

Εδώ, δεν υπάρχει η φαραωνική, ελληνιστική και ρωμαϊκή ταύτιση θεού και ηγεμόνος. Εδώ, ο Αυτοκράτωρ, είναι μόνο η κεφαλή του κράτους, όπως ο Χριστός είναι η κεφαλή της Εκκλησίας και του σύμπαντος κόσμου, άρα και της αυτοκρατορίας. Ο καθένας κάνει τη δουλειά του.

 

Ο Χριστός κυβερνά το σύμπαν και ο αυτοκράτωρ το κράτος.

 

Ο άνθρωπος-αυτοκράτωρ υποτάσσεται στον Χριστό και στον λαό, όπως το μέρος υποτάσσεται στο Όλον. Δοκιμάζεται ως άνθρωπος δημόσια την ημέρα της στέψης, καθώς εθελούσια ταπεινώνεται μέσα στην Αγία Σοφία, πριν πάρει το στέμα, ορκιζόμενος πως θα βασιλεύσει χριστιανικά υπέρ του λαού.

Πόσοι από τους Ρωμανούς αυτοκράτορες κράτησαν τους όρκους αυτούς απέναντι στον Χριστό και στον λαό; Αρκετοί, αλλά όχι όσοι θα έπρεπε. Μέσα από το μακρύ κατάλογο των αιώνων, των δυναστειών και των αυτοκρατόρων, βλέπουμε να παρελαύνουν ονόματα, πρόσωπα και μορφές ξεθωριασμένες.

 

Μερικές πιο γνωστές και σεβαστές και άλλες ξεχασμένες στη λήθη, και στο μεγενθυντικό φακό του ιστορικού. Άνθρωποι και πάθη, ανταγωνισμοί και δολοφονίες. Άνθρωποι μεγάλοι και σημαντικοί, εμφανίζονται στο παλκοσένικο της Ιστορίας και άλλοι μικροί και ασήμαντοι. Άνθρωποι με οράματα και σθένος αυτοκρατορικό και άλλοι τυχοδιώκτες και σφετεριστές του στέματος. Έπη ηρωϊκά και τραγωδίες, ήρωες και προδότες. Η ίδια πάντα ιστορία.

Όμως, ο Άγιος Πολεμιστής, είναι η μεγάλη εξαίρεση. Διότι είναι Άγιος. Δεν είναι μόνο Πολεμιστής με το σπαθί στο χέρι. Είναι το αρχέτυπο, που ενσαρκώνει στον πολεμιστή το στοιχείο του ιερού. Καμία αντίφαση, παρόλα αυτά. Ευλογία Θεού ήταν, το ότι συνδύαζε δύο από τις μεγάλες Χριστολογικές ιδιότητες.

 

Την Βασιλική, που αφορά την ορθή διακυβέρνηση και αυτήν της Δικαιοσύνης, που αφορά το Ηθικό του μεγαλείο. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που ο Άγιος Πολεμιστής μας, έμεινε στην ιστορία με το προσωνύμιο: Ιωάννης ο «Ελεήμων».

 

Επιτρέψτε μου, να σας αποκαλύψω τώρα το όνομα του Άγιου Πολεμιστή και να σας διηγηθώ, εν τάχει, σημαντικά σημεία της ιστορίας του*.

 

Ο Άγιος Πολεμιστής, είναι ο Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης. Ο Ιωάννης, ένα ελληνόπουλο από αρχοντική γενιά, γεννημένος στο Διδυμότειχο το 1193, βίωσε στα παιδικά του χρόνια την τραυματική εμπειρία της Δ΄ Σταυροφορίας και της κατάληψης της Κωνσταντινούπολης το 1204 από τους Φράγκους.

 

Νεαρός ακόμη πήγε στο ελεύθερο Ελληνικό Κράτος της Νικαίας, όπου βασίλευε ο εξόριστος αυτοκράτωρ Θεόδωρος Α΄ Λάσκαρης. Ο Λάσκαρης αναγνώρισε από νωρίς τη μεγάλη αξία του νέου, την ανδρεία και το ηθικό του ανάστημα. Έχοντας κατά νου μόνο την ωφέλεια της αυτοκρατορίας, αντί των συγγενών του, επέλεξε τον ευγενή νέο για διάδοχο του και τον νύμφευσε με την κόρη του την Ειρήνη.

 

Ο άξιος νέος, έγινε σύντομα ο δεύτερος αυτοκράτωρας της Νικαίας, σε ηλικία μόλις 29 ετών, το 1222. Έθεσε ως σκοπό της ζωής του την επανακατάληψη των φραγκοκρατούμενων εδαφών και την απελευθέρωση της Κωνσταντινούπολης.

 

Ο Ιωάννης απεδείχθη εξαιρετικός στρατιωτικός, με μεγάλες νίκες κατά των Φράγκων. Απελευθέρωσε με το σπαθί του μεγάλα τμήματα της αυτοκρατορίας, αλλά ο θάνατος του το 1254 στο Νυμφαίο, του στέρησε την χαρά να δει επιτέλους την Πόλη ελεύθερη. Μόλις 7 χρόνια μετά, το 1261, ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος απελευθέρωσε την Πόλη. Όμως, ο Ιωάννης ήταν αυτός που είχε κάνει όλη την προετοιμασία.

 

Η 32χρονη βασιλεία του χαρακτηρίζεται από συνεχή πρόοδο σε όλους τους τομείς, ενώ η δράση του υμνείται ομόφωνα από όλους τους ιστορικούς, σύγχρονους ή μεταγενέστερους, κάτι εξαιρετικά σπάνιο στην Ιστορία (1).

 

Ήταν ο Ιωάννης, Έλληνας; Ας δούμε τι γράφει ο ίδιος στον Πάπα Γρηγόριο (2), καθώς θεωρεί το γένος των Ρωμαίων (Ρωμανών- Ελλήνων) ως το μόνο που έχει δικαιώματα στον θρόνο του Μεγάλου Κωνσταντίνου: «Τις αγνοεί ότι ο κλήρος της διαδοχής εκείνου (σ.σ. του Μ. Κωνσταντίνου) εις το ημέτερον διέβη γένος (σ.σ. το Ελληνικό γένος), και ότι ημείς είμεθα οι τούτου κληρονόμοι και διάδοχοι;» Επίσης βεβαιώνει τον πάπα ότι δεν θα σταματήσει τις εχθροπραξίες εάν δεν καταλάβει την Πόλη: «ως ουδέποτε παυσόμεθα μαχόμενοι και πολεμούντες τοις κατέχουσι την Κωνσταντινούπολιν».

 

Στις δε απειλές περί σταυροφορίας υπέρ των δοκιμαζόμενων Φράγκων, απαντά ότι: «εάν δε τις δια τούτο αγανακτή και δυσχεραίνη και οπλίζηται καθ’ ημών, έχομεν πως κατά τούτου να αμυνθώμεν, πρώτον μεν διά της βοηθείας του Θεού, έπειτα δε διά των υπαρχόντων και παρ’ ημίν αρμάτων και ίππων και πλήθους ανδρών μαχίμων και πολεμιστών, οίτινες πολλάκις επολέμησαν τους σταυροφόρους».

 

Ενώ, για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία για την εθνική του καταγωγή, ξεκαθαρίζει: «Οι γενάρχαι της βασιλείας μου, οι από του γένους των Δουκών και Κομνηνών, ίνα μη τους άλλους λέγω, τους από γενών Ελληνικών άρξαντας επί πολλάς εκατοστύας ετών την αρχήν κατέσχον της Κωνσταντινουπόλεως».

 

Εδώ, όμως, μπαίνει και το ζήτημα της επικαιρότητας του Βατάτζη, όπως προείπα. Διότι, βασικά, έναν τέτοιον ηγέτη χρειαζόμαστε και σήμερα. Ας δούμε, λοιπόν, πόσο σπουδαίο έργο επιτέλεσε: Ακολουθώντας ένα πρόγραμμα οικονομικής ανόρθωσης, αναδιοργάνωσε εσωτερικά την χώρα, σε όλα τα επίπεδα και έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ευημερία των υπηκόων του και κυρίως των χαμηλών και μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων.

 

Συγκρούστηκε με τους μεγαλοκτηματίες αξιωματούχους, έκανε αναδασμό της γης και μοίρασε τα κτήματα σε ακτήμονες υπηκόους του. Αναζωογονήθηκαν η γεωργία και η κτηνοτροφία, το εμπόριο γνώρισε σπουδαία άνθηση, ενώ παράλληλα υπήρξε ιδιαίτερα αυστηρός απέναντι στις καταχρήσεις και σπατάλες που παρατηρούνταν από τη μεριά της διοίκησης (!!).

 

Είναι εκπληκτικό, πόσο όμοια μοιάζουν και σήμερα κάποια πράγματα.

 

Έτσι, μπόρεσε να εφαρμόσει πολιτική ελαφριάς φορολογίας, χωρίς να παρατηρηθεί ποτέ έλλειψη οικονομικών πόρων. Περιόρισε τις εισαγωγές ειδών πολυτελείας και με το προσωπικό του παράδειγμα προέτρεψε τον λαό να αποφεύγει την πολυτέλεια και τη χλιδή χάριν της λιτότητας.

 

Αναφέρεται, ότι επέπληξε τον γιο και διάδοχό του, όταν κάποια μέρα τον είδε ντυμένο με ακριβά ενδύματα. Επίσης, ότι ασχολείτο και ο ίδιος με αγροτικές εργασίες στα κτήματά του, όταν του το επέτρεπαν οι κρατικές υποθέσεις.

 

Σπουδαία άνθηση, επίσης, γνώρισαν τα γράμματα και οι τέχνες. Ο αυτοκράτορας έδειξε προσωπικό ενδιαφέρον για την παιδεία και τις επιστήμες.

 

Σημαντικές προσωπικότητες, όπως ο ιστορικός Γεώργιος Ακροπολίτης και ο μοναχός και λόγιος Νικηφόρος Βλεμμύδης, έδρασαν την εποχή εκείνη στην Νίκαια. Ακόμη, με ειδική μέριμνα του Ιωάννη και της συζύγου του Ειρήνης, ιδρύθηκαν μοναστήρια, ναοί, νοσοκομεία, πτωχοκομεία, και άλλα φιλανθρωπικά ιδρύματα.

 

Επί της Βασιλείας του δεν πείνασε κανείς, όσο πτωχός και αν ήταν. Κάπως έτσι αιτιολογείται και η τεράστια αγάπη του λαού, που του απέδωσε ομόθυμα το προσωνύμιο «ο Ελεήμων».

 

Όταν κοιμήθηκε ο Άγιος Πολεμιστής, ενταφιάστηκε με μεγάλες τιμές και λαϊκό πένθος στην Μονή Σώσανδρα, που ο ίδιος είχε χτίσει προς τιμήν της Παναγίας. Στην ανακομιδή του, 7 χρόνια μετά, όλος ο λαός θαύμασε, καθώς το σώμα του και τα ρούχα βρέθηκαν άφθαρτα, σαν να κοιμόταν.

 

Σύντομα, μετά από ομόθυμη απαίτηση του λαού ανακηρύχθηκε Άγιος, μάλιστα μέχρι τον 20ο αιώνα του αποδιδόταν λατρεία από τους μικρασιατικούς πληθυσμούς. Σήμερα, ο Καθεδρικός ναός του Διδυμότειχου είναι αφιερωμένος στη μνήμη του, που τιμάται στις 4 Νοεμβρίου.

 

Το γεγονός, ότι δεν εφθάρη, αλλά έμοιαζε σα να «μαρμάρωσε», είναι αυτό που τελικά συνδέει τον Ιωάννη με την παράδοση του μαρμαρωμένου βασιλιά. Δεν είναι, λοιπόν, ο τελευταίος αυτοκράτορας, ο δύσμοιρος ήρωας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι, ο μαρμαρωμένος βασιλιάς.

 

Το άφθαρτο σκήνωμα παρέμεινε σε ναό στη Μαγνησία για περίπου 2 αιώνες, όταν μέσα από τις αναταραχές και τις μετακινήσεις των πληθυσμών, που έφερε η άνοδος των Οθωμανών, το λείψανο μεταφέρθηκε και έκτοτε χάθηκε, χωρίς κανείς πλέον να γνωρίζει που βρίσκεται. Αυτός, είναι, μάλλον, ο θρυλούμενος Βασιλεύς Ιωάννης ο πένης, που αναφέρεται και σε πολλές ορθόδοξες προφητείες, καθώς προσδοκάται η επιστροφή του. Για παράδειγμα, στην προφητεία του Αγίου Ταρασίου: «Και τότε εξυπνήσει ο Άγιος Βασιλεύς, ο εν αρχή μεν του ονόματος αυτού το ι, και εν δε τω τέλει σ, έχων, α σημαίνουσι σωτηρίαν….» δηλαδή το όνομα Ιωάννης.

 

Αλήθεια ή θρύλος, δεν έχει καμία σημασία. Αληθινή αξία έχει, ότι ο λαός θέλησε να διασώσει μέσα στο χρόνο αυτές τις παραδόσεις, που δημιούργησε η ανάγκη του για έκφραση των βαθύτερων συναισθημάτων. Της λύπης και της ελπίδας του.

 

Ο Ιωάννης αποτελεί ακόμη σαφές σημείο απόδειξης, ότι ο Θεός δεν αντίκειται στους δίκαιους απελευθερωτικούς αγώνες.

 

Καταρρίπτει δε την πλαστή εντύπωση περί αδύναμων «χριστιανούληδων», που περιμένουν τον Αγά να «τους σφάξει», όπως εσφαλμένα διαδίδεται από κακοπροαίρετους.

 

Ο Ιωάννης αξιώθηκε της αγιότητας, ένεκα του ηθικού και φιλάνθρωπου βίου του και μόνο. Δεν αποκλείστηκε από αυτήν, επειδή έβαψε τα χέρια του στο αίμα των εχθρών της πατρίδας του.

 

Στις ημέρες μας, αυτό που χρειαζόμαστε τώρα, είναι ένας Άγιος Πολεμιστής σαν τον βασιλέα Ιωάννη. Ανεξάρτητα, αν σήμερα το πολίτευμα είναι Δημοκρατία, ένας Άγιος Πολεμιστής, θα είχε θέση και ρόλο ακόμη και σε ένα Κοινοβούλιο. Ο Άγιος Πολεμιστής, ο φόβος των εχθρών του και ο παρηγορητής των πτωχών, δεν είναι παραμύθι, διότι υπήρξε.

 

Όσο και αν φαίνεται απίθανο, για τα σημερινά ανάξια δεδομένα, έχουν περάσει τέτοιοι μεγάλοι άνδρες από την ιστορία.

 

Πάνω από όλα, όμως, ο Ιωάννης μας δίνει το θετικό μήνυμα πως όλα είναι πιθανά. Πως μπορούμε να αισιοδοξούμε και να ελπίζουμε σε έναν τέτοιο ηγέτη, που θα ανατάξει τις δυνάμεις του λαού προς την πρόοδο και την δικαιοσύνη.

 

Συνήθως εμφανίζεται μετά από μια μεγάλη καταστροφή, όπως στον καιρό του, και μετά από μια περίοδο μικρών ηγητόρων, όπως εκείνοι που προηγήθηκαν της δικής του βασιλείας.

 

Επιπλέον, είναι ένα παράδειγμα φωτεινό και αισιόδοξο. Διότι, ένας τέτοιος Άγιος Πολεμιστής, μπορεί να υπάρχει και σήμερα κρυμμένος μέσα στα σπλάχνα του λαού μας. Άγνωστος ακόμη, ένας άνθρωπος της διπλανής μας πόρτας, που ο Οεός και η ιστορία θα τον αναδείξουν σε ένα νέο Άγιο Πολεμιστή.

Αδελφοί και αδελφές, θαρρείτε!

(*Θεώρησα, λόγω περιορισμένου χώρου, πως θα ήταν καλύτερα να αναζητήσει κανείς περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Ιωάννη Γ ΄Δούκα Βατάτζη στο διαδίκτυο).

 

 

1) Μέχρι και ο Κάρλ Μαρξ (1818-1883) ο οποίος τα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε ασχοληθεί πολύ με την Βυζαντινή ιστορία, αναφέρεται στον Ιωάννη Βατάτζη λέγοντας : «υπό τον Βατάτζη η Νίκαια εκπροσωπεί το κέντρο του Ελληνικού πατριωτισμού» .

 

2) Α. Μηλιαράκη: “Ιστορία του Βασιλείου της Νικαίας και του Δεσποτάτου της Ηπείρου (1204-1261)”, Εκδόσεις ΙΩΝΙΑ΄ (Εκδόσεις Ιονικής Τράπεζας), Αθήνα 1994 σελ. 276-279, όπου παρατίθεται εκτενής περίληψη της επιστολής του Βατάτζη προς τον Πάπα.
ΑΠΕΛΛΗΣ

Πηγή:

http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2012/04/blog-post_6180.html

Η ΚΑΤΑΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ-ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΜΑΘΗΜΑ.

Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης

Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ - ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ

 

 

Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης από το National Geographic:

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=m3iiH7BEsoA

 

Η κατάρρευση της Αυτοκρατορίας - Το Βυζαντινό Μάθημα (Ρώσικη παραγωγή):http://www.youtube.com/watch?v=TOJl91nHGAM&feature=related

 

Κωνσταντινούπολη - Έτος 1437 (Γερμανική παραγωγή):http://www.livestream.com/hellasorthodoxy/video?clipId=pla_151fc48e-32b5-45b7-a36c-50b14ea04fb0&utm_source=lsplayer&utm_medium=ui-play&utm_campaign=click-bait&utm_content=hellasorthodoxy

 

 

29 Μαΐου 1453: Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ

 

Το 1453 δεν επήλθε η πτώση της Χριστιανικής Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) Αυτοκρατορίας, της Ρωμανίας.

 

 

Αυτή είχε συμβεί το 1204 από τους Δυτικοευρωπαίους κατά την Δ΄ Σταυροφορία. Οι Τούρκοι βρήκαν μία κεφαλή χωρίς σώμα, μία Κωνσταντινούπολη χωρίς ενδοχώρα.

 

Το κτύπημα που κατέφεραν οι Δυτικοευρωπαίοι στην Ορθόδοξη Ρωμηοσύνη και η κατανομή των εδαφών της Αυτοκρατορίας άνοιξαν τον δρόμο για τη δεύτερη Άλωση από τον Μωάμεθ τον Πορθητή.

 

Η ιστορική αλήθεια είναι ότι η Κωνσταντινούπολη δεν έπεσε λόγω της "απομόνωσής" της από την "υπόλοιπη Ευρώπη για λόγους βλακώδεις δήθεν εθνικούς" (η θέση αυτή αποτελεί βάναυση στρέβλωση της ιστορικής αλήθειας), αλλά λόγω της υπερχιλιετούς, ασύληπτης σύλησης και λεηλάτησης της Χριστιανικής Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) Αυτοκρατορίας, της Ρωμανίας, από τα βαρβαρικά γερμανικά φύλα που άρχισαν να εισβάλουν στο δυτικό της τμήμα από τον 4ο μ.Χ. αιώνα.

 

 

 

Η Χριστιανική Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) Αυτοκρατορία (Ρωμανία) επί Μεγάλου Κωνσταντίνου το 330 μ.Χ. 

 

 

Η Δυτική Ευρώπη γεννήθηκε, κατά τον 5ο έως 8ο αιώνα, όταν αυτά τα βαρβαρικά γερμανικά φύλα συγκρούστηκαν με τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό, αποκλειστικός φορέας του οποίου ήταν τότε η λεγόμενη «Βυζαντινή» Αυτοκρατορία. Η δυτικοευρωπαϊκή συνείδηση σχηματίζεται μέσα από την αντιπαράθεση με την Κωνσταντινούπολη και ορίζεται απ’ αυτήν.

 

Δυτικοευρωπαίος από τότε και ύστερα είναι όποιος δεν είναι Χριστιανός Ορθόδοξος, όποιος δεν αισθάνεται ότι ανήκει στην Οικουμενική Χριστιανική Αυτοκρατορία με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη, όποιος δεν ασπάζεται τον πολιτισμό που προήλθε από τη σύνθεση ελληνισμού και χριστιανισμού στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

 

Αν δεχτούμε αυτή τη βασική ιστορική θέση, παύουν να έχουν αξία οποιεσδήποτε συζητήσεις για τη θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη, στη Δύση, στην Ανατολή. Για τους Ευρωπαίους, η Ελλάδα εξ ορισμού δεν ανήκει στην Ευρώπη τους, αφού είναι η κληρονόμος της αντίπαλης παράδοσης, του αντίπαλου πολιτισμού τον οποίο χρειάστηκε να πολεμήσουν σκληρά οι ίδιοι ώστε να γίνουν αυτό που είναι σήμερα. Ας μη ξεχνάμε ότι η ευρωπαϊκή μεσαιωνική ιστορία από το 800 ως το 1400 είναι μια συνεχής σύγκρουση Λατίνων και «Βυζαντινών» (δηλαδή των Ρωμηών).

 

Αλλά και σήμερα, οι επίκαιρες συζητήσεις περί της «κοινής ευρωπαϊκής κληρονομιάς» δεν περιλαμβάνουν στοιχεία της ρωμαίικης παράδοσής μας. Αντίθετα, τα κατάλοιπα αυτής της παράδοσης θεωρούνται αναχρονιστικά εμπόδια για την ολοκλήρωση της νέας πολιτιστικής φυσιογνωμίας της Ευρώπης. Για τους Έλληνες, από την άλλη, δεν έχει νόημα να ταυτίζονται είτε με την Ανατολή είτε με τη Δύση, αφού αυτές οι έννοιες ορίζονται σε (αντιθετική) σχέση με την Ελλάδα: η Δύση υπάρχει, με την πολιτιστική έννοια, επειδή πολέμησε και εξαφάνισε τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό – αλλιώς όλη η Ευρώπη θα ήταν ακόμη μια ρωμαίικη επαρχία.

 

Το λεγόμενο "Σχίσμα" του 1054 αναιρέθηκε με την Σύνοδο της Φερράρας-Φλωρεντίας το 1438-1439, όταν και υπογράφηκε η Ένωση των Εκκλησιών, που δεν ήταν τίποτα άλλο από την άνευ όρων υποταγή της Ορθόδοξης Ρωμηοσύνης στην Ευρώπη του "αλάθητου" Ποντίφικα.

 

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος λόγω των εξαιρετικά κρίσιμων συνθηκών και βρισκόμενος σε μια απελπιστική κατάσταση, επισημοποίησε την Ένωση, επισημοποίησε δηλαδή τρόπον τινά το "μνημόνιο" της εποχής και ζήτησε απεγνωσμένα βοήθεια από την Δύση, την οποία όμως ακόμα περιμένουν κάποιοι σύγχρονοι "ενωτικοί" (γνωστοί σήμερα ως "μνημονιακοί-ευρωπαϊστές") να έρθει...

 

Έτσι η Κωνσταντινούπολη έπεσε στους Τούρκους και φοράει έκτοτε τούρκικο φέσι, πράγμα που αποτελεί ντροπή και όνειδος για την Ευρώπη, την Χριστιανοσύνη και τον παγκόσμιο πολιτισμό.

 

Η Ιστορία αναγκάζεται να επαναλαμβάνει, γιατί δυστυχώς κανείς δεν την ακούει.

 

Ας ακούσουμε λοιπόν τι έχει να πει η ιστορία και ας πράξουμε ανάλογα, για να μην αναγκαστεί αυτή να επαναληφθεί, και μάλιστα με τρόπο τόσο τραγικά καταστροφικό, όπως το 1453...

 

YouTube - Βίντεο από αυτό το μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου