«Η Αγάπη πάντα μένει και υπάρχει εν τη Αληθεία» ό Newsroom

 

Αγάπη: «Ει τις έρχεται προς υμάς και ταύτην την διδαχήν ου φέρει, μή λαμβάνετε αυτόν εις οικίαν και χαίρειν αυτώ μη λέγετε· ο γαρ λέγων αυτώ χαίρειν κοινωνεί τοις έργοις αυτού τοις πονηροίς.

Πολλά έχων υμίν γράφειν, ουκ ηβουλήθην δια χάρτου και μέλανος, αλλά ελπίζω ελθείν προς υμάς και στόμα προς στόμα λαλήσαι, ίνα η χαρά ημών η πεπληρωμένη.

Ασπάζεταί σε τα τέκνα της αδελφής σου της εκλεκτής· αμήν» (Β’ ΙΩΑΝ. 10-13).

Ας στρέψουμε όλη μας την προσοχή σ’ αυτά τα λόγια, επειδή τα λέει ο απόστολος της Αγάπης, που είναι και απόστολος της Αλήθειας. Η Αγάπη πάντα μένει και υπάρχει εν τη Αληθεία· χωρίς την Αλήθεια πέφτει και καταρρέει. Στην αγάπη για την Αλήθεια βρίσκεται κι όλος ο ζήλος του για την Αλήθεια. Η δε αγάπη για την Αλήθεια και ο ζήλος για την Αλή­θεια είναι μέχρι τελειότητος προσωποποιημένες στον άγιο Θεολόγο.

Ταυτόχρονα είναι ο μεγαλύτερος Βρονταίος της καινοδιαθηκικής Αλήθειας και Αγάπης. Στην χριστοφιλία του πλήρως ένωσε την τέλεια θεϊκή Αγάπη με την τέλεια θεϊκή Αλήθεια. Ακριβώς γι’ αυτό ο παντογνώστης Κύριος εκ των προτέρων τον ονόμασε Βοανεργές.

Κι αυτό το νέο του όνομα, με το οποίο τον ονόμασε ο ίδιος ο Κύριος, ο άγιος Υιός της Βροντής το δικαίωσε πλή­ρως. Από την συνάντηση μ’ αυτόν, τον τόσο ιδιαίτερο Απόστολο, πρέπει στις ψυχές των ανθρώπων να γεννιόταν και απείρως να διαχεόταν κάποια εξαιρετική χαρά και εξαιρετικός ενθουσιασμός.

(Ερμηνεία των επιστολών του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου από τον Όσιο Ιουστίνο Πόποβιτς, εκδ. «Εν πλω»)

Ενας Αγιορείτης γέροντας έλεγε για το Ψαλτήρι … από Newsroom ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΒΗΜΑ

 

“Τά νοήματα των ψαλμών αθόρυβα η χάρις του Θεού τά απο τυπώνει στά πιό βαθειά ιερά βάθη της καρδιάς. Έτσι η καρδιά φωτίζεται καί μέ τή σειρά της θερμαίνει πνευματικά τό συναίσθημα, τή λογική καί τή θέληση, ενώ παράλληλα επηρεάζει θετικά τίς σχέσεις μέ τόν Θεό καί μέ τόν έξω κόσμο, γι’ αυτό η Εκκλησία μας, φιλάνθρωπα σκεπτόμενη περιέλαβε τούς ψαλμούς στίς καθημερινές προσευχές. Στίς Ιερές Μονές μέσα στή ροή των ακολουθιών σ’ όλη τήν διάρκεια του ημερονυκτίου, διαβάζονται περίπου εξήντα ψαλμοί.
Ανάλογα μέ τή θεολογική τους σύσταση καί τή θεολογική τους ιδιομορφία διακρίνονται γενικά σέ δοξολογικούς, ευχαριστίας, πένθους, μετανοίας, διδακτικούς, μεσσιακούς καί εσχατολικούς. Κέντρο τους είναι ο Άγιος Θεός, ενώ στό φωτεινό ορίζοντα της περιφερείας τους “ο άνθρωπος είναι κατενώπιον του Θεού”.

Σάν γλυκύς συνοδοιπόρος

Σάν γλυκύς συνοδοιπόρος, γράφει ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης, του ανθρωπίνου βίου ο προφήτης Δαβίδ βρίσκεται σέ όλους τούς δρόμους της ζωής καί αναστρέφεται πρόσφορα μέ όλες τίς πνευματικές ηλικίες καί είναι κοντά σέ κάθε παράταξη πού προκόβει. Παίζει μέ όσους νηπιάζουν, όπως θέλει ο Θεός, μέ τούς άνδρες συναγωνίζεται, παιδαγωγεί τή νεότητα, υποστηρίζει τά γηρατειά, γίνεται στούς πάντες τά πάντα. Γίνεται τό όπλο των στρατιωτών, ο προπονητής των αθλητών, η παλαίστρα όσων γυμνάζονται, τό στεφάνι των νικητών, η χαρά του τραπεζιού, η παρηγοριά στίς κηδείες. Δέν υπάρχει τίποτε από τή ζωή μας πού νά είναι αμέτοχο από αυτή τή χάρη”.

Ο Μ. Βασίλειος λέγει ότι: “Ο ψαλμός αποκοιμίζει τήν αγριότητα της ψυχής… είναι γαλήνη των ψυχών μας· μας δίδει ωσάν ένα βραβείον τήν ειρήνην, μέ τό νά καθησυχάζη τήν ταραχήν καί τά κύματα των λογισμών μας. Διότι καταπραύνη τόν θυμόν της ψυχής καί χαλιναγωγεί τήν πρός τήν ασωτίαν καί ακολασίαν κλίσιν του ανθρώπου… Ο Ψαλμός είναι συμβοηθός της φιλίας, ένωσις των χωρισμένων, μέσον πρός συμφιλίωσιν των εχθρευομένων. Μάς δίδει καί τό μέγιστον από όλα τά αγαθά, μας δίδει τήν αγάπην. Διώκει τούς δαίμονας καί προσκαλεί τήν βοήθειαν των Αγγέλων. Είναι όπλον εναντίον των νυκτερινών φόβων μας καί ανάπαυσις από τούς ημερινούς κόπους”.

Σέ αυτό τό πόνημα καταχωρούνται οι περιπτώσεις πού βασανίζουν τόν σύγχρονο άνθρωπο καί οι ψαλμοί πού είναι η καρδιά όλης της αγίας Γραφής καί ο αναγνώστης θά βρή ανάπαυση καί λύτρωση ανάλογα μέ τήν πίστη του.
Τά θέματα τά οποία διαπραγμνατεύονται είναι από κείμενα αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας, όπως καταγράφονται σέ διάφορα έντυπα, του Πατριαρχείου Ιερουσολήμων, Ιερών Μητροπόλεων καί μεμονωμένα θρησκευτικά περιοδικά.

Ο κάθε ψαλμός διαπραγματεύεται πολλά θέματα καί εκτός αυτού μέσα του “κρύβει” καί τήν πνευματική ερμηνεία αναγωγική (από τά ορατά σέ ανεβάζει στά πνευματικά).
Ο στάρετς της Όπτινα Όσιος Νεκτάριος, ερμήνευε π.χ τά λόγια του πρώτου ψαλμού· “Μακάριος ανήρ…” ως εξής: “Αυτός ο ψαλμός κατά γράμμα σημαίνει πώς ένας άνθρωπος είναι μακάριος καί ευλογημένος, όταν αποφεύγη τίς ασεβείς καί αμαρτωλές συ-ναθροίσεις καί δέν λαμβάνει μέρος σέ αιρετικές η αντιεκκλησιαστικές διδασκαλίες.

Σύμφωνα μέ άλλη πνευματική ερμηνεία ο μακάριος άνθρωπος είναι ο νούς, πού δέν δέχεται τούς εμπαθείς λογισμούς (σκέψεις μέ εικόνες). Βέβαια είναι αδύνατον νά εμποδίση κανείς τήν επίθεση αυτών των λογισμών· είναι όμως δυνατόν νά μήν ασχολείται καί νά μή συζητή μαζί τους, αλλά νά λέη συνεχώς: “Κύριε ελέησον”. Καί τότε κάθε υλικό καί γήϊνο εξαφανίζεται. Αυτός ακριβώς πού ενεργεί έτσι αποκαλείται μακάριος άνθρωπο

Ο μακαρισμός γέροντας Παίσιος έλεγε γιά τούς ψαλμούς: “Ευλογημένη ψυχή, τίποτε δέν είναι αδύνατο στό Θεό. Ζήτα του μέ ευγένεια αυτό πού θέλεις. Εάν δυσκολεύεσαι, διάβασε τούς ψαλμούς του Δαβίδ. Θά δής εκείνος μέ τί τρόπο ζητούσε από τό Θεό καί ελάμβανε αυτό πού ποθούσε”.
“Όσοι απομακρύνονται από τό Χριστό, στερούνται τόν θείο φωτισμό, γιατί άφησαν τό προσήλιο σάν τούς ανοήτους καί πηγαίνουν στό ανήλιο… Βλέπετε τό Ψαλτήρι πού είναι γραμμένο μέ θείο φωτισμό, τί βαθειά νοήματα έχει! Μάζεψε, αν θέλης όλους τούς θεολόγους, όλους τούς φιλολόγους, καί θά δής ότι έναν ψαλμό μέ τέτοι βάθος δέν μπορούν νά φτιάξουν! Ενώ ο Δαβίδ ήταν αγράμματος, αλλά βλέπεις καθαρά πως τόν οδηγούσε τό πνεύμα του Θεού”.

“Πήγε κάποιος οικογενειάρχης στόν Γέροντα καί του είπε γιά τίς κτηματικές αδικίες πού έγιναν εις βάρος του.:” Εγώ δέν στενοχωριέμαι γιά τήν αδικία γιατί δαβάζω τό Ψαλτήρι. Ένα Κάθισμα τό απόγευμα καί δυό Καθίσματα πρίν ξημερώση. Σχεδόν τό έμαθα απ’ έξω. Κανένας Ψαλμός δέν λέει ότι οι άδικοι έκαναν προκοπή. Ενώ τούς δικαίους τούς σκέφτεται ο Θεός. Εγώ Πάτερ μου δέν λυπάμαι τά κτήματα πού έχασα, αλλά λυπάμαι τά αδέλφια μου πού χάνουν τήν ψυχή τους”.

Ο δέ Γέροντας Πορφύριος σέ ερώτηση ενός συνομιλητή του τί κάνει τίς νύκτες, απάντησε:”Διαβάζω τούς ψαλμούς του Δαβίδ, αλλά μέ πίστη στό νόημα των λέξεων πού διαβάζω. Πως νά στό πώ, έχουν δύναμη οι ψαλμοί, πολύ μεγάλη δύναμη, γιατί γράφτηκαν μέ πολλά δάκρυα καί πολλή ταπείνωση. Τέτοια ταπείνωση, πού ο ίδιος ο Θεός είπε: “βρήκα ανάπαυση μόνο στήν καρδιά του Δαβίδ”.

Γιά τήν αγωγή των παιδιών έλεγε ο Γέροντας:
“Η μητέρα πρέπει νά προσεύχεται πολύ κατά τήν περίοδο της κυήσεως καί ν’ αγαπάη τό έμβρυο, νά χαϊδεύη τήν κοιλιά της, νά διαβάζη ψαλμούς, νά ψάλλη τροπάρια νά ζή ζωή αγία”.
Γιά τήν μεγάλη πνευματική αξία των ψαλμών ο αναγνώστης θά τό διαπιστώση όταν τούς μελετά, μέ ταπείνωση. Γιά τήν καλύτερη κατανόησή των σχολιάζουμε ψαλμούς σύμφωνα μέ τή γνώμη των αγίων της Εκκλησίας μας.

Τι ώρα διαβάζονται οι Ψαλμοί
Η μεγαλόσχημη Γερόντισσα Αντωνία ΚΑVESHNIKOVA (1904-1996) έλεγε τι ώρα πρέπει να διαβάζουμε τους Ψαλμούς Από τα μεσάνυχτα μέχρι τις τρεις το πρωί ο ουρανός είναι ανοιχτός. Είναι πολύ πολύτιμη η προσευχή κατά τη διάρκεια αυτών των ωρών. Μετά τα μεσάνυχτα, είναι καλό να βάλουμε τρεις μεγάλες μετάνοιες με προσευχή στον Σωτήρα, τη Θεοτόκο και τον Άγγελο τον Άγγελο Φύλακά μας.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: Η πραγματική ταραχή και η πνευματική ακαταστασία από Newsroom

 

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ – Η ζωή μας είναι γεμάτη από αγωνία, ταραχή, σύγχυση και ο βίος μας είναι φορτωμένος από πολλούς θορύβους και ακαταστασίες.

Πλούσιοι και φτωχοί ταλαιπωρούνται το ίδιο, πολλές φορές μάλιστα ο πλούσιος περισσότερο από τον φτωχό. Στεναχωριέται, επίσης, και ο άρχοντας και ο αρχόμενος, και ο πολύτεκνος πατέρας και εκείνος που δεν έχει κανένα παιδί. Η ταραχή και η στεναχώρια δεν οφείλονται στην ξαφνική αλλαγή των καταστάσεων, αλλά σε μας τους ίδιους και στις ιδέες μας. Όταν αυτές είναι ορθές και σωστές, και αν ακόμη ξεσηκώνονται από παντού τρικυμίες, εμείς θα έχουμε συνεχώς ψυχική γαλήνη και ηρεμία.

Η πραγματική ταραχή και η πνευματική ακαταστασία δεν οφείλονται στη φορά των πραγμάτων, αλλά στη σκέψη και στις ιδέες μας που είναι έτσι τοποθετημένες μέσα στην ψυχή μας. Όπως ακριβώς και το μάτι που νοσεί, βλέπει σκοτάδι ακόμη και στο ολοφώτεινο μεσημέρι. Αυτό που ευθύνεται είναι η αστάθεια στην πίστη ή, ας το πω διαφορετικά, η ολιγοπιστία. Ας αναθέσουμε, λοιπόν, όλα τα προβλήματά μας στον Θεό, πιστεύοντας ότι τίποτε δεν είναι δικό μας. Μην κάνουμε τίποτα που να αποβλέπει στη δόξα των ανθρώπων, αλλά μόνο ό,τι είναι ευάρεστο και ευχάριστο στον Θεό.

Γι’ αυτό ο Θεός μας άφησε τα σώματα των αγίων, έτσι ώστε, όταν ο βαρύς όγκος των προβλημάτων και το πλήθος των βιοτικών φροντίδων σκοτίσουν τη σκέψη μας, εξαιτίας της μέριμνας για πολλά πράγματα, και υπάρχουν άπειρα τέτοια, αφού αφήσουμε το σπίτι μας, να βγούμε έξω από την πόλη και αφού απομακρυνθούμε από τους θορύβους, να επισκεφθούμε τον τάφο κάποιου μάρτυρα ή τον ιερό τόπο όπου υπάρχουν τα ιερά λείψανά του, να απολαύσουμε την αύρα εκείνη την πνευματική, να λησμονήσουμε τις πολλές ασχολίες, να χαρούμε την ησυχία, να επικοινωνήσουμε με τους αγίους, να παρακαλέσουμε για τη σωτηρία μας τον Θεό, που τους κάλεσε στους πνευματικούς αγώνες, να αναπέμψουμε πολλές θερμές προσευχές, και ανανεωμένοι και χαρούμενοι να ξαναγυρίσουμε στα σπίτια μας.

Οι τάφοι των αγίων και οι ιεροί τόποι δεν είναι τίποτε άλλο παρά λιμάνια ασφαλισμένα, πηγές πνευματικών διδαγμάτων και ανεξάντλητοι θησαυροί πνευματικού πλούτου που κανείς δεν μπορεί να αχρηστέψει. Και όπως τα λιμάνια, όταν υποδέχονται τα ταλαιπωρημένα από τα πολλά κύματα πλοία, τα ασφαλίζουν από κάθε κίνδυνο, έτσι ακριβώς και οι τάφοι των αγίων ή τα λείψανά τους, αφού υποδεχθούν τις βασανισμένες και εξαντλημένες από τα προβλήματα της ζωής ψυχές μας, χαρίζουν σ’ αυτές μεγάλη γαλήνη και ασφάλεια.

Και όπως οι πηγές με τα κρύα νερά αναζωογονούν τα κουρασμένα και φλογισμένα σώματα, έτσι ακριβώς και οι τάφοι των μαρτύρων δροσίζουν τις ψυχές, που φλέγονται από τα βρώμικα πάθη και με μόνη τη θέα τους σβήνουν τις αισχρές επιθυμίες και τον φθόνο που λειώνει τον άνθρωπο, και τον θυμό που εξάπτει και οτιδήποτε άλλο μας κουράζει και μας ταλαιπωρεί.

Το καλύτερο όπλο είναι το κοσμποσχοίνι και η μετάνοια! Newsroom από Newsroom ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 

ΠΑΤΕΡΑΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΣΚΟΥΤΗΣ – Η μεγαλύτερη και πιο δύσκολη μάχη που θα δίνεις καθημερινά στη ζωή σου, είναι με τον εαυτό σου και ιδιαίτερα με τον παλαιό σου εαυτό.

Όταν αποφασίσεις να τον εγκαταλείψεις και να ορμήσεις στην αγκαλιά του Χριστού, εκείνος θα σε καταδιώκει μετά μανίας. Μοιάζει σαν να έχεις αποδράσει από τον απαγωγέα και σε κυνηγάει για να σε βάλει πάλι στο μπουντρούμι. Το δυσάρεστο ακόμα είναι ότι όσο περνάνε τα χρόνια εσύ γίνεσαι περισσότερο αδύναμος και ο παλαιός εαυτός έρχεται με περισσότερη ορμή.

Δεν θα σου πω ότι είναι εύκολα τα πράγματα, διότι δεν είναι. Σύγκρουση στην ουσία δύο γιγάντων. Το καλύτερο όπλο είναι το κοσμποσχοίνι και η μετάνοια. Χρειάζεσαι, όμως, βοήθεια. Το είπε και ο ίδιος ο Χριστός: «Χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ἰω. 15, 5)». Τον καλείς και έρχεται.

Είναι το κάλεσμα μόνο μια προσευχή; Όχι, δεν είναι μόνο αυτό. Είναι ένα φιλότιμο, μια κίνηση, μια προσπάθεια, αλλαγή υπαρξιακού προσανατολισμού. Παίζει να νικήσεις; Να χάσεις; Τι γίνεται; Άφησε τα αποτελέσματα στον Χριστό. Εσύ απλά κάνε τον αγώνα σου. Δεν ξέρεις τι θα παραχωρήσει και τι όχι. Το σίγουρο είναι πως ότι και να γίνει, είναι για το καλό σου. Δεν έχει τόσο σημασία το αποτέλεσμα, αλλά να φύγουμε από αυτή τη ζωή με τα χέρια ψηλά και όχι κατεβασμένα. Να φύγεις μαχόμενος και τότε θα έχεις κερδίσει.

Που οφείλεται η ψυχρότητα στην προσευχή μας και πως το αντιμετωπίζουμε Newsroom ΑΠΟ ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 

ΔΥΝΑΜΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ – Η ψυχρότητα στην προσευχή οφείλεται είτε σε ψυχική κόπωση είτε σε πνευματικό κορεσμό είτε σε σωματικές απολαύσεις και αναπαύσεις είτε σε πάθη, που κυριεύουν την ψυχή, προπαντός στην έπαρση.

Όλα αυτά είναι ενάντια στην πνευματική ζωή, μέσα στην οποία κεντρική θέση κατέχει η προσευχή. Έτσι, πρώτα και κύρια προκαλούν το στέρεμα της πηγής της προσευχής μέσα μας. Αυτό, όμως, μπορεί να οφείλεται και σε απομάκρυνση της χάριτος, που συμβαίνει με θεία παραχώρηση.

Και να γιατί: Όταν η ψυχή μας φλέγεται από τον πόθο του Θεού και από την καρδιά μας ξεχύνεται ολόθερμη προσευχή, δεν έχουμε παρά ελεητική επίσκεψη της χάριτος. Εμείς όμως, όταν η ευλογημένη αυτή κατάσταση παρατείνεται για πολύ, νομίζουμε ότι κατορθώσαμε κάτι σπουδαίο με το δικό μας αγώνα και κυριευόμαστε από την κενοδοξία.

Για λόγους παιδαγωγικούς, λοιπόν, απομακρύνεται η χάρη και μένει η ψυχή μας μόνη της, γυμνή και αδύναμη, ανίκανη να ζήσει πνευματικά, ψυχρή και απρόθυμη να προσευχηθεί…

Τι θα κάνουμε, λοιπόν, για να ξεφύγουμε απ’ αυτή την κατάσταση; Πρώτα-πρώτα θα φροντίσουμε να εξουδετερώσουμε τις αιτίες της. Και ύστερα, παρ’ όλη την ψυχρότητα της ψυχής μας, θα κάνουμε με επιμονή και υπομονή τον καθημερινό προσευχητικό κανόνα μας, προσπαθώντας αφ’ ενός να συγκεντρώνουμε το νου μας στα λόγια των ευχών και αφετέρου να ξεσηκώνουμε μέσα στην καρδιά μας αισθήματα φιλόθεα.

Με τον καιρό ο Θεός, βλέποντας την ταπείνωση και την καρτερία μας, θα μας ξαναστείλει τη χάρη Του, που θα διώξει το πνεύμα της ψυχρότητος, όπως ο άνεμος διώχνει την ομίχλη.

Πώς θ’ αποκτήσουμε θερμότητα στην Προσευχή; Με αγώνα και υπομονή, μ’ αυτά τα δυο θα ζωντανέψει μέσα μας η φλογερή προσευχή. Απαιτούνται χρόνος και κόπος πολύς. Όμως, ας μη λιποψυχήσουμε, ας μην αποκάνουμε, ας μη βαρεθούμε. Η προσπάθειά μας, αν είναι συστηματική και επίμονη, θα στεφανωθεί οπωσδήποτε, αργά ή γρήγορα, με επιτυχία.

Θα στεφανωθεί όχι χάρη σ’ εμάς, αλλά χάρη στο άπειρο έλεος του Θεού. Είναι καλό να συνηθίσει η γλώσσα σας την ευχή του Ιησού, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», ή οποιαδήποτε άλλη σύντομη προσευχή με το νου συγκεντρωμένο στην καρδιά. Αγωνιστείτε να προξενήσετε στην καρδιά σας, ας το πω έτσι, μια μικρή πληγή. Ο συστηματικός κόπος σας σύντομα θα δημιουργήσει την πληγή αυτή. Και τότε ο Κύριος θα σας επιβραβεύσει με τη δική Του χαρισματική προσευχή.

Η βιασύνη στην προσευχή: Σας ελέγχει η συνείδηση, επειδή κάνετε πολύ βιαστικά την προσευχή σας। Και είναι εύλογο. Γιατί υπακούτε στον εχθρό; Εκείνος είναι που σας παρακινεί: «Γρήγορα… πιο γρήγορα…». Η βιαστική προσευχή δεν έχει πνευματικό καρπό. Βάλτε, λοιπόν, κανόνα στον εαυτό σας να μη βιάζεστε. Να προσεύχεστε έτσι, ώστε ούτε μια λέξη να μην προφέρουν τα χείλη σας, που να μην την κατανοεί ο νους σας και να μην τη βιώνει η καρδιά σας.

Πρέπει να ριχθείτε σ’ αυτόν τον αγώνα με αποφασιστικότητα στρατιωτική. Και όταν ο εχθρός σας ψιθυρίζει˙ «κάνε τούτο ή εκείνο», εσείς να του αποκρίνεστε: «Ξέρω τι θα κάνω. Δεν σε χρειάζομαι. Φύγε από δω!». Την ψυχή την τρέφει μόνο η προσευχή. Η δική σας προσευχή, όμως, είναι επιφανειακή, όχι ουσιαστική. Γι’ αυτό η ψυχή σας μένει ανικανοποίητη, πεινασμένη…

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς: Πρόσεχε πως ζεις – Μέσα στην λάσπη του σώματός σου εσύ έχεις την ζώσα Εικόνα του Θεού! Newsroom ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 

ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ – Άνθρωπε! Αδελφέ! Ποτέ μην ξεχνάς ότι είσαι μικρός Θεός μέσα στην λάσπη!

Μέσα στην λάσπη του σώματός σου εσύ έχεις την ζώσα Εικόνα του Θεού.

Πρόσεχε πως ζεις.

Πρόσεχε τι κάνεις με την Εικόνα του Θεού που είναι μέσα σου.

Εύχομαι ο Αγαθός Κύριος να χαρίσει στην καρδιά του καθενός μας όλα τα ουράνια δώρα, όλες τις ευαγγελικές αρετές:

Την πίστη και την αγάπη, την ελπίδα και την προσευχή, την νηστεία και την υπομονή, την πραότητα και την ταπείνωση, ώστε να μπορέσουμε να αντέξουμε όλο αυτόν το φοβερό επίγειο αγώνα, να διαφυλάξουμε στην ψυχή μας την θεία μορφή και να μετατεθούμε από τον κόσμο αυτό προς τον Αναστάντα Κύριο σε εκείνο τον κόσμο.

Άγιος Κάλλιστος Ξανθόπουλος: Όταν σηκώνεσαι από τον ύπνο για προσευχή Κυριάκος Διαμαντόπουλος από Κυριάκος Διαμαντόπουλος

 

Άγιος Κάλλιστος Ξανθόπουλος: Την ημέρα πάλι να ετοιμάζεσαι κατά τη δύναμή σου». Αν όμως παρ’ όλον αυτόν τον αγώνα σου σε κυριεύει ακόμη η ολιγωρία και η ακηδία και είναι θολός ο νους σου από κάποιο περιστατικό, σήκω όπως ξέρεις και εξακολούθησε την ευχή.

Αφού σηκωθείς από τον ύπνο και όσο μπορείς διώξεις τη νύστα, ψάλε πρώτα το Μεσονυκτικό με όλη σου την προσοχή και τη φρόνηση· έπειτα κάθισε και προσευχήσου στην καρδιά σου καθαρά και αρρέμβαστα, όπως είπαμε, μία ώρα, ή μάλλον όσο σου δώσει ο Δοτήρας όλων των αγαθών.

Γιατί λέει ο Ιωάννης της Κλίμακος: «Κατά τη νύχτα, να ασχολείσαι το πιο πολύ με την προσευχή, λίγο με την ψαλμωδία.

Την ημέρα πάλι να ετοιμάζεσαι κατά τη δύναμή σου». Αν όμως παρ’ όλον αυτόν τον αγώνα σου σε κυριεύει ακόμη η ολιγωρία και η ακηδία και είναι θολός ο νους σου από κάποιο περιστατικό, σήκω όπως ξέρεις και εξακολούθησε την ευχή.

Κατόπιν, αφού καθίσεις, προσπάθησε να προσευχηθείς όπως προείπαμε, φροντίζοντας πάντοτε να πλησιάζεις τον καθαρό Θεό με καθαρή προσευχή.

Έπειτα σήκω, ψάλε με συναίσθηση τον εξάψαλμο, τον πεντηκοστό ψαλμό και κανόνα όποιον θέλεις.

Άγιος Κάλλιστος Ξανθόπουλος