Στάρετς Σάββας ο παρηγορητής: Σας ζητώ ιδιαιτέρως να κάμετε τον Θεομητορικό Κανόνα, 150 φορές το «Θεοτόκε Παρθένε"

Ο Στάρετς έτρεφε ιδιαίτερη, μπορεί να πει κανείς, τρυφερή αγάπη και αφοσίωση στη Μητέρα του Θεού και δεν έβρισκε λόγια για να εκφράσει και τη δική Της αγάπη στους ανθρώπους και τη δική

του προς Αυτήν.

Κάποιος χριστιανός είδε ένα θαυμαστό όραμα των μονών του παραδείσου που είχαν μια ασυνήθιστη ομορφιά. Ιδιαιτέρως διακρινόταν για την ομορφιά του ένα ανάκτορο. Ρώτησε:

- Ποιός κατοικεί εκεί;

- Η Μητέρα του Θεού, του απάντησαν.

- Και που είναι τώρα; Γιατί δεν είναι εδώ;

- Βρίσκεται στη γη… βοηθάει τους ανθρώπους.

Ας γίνεται σε όλα το θέλημα του Θεού. Στάρετς Σάββας ο Παρηγορητής Στάρετς Σάββας ο Παρηγορητής Ας γίνεται σε όλα το θέλημα του Θεού

Ποιός είναι σήμερα ήσυχος , ποιός δεν ανησυχεί, ποιός δεν έχει βασανισμένη την καρδιά του;
Σπανίως συναντάς ήρεμο άνθρωπο. Υπάρχουν ακόμη και κάποια παιδιά που είναι όμοια με τους μεγάλους που έχασαν την υπέροχη γοητεία , η οποία σε προσελκύει, σε τραβάει στα παιδιά. Οι νεαροί ζουν σαν να έχουν πυρετό, οι μεγάλοι έχουν τεντωμένα «νεύρα», οι ηλικιωμένοι στερήθηκαν τη χαρακτηριστική τους ηρεμία, την ψυχική τους ειρήνη. Η ζωή έβαλε σε όλα τη σφραγίδα της . Όλα είναι σε αναβρασμό.
Αν ζήσατε στις όχθες κάποιου μεγάλου ποταμού με άφθονα νερά, τότε ξέρετε ότι καθώς λυσσομανά το ποτάμι και τα κύματα αναταράζουν τη βάρκα και ετοιμάζονται να τη βυθίσουν στην υδάτινη άβυσσο , οι πλέοντες δεν πρέπει να χάσουν την ετοιμότητα του πνεύματος. Αντίθετα, πρέπει με πολλή δύναμη να εργασθούν για να παλέψουν εναντίον του φοβερού στοιχείου και να σώσουν τη ζωή τους.
Και καθένας για να εκπληρώσει το χρέος του, το χρέος του χριστιανού και του Ρώσου πολίτη, τον σημερινό καιρό χρειάζεται ψυχική ειρήνη , ηρεμία πνεύματος. Κι αυτό θα γίνει , όταν η καρδιά μας φλέγεται από την πεποίθηση ότι ο πανταχού παρών Κύριος και Πατέρας μας , που βασιλεύει σ’ όλο τον κόσμο και κατευθύνει τα πάντα προς το αγαθό δεν θα εγκαταλείψει εμάς τους αδύνατους και ανήμπορους , ότι Αυτός οδηγεί τη ζωή του καθενός από μας, τα πλάσματά Του , και ότι ούτε μια τρίχα της κεφαλής μας , κατά το λόγο του Σωτήρος Χριστού, δεν πέφτει χωρίς το θέλημά Του.
«Εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ. τω Θεώ παραθώμεθα». Αυτή είναι μια εκφώνηση την οποία συχνά ακούμε κατά τη Θεία Λειτουργία. Ας αντηχεί όχι μόνο στ’ αυτιά μας , αλλά ας φθάνει μέχρι την καρδιά, μέχρι το βάθος της και ας βρίσκει εκεί ειλικρινή και καταφατική απόκριση .
«Γεννηθήτω το θέλημά Σου». Τα λόγια αυτά της Κυριακής προσευχής , σαν τις θωπευτικές θερμές ακτίνες του ήλιου, ας θερμαίνουν την ύπαρξή μας χύνοντας σ’ αυτήν τη μακάρια ειρήνη και την ήσυχη στάση μας σε όλες τις δυστυχίες και τις χαρές της ζωής, ενισχύοντάς την σε κάθε δραστηριότητα που επιβάλλεται σε κάθε θέση ή κατάσταση που βρισκόμαστε.
Το να παραδώσεις τον εαυτό σου στη θεία καθοδήγηση , το να μπεις κάτω από τη ζεστή και γεμάτη αγάπη σκέπη του Θεού, αυτός είναι ο σπουδαιότερος όρος μιας ευτυχισμένης ζωής…
Θεωρούμε κατάλληλη την στιγμή , χάριν νουθεσίας, να παραθέσουμε τη διήγηση για κάποιο μοναχό ο οποίος υπέταξε το δικό του θέλημα στο θέλημα του Θεού και απόλαυσε μεγάλη ειρήνη στην ψυχή του, λαμβάνοντας από τον Θεό το ιαματικό χάρισμα. Πολλοί ασθενείς γίνονταν καλά μόνο με το άγγιγμα του ενδύματός του. Παντού συναντούσε μεγάλο σεβασμό για το πρόσωπό του. Μεταξύ αυτών, οι αδελφοί της μονής εκπλήττονταν πολύ με όσα γίνονταν από το συμμοναστή τους, επειδή δεν παρατηρούσαν σ’ αυτόν κανένα ιδιαίτερα εξέχον ασκητικό αγώνισμα, ούτε αυστηρή νηστεία, ούτε υπερβολικούς κόπους, ούτε κάτι άλλο. Ζούσε όπως όλοι οι άλλοι. Ένα μόνο πράγμα κρατούσε με αυστηρότητα. Όλα όσα του συνέβαιναν τα δεχόταν πρόθυμα και ευχαριστούσε γι’ αυτά τον Θεό. Ένα τον διέκρινε: Είχε παραδοθεί ολοκληρωτικά στο θέλημα του Θεού.
Κάποτε που ο μοναχός αυτός θεράπευσε κάποιους αρρώστους χωρίς κανένα ιατρικό μέσο δια της ζώσης εν αυτώ χάριτος και δυνάμεως, ο προεστώς του κοινοβίου τον ρώτησε ποια ήταν η αιτία της θεραπείας, γιατί οι προσερχόμενοι σ’ αυτόν λαμβάνουν την ίαση.
– Και εγώ ο ίδιος εκπλήττομαι που μπορώ να τους δίνω την υγεία τους, απάντησε ο μοναχός. Ντρέπομαι που τα ενδύματά μου έχουν ιαματική δύναμη , γιατί εγώ ούτε με τη νηστεία, ούτε με άλλα ασκητικά, μοναστικά αγωνίσματα, αξιώθηκα να λάβω τέτοιο δώρο από τον Θεό.
– Αυτό είναι αλήθεια, είπε ο προεστώς. Εμείς βλέπουμε ότι είσαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος και σε σένα δεν υπάρχει τίποτα που να σε ξεχωρίζει από την τάξη των υπόλοιπων πατέρων.
Ο προεστώς της μονής αποφάσισε πάση θυσία να αποκαλύψει την πραγματική αιτία του ζωντανού ιαματικού χαρίσματος που είχε ο μοναχός. Έκανε μακρές συζητήσεις μαζί του, προσπαθώντας να μάθει όλα τα καλά στοιχεία του και να ξεσκεπάσει το μυστικό της καρδιάς του. Στα ερωτήματα του ηγουμένου ο μακάριος μοναχός είπε:

«Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής» - Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του

...

Πῶς πρέπει νά συμπεριφερόμαστε κατά τήν ἐνασχόληση μέ τά καθημερινά μας ἔργα.
Τά καθημερινά ἔργα εἶναι πάρα πολλά καί διακρίνονται ἀνάλογα μέ τίς συνθῆκες μέσα στίς ὁποῖες ζοῦμε καί τίς θέσεις πού κατἐχουμε.

Ὅλα τά καθημερινά μας ἔργα πού δέν ἐναντιώνονται στόν ἠθικό νόμο τά ὁποῖα ὀφείλουμε νά κάνουμε πρέπει νά τά θεωροῦμε ὡς ἔργα τοῦ Θεοῦ, ὡς ἔργα πού μᾶς τά ἔχει ἐμπιστευθεῖ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, διότι ὁ Θεός, ὡς Βασιλεύς πάσης τῆς γῆς (Ψαλμ.46,8)
ἐγκαθίδρυσε διάφορες νόμιμες θέσεις καί καταστάσεις καί Αὐτός, καί ὄχι ἐμεῖς, ἐπέτρεψε καί ἐπιτρέπει σέ μᾶς νά στεκόμαστε σ’ αὐτές τίς θέσεις καί τίς συνθῆκες στίς ὁποῖες βρισκόμαστε.

Χωρίς τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἤ χωρίς τήν ἀνοχή τοῦ Θεοῦ, ἀπολύτως τίποτα δέν γίνεται. Ἔτσι, ὁποιαδήποτε ἔργα κάνεις, ὄλα κάνε τα σάν νά τά κάνεις γιά τόν ἴδιο τό Θεό καί θά λάβεις τό βραβεῖο σου ἀπό τό Θεό. Ὅποιος ἐργάζεται ὄχι γιά τό Θεό, τό ἔργο του εἶναι πολύ ἀξιολύπητο, γιατί τό βραβεῖο του θά τό λάβει ὄχι ἀπό τό Θεό, ἀλλά εἴτε ἀπό τόν ἑαυτό τού εἴτε ἀπό τούς ἀνθρώπους. Ἀλλά ἀπό τόν ἑαυτό σου τί εἴδους βραβεῖο θα λάβεις; Γήινο, προσωρινό, τιποτένιο.

Κάνοντας ὅλα τά ἔργα σου γιά τόν ἴδιο τόν Κύριο καί Θεό, κάνε τά ὁπωσδήποτε ἔτσι , ὅπως πρέπει νά κάνεις τά ἔργα τοῦ Θεοῦ, δηλαδή μέσα ἀπό τήν ψυχή σου, μέ πλήρη προθυμία καί εὐχαρίστηση, προσεκτικά, χωρίς καθυστέρηση καί ἀμέλεια, μέ καθαρή συνείδηση γιατί εἶναι γραμμένο: «Ἐπικατάρατος πᾶς ὁ ποιῶν τό ἔργον τοῦ Κυρίου ἀμελῶς»(Ἰερεμ. 48, 10 ).

Ἐάν τά ἔργα σου προχωροῦν μέ ἐπιτυχία, μήν ὑπερηφανεύεσαι γι’ αὐτά καί πρό πάντων μήν ἐπιγράφεις τήν ἐπιτυχία σου στίς ἰδιαίτερες δυνατότητές σου καί τήν πεῖρα σου, διότι ὁ Κύριος εἶπε στούς μαθητές του: «Χωρίς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ἰω.15,5)

Ἄν τό ἔργο μέ τό ὁποῖο πρέπει νά ἀσχολεῖσαι εἶναι δύσκολο, δυσάρεστο, ταπεινό, ἀσήμαντο, δέ στρώνει, καθυστερεῖ, ἀπαιτεῖ ἰδιαίτερη ὑπομονή, ἤ σέ ὁδηγεῖ στή μελαγχολία, τότε μή μικροψυχεῖς, μήν τεμπελιαζεις, μήν ἀγανακτεῖς, μήν καταλαμβάνεσαι ἀπό θυμό, ἀνυπομονησία, γογγυσμό κ.λπ. ἀλλά ζωντάνεψε καί πάρε δύναμη μέ τή σκέψη ὅτι αὐτές οἱ ἐργασίες οἱ ὁποῖες σέ στενοχωροῦν τόσο, πού εἶναι τόσο δυσάρεστες καί σέ πικραίνουν, δέ διαρκοῦν αἰώνια.
Ὅλα αὐτά τελειώνουν μέ τήν ἐπίγεια ζωή μας καί τότε ὁ Κύριος «ἀποδώσει ἑκάστῳ κατά
τά ἔργα αὐτοῦ»(Ρωμ. 2, 6) . Ἐπιπλέον στήριξε τόν ἑαυτό σου κατά τήν ἐργασία σου μέ ὕμνους πνευματικούς, μέ μυστική προσευχή, μέ στοχασμούς στίς χριστιανικές ἀλήθειες, μέ καλούς λογισμούς γιά τά ἔργα μέ τά ὁποῖα ἀσχολεῖσαι, γενικῶς μέ τήν ἀνύψωση τῆς καρδιᾶς σου πρός τόν Κύριο, μέ σύντομες προσευχές πρός Αὐτόν. Γιά παράδειγμα πολύ ὠφέλιμες εἶναι οἱ ἀκόλουθες ἐπικλήσεις:

Στάρετς Σάββας ο Παρηγορητής -κεφάλαια περί προσευχής

κδ΄ Αν προσεύχεσαι για τους εχθρούς, τότε θα έρθει σε σένα ειρήνη.

κε΄ Γιατί η ειλικρινής προσευχή του ενός για τον άλλον έχει μεγάλη δύναμη για τους άλλους; Επειδή εγώ κατά την ώρα της προσευχής, προσκολλώμαι στον Θεό, γίνομαι εν πνεύμα με Αυτόν και εκείνους για τους οποίους προσεύχομαι, τους ενώνω με τον εαυτό μου δια της πίστεως και της αγάπης, διότι το Πνεύμα του Θεού, το οποίο ενεργεί σε μένα, ενεργεί ταυτόχρονα και σ’ αυτούς, καθώς Αυτό πληροί τα πάντα.

κστ΄ Αν σε κάποια φιλονικία που προηγήθηκε με κάποιον θεωρείς ότι έχεις δίκιο, τότε πρώτος ζήτησε να συμφιλιωθείς.

κζ΄ Πολλοί στις ανάγκες και στις θλίψεις τους αναζητούν βοήθεια από όλους, εκτός από τον Θεό και όταν δεν τη βρίσκουν πουθενά, στρέφονται στον Θεό , αλλά για τη λειψή τους πίστη δεν λαμβάνουν το αιτούμενο.

κη΄ Εάν θέλεις με την προσευχή να ζητήσεις κάποιο καλό από τον Θεό, τότε πριν από την προσευχή προετοιμάσου με αταλάντευτη, δυνατή πίστη και λάβε εγκαίρως το φάρμακο κατά της αμφιβολίας και της απιστίας. Είναι άσχημο, αν κατά τη διάρκεια της προσευχής η καρδιά σου έχει αδύναμη πίστη και δεν στηρίζεται σ’ αυτή. Τότε μη νομίσεις ότι θα λάβεις αυτό που ζητάς από τον Θεό με δισταγμό.
Η αμφιβολία είναι ύβρις προς τον Θεό , θρασύ ψεύδος της καρδιάς.

κθ΄ Απαραίτητοι και βασικοί όροι για την προσευχή: τελεία παράδοση στο θέλημα του Θεού, ειλικρινής επιθυμία να διορθώσεις τη ζωή σου και προ πάντων να έχεις ακακία. Στην προσευχή πρέπει να είμαστε υπομονητικοί και να πιστεύουμε σταθερά, ώστε όλα, όσα ωφέλιμα ζητούμε, να τα λάβουμε.

ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ

Ή ζωή στον κόσμο(Στάρετς Σάββας Ο Παρηγορητής)

Όταν βλέπεις ότι πολλοί αναζητούν την ευτυχία τους στα αισθητά αγαθά, στην αισθητή ικανοποίηση, στην καλοπεραση και στην πολυτέλεια και τα προβάλλουν αυτά σαν σοφή επιλογή·

Οταν βλέπεις ότι πολλοί για την επίγεια ευτυχία τους χρησιμοποιούν κάθε ψεύδος και κάθε απάτη, υπερασπίζονται το μίσος, την εκδικητικότητα και άλλα πάθη και θεωρούν την άρνησηνα ευχαριστείται κάποιος με τα αισθητά αγαθά ανοησία, τότεοφείλουμε να θυμηθούμε μέσα στην καρδιά μας και να πούμε αυτά που δίδαξαν οι Απόστολοι:

Εμείς οι χριστιανοί οφείλουμε να ζούμε σύμφωνα με τον νόμο τού Χριστού (Γαλ. 6, 2). Και ό νόμος τού Χριστού απαιτεί ώστε εμείς να σταυρώσουμε τη σάρκα «συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίες» (Γαλ. 5, 24), να πετάξουμε μακριά μας τον ψεύδος και να λέμε την αλήθεια (Έφ. 4, 25), κάθε εκδίκηση να την αναθέσουμε στον Κύριο και Θεό πού είπε: «Έμοι εκδίκησις, εγώ ανταποδώσω»(Ρωμ. 12, 56).

Γενικώς, έχοντας υποσχέθηκε όψιν σου όλα τα κακά παραδείγματα πού παρουσιάζονται, αμέσως κοίταξε στον Ιησού Χριστό, ό Όποιος έχει τον πλήρες δικαίωμα να απαιτήσει από μας να ακολουθήσουμε τον παράδειγμά Του και μετά κοίταξε στα εκατομμύρια των ανθρώπων πού έμιμήθησαν τη Ζωή Του, πού έγιναν άγιοι και είναι άξιοι να τούς μιμούμαστε. Να μιμηθείς όχι τον παράδειγμα της ειδωλολατρικής ζωής, ή οποία είναι τόσο φανερή στον κόσμο μας, αλλά τον παράδειγμα της φρονήσεως, της μετριοφροσύνης, της αιδούς, της εγκράτειας, της τάξεως, τού ζήλου για την ευαρέστηση τού Θεού, με τα όποια διακρίθηκαν οι άγιοι και οι αληθινοί χριστιανοί, πού συνεχώς προσπαθούσαν να ζήσουν και έζησαν όχι σύμφωνα με τούς κανόνες τού κόσμου, αλλά σύμφωνα με τη διδασκαλία τού Ιησού Χριστού.

—————————————————————–

Γιατί πρέπει να ευχαριστούμε τον Θεό
1. Διότι από την ανυπαρξία μας έφερε στην ύπαρξη.
2. Διότι μας τίμησε όχι με κτηνώδη, αλλά με ανθρώπινη ψυχή.
3. Διότι μας δώρισε το δικαίωμα να είμαστε κληρονόμοι της Βασιλείας των Ουρανών.
4. Διότι μας λύτρωσε με το ίδιο το Τίμιο αίμα Του.
5. Διότι πολλές φορές οργιζόμενος με μας δεν κρατεί το θυμό Του μέχρι τέλους.
6. Διότι παρά τα βαρειά παραπτώματα, δεν μας οδήγησε στην απώλεια μαζί με τις αμαρτίες μας, αλλά μας διαφύλαξε ζώντες.
7. Διότι μας φυλάσσει ακέραιους και δεν επιτρέπει στον Διάβολο να μας καταπιεί όταν αμαρτάνουμε.
8. Διότι μέχρι τώρα αναμένει τη μετάνοιά μας και είμαστε ακόμη ζωντανοί και όχι νεκροί, δηλαδή γιατί ακόμη τα σκουλήκια δεν τρώνε το σώμα μας στον τάφο και διότι ακόμη οι ψυχές μας δεν είναι στον Άδη.
9. Διότι υπάρχει ακόμα καιρός για να μετανοήσουμε.Στ’ αλήθεια, πόσο οφείλουμε να ευχαριστούμε τον Θεό για όλα αυτά!


————————————————————————————-

στ) Τό Ἅγιο Πνεῦμα δίνει ἀληθινή ταπείνωση. Ἀκόμη καί ὁ πιό λογικός ἄνθρωπος, ἄν δέν ἔχει μέσα του τό Ἅγιο Πνεῦμα, δέν μπορεῖ μέ τόν πρέποντα τρόπο να γνωρίσει τόν ἑαυτό του, διότι, ὅπως εἰπώθηκε προηγουμένως, αὐτός χωρίς τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ δέν μπορεῖ νά δεῖ τήν ἐσωτερική κατάσταση τῆς ψυχῆς του. Ἄν κάνει τό καλό στούς ἄλλους ἐνεργεῖ τίμια, τότε σκέφτεται γιά τόν ἑαυτό του ὅτι εἶναι ἄνθρωπος δίκαιος κι ἀκόμη τέλειος, σέ σύγκριση μέ τούς ἄλλους, καί γι’ αὐτό σκέφτεται ὅτι δέν ἔχει πιά ἀνάγκη ἀπό τίποτε.
Ἄχ, πόσο συχνά οἰ ἄνθρωποι χάνονται ἀπό τήν ψευδῆ πεποίθηση στήν τιμιότητα καί τή δικαιοσύνη τους!  Χάνονται, γιατί ἐλπίζοντας στή δικαιοσύνη τους, καθόλου δέ λαμβάνουν ὑπ’ ὄψιν τους τό πνεῦμα τοῦ χριστιανισμοῦ οὔτε τή βοήθεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Πῶς λοιπόν τότε θά γίνει σ’ αὐτούς ἀπαραίτητη ἡ  βοήθειά Του; Κι ἔτσι, καθώς τό Πνεῦμα τό ἅγιο δίνεται μόνο σέ ὅποιον Τό παρακαλεῖ καί Τό ἀναζητᾶ- κι αὐτοί οἱ ἄνθρωποι ὄχι μόνο δέν Τό παρακαλοῦν καί δέν Τό ἀναζητοῦν, ἀλλά τό θεωροῦν κιόλας ὄχι ἀναγκαῖο-, Ἐκεῖνο δέ δίνεται σ’ αὐτούς καί συνεπῶς αὐτοί μένουν στήν πλάνη καί χάνονται.
Ὅμως τό Ἅγιο Πνεῦμα, ὅταν κατοικήσει στήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ δείχνει ὄλη τήν ἐσωτερική του πτωχεῖα, καί τήν ἀδυναμία καί τή διαφθορά τῆς ψυχῆς καί τῆς καρδιᾶς του καί τήν ἀπομάκρυνσή του ἀπό τό Θεό.  Παρ’ ὅλες τίς ἀρετές του καί τή δικαιοσύνη του, τοῦ δείχνει ὄλες τίς ἁμαρτίες του: τή νωθρότητα και τήν ἀμέλεια γιά τήν σωτηρία καί τό καλό τῶν ἀνθρώπων, τήν ἰδιοτέλειά  τους στίς
–φανερά- πιό ἀνιδιοτελεῖς ἀρετές του, τόν ἄξεστο ἐγωισμό του, ἐκεῖ πού οὔτε κἄν τόν ὑποψιαζόταν.
Μέ λίγα λόγια τό Ἅγιο Πνεῦμα δείχνει τά πάντα μέ τήν ἀληθινή τους ὄψη.  Καί τότε ὁ ἄνθρωπος ἀρχίζει νά ταπεινώνεται μέ τή ἀληθινή ταπείνωση. Ἀρχίζει νά χάνει τή ἐλπίδα στίς ἀτομικές του
δυνάμεις καί ἀρετές καί θεωρεῖ τόν ἑαυτό του τόν χειρότερο ἀπό τούς ἀνθρώπους.  Καί ταπεινούμενος ἐνώπιον τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος εἶναι «Εἰς Ἅγιος εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός», ἀρχίζει νά μετανοεῖ ἀληθινά καί ἀπό ἐκείνη τή στιγμή ἀποφασίζει νά μήν ἁμαρτήσει πλέον, ἀλλά νά ζεῖ προσεκτικώτερα.  Κι ἄν πράγματι ἔχει κάποια ἀρετή, τότε βλέπει καθαρά ὅτι δέν τήν ἔχει παρά μόνο μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ καί γι’ αὐτό ἀρχίζει νά ἐλπίζει στόν Ἕνα μόνο Θεό.

ζ) Τό Ἅγιο Πνεῦμα διδάσκει τήν ἀληθινή προσευχή.  Κανείς, ἔως ὅτου λάβει τό Ἅγιο Πνεῦμα, δέν μπορεῖ νά κάνει τέτοια προσευχή, ἡ ὁποία νά εἶναι εὐπρόδεκτη στό Θεό.  Γι’ αὐτό, ἄν κάποιος πού δέν ἔχει μέσα του τό Ἅγιο Πνεῦμα ἀρχίζει να προσεύχεται, ἡ ψυχή του διαχέεται σέ διάφορα μέρη ἀπό τό ἕνα πρᾶγμα στό ἀλλο καί ποτέ δέν μπορεῖ νά κρατήσει τίς σκέψεις του σέ ἕνα σημεῖο.  Καί ἐκτός αὐτοῦ δέ γνωρίζει μέ τόν πρέποντα τρόπο οὔτε τόν ἴδιο τόν ἑαυτό του οὔτε τό πῶς νά παρακαλέσει καί τί νά ζητήσει ἀπό τό Θεό, μά καί δέ γνωρίζει ποιός εἶναι αὐτός ὁ Θεός.
Ὁ ἄνθρωπος ὅμως στόν ὁποῖο κατοικεῖ τό Ἅγιο Πνεῦμα, γνωρίζει τό Θεό καί βλέπει ὅτι Αὑτός εἶναι ὁ Πατέρας του καί γνωρίζει πῶς νά πλησιάσει σ’ Αὐτόν, πῶς καί τί νά Τοῦ ζητήσει. Οἱ σκέψεις του στήν προσευχή εἶναι καλά δεμένες, καθαρές καί προσηλωμένες σ’ ἕνα ἀντικείμενο, τό Θεό.  Μέ τήν προσευχή του μπορεῖ νά κάνει τά πάντα, ἀκόμη καί νά μετακινήσει βουνά ἀπό τό ἕνα μέρος στό ἄλλο.
Ἀνέφερα ἔν συντομίᾳ τί δωρίζει τό Ἅγιο Πνεῦμα σέ ἐκεῖνον πού τό ἔχει μέσα του.  Καί βλέπετε ὅτι χωρίς τή βοήθεια καί τή συνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ἀδύνατον ὄχι μόνον νά μποῦμε στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, ἀλλά οὔτε βῆμα μποροῦμε νά κάνουμε στή πορεία μας πρός αὐτή.  Γι’ αὐτό εἶναι ἀπαραίτητο να ἀναζητοῦμε τό Ἅγιο Πνεῦμα καί νά ἔχουμε Αὐτό μέσα μας καί νά παρακαλοῦμε τό Ἅγιο Πνεῦμα νά μήν ἀπομακρύνεται ἀπό μᾶς.
Πῶς μποροῦμε νά λάβουμε ἤ νά ἀποκτήσουμε τό Ἅγιο Πνεῦμα;  Θά τό δοῦμε στή συνέχεια:
Ὁ Ἰησούς Χριστός εἶπε ὅτι «τό Πνεῦμα, ὅπου θέλει πνεῖ καί τήν φωνήν αὐτοῦ ἀκούεις, ἀλλά οὐκ οἶδας πόθεν ἔρχεται καί ποῦ ὑπάγει».  Τά λόγια αὐτά σημαίνουν ὅτι τήν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στήν καρδιά ἤ τό ἄγγιγμα Του στήν καρδιά μας μποροῦμε νά Τό ἀκούσουμε, νά Τό αἰσθανθοῦμε, νά Τό νοιώσουμε, ἀλλά εἶναι ἀδύνατον νά καθορίσομε τό χρόνο ἤ τίς περιστάσσεις κατά τό ὁποία θά ἔχουμε τήν ἐπίσκεψή Του.

ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ. 1

Στάρετς Σάββας ὁ Παρηγορητής. Ἑρμηνεία τεσσάρων βασικῶν προσευχῶν: «Πάτερ ἡμῶν»

Στάρετς Σάββας  Ο Παρηγορητής»  – Διδαχές τοῦ στάρες Σάββα

Μετάφραση ἀπό τήν ρωσική γλῶσσα  π.Ιωάννου Φωτοπούλου
Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του (σελ. 218 -220)

  Ἑρμηνεία τεσσάρων  βασικῶν προσευχῶν :  «Πάτερ ἡμῶν»

«Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς».  Αὐτά τά λόγια ἐμπνέουν τήν πίστη στήν ψυχή, τήν πίστη ὅτι ὁ Κύριος καί Θεός μας, ὁ Δημιουργός, ὁ Θεός Πατήρ, Ποιητής τοῦ κόσμου, τοῦ Οὐρανοῦ καί τῆς γῆς, καθήμενος στόν οὐράνιο θρόνο καί κυβερνῶν ὅλα τά σύμπαντα εἶναι τό πρῶτο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος.«Ἁγιασθήτω τό Ὄνομά Σου, ἐλθέτω ἡ βασιλεία Σου». Ἄς δοξάζεται τό ἅγιο Σου ὄνομα καί στόν  οὐρανό καί στή γῆ καί ἄς ἁγιάζει ἐμᾶς πού Το ἐπικαλούμασθε. Ἄς γίνει καί γιά μᾶς τούς ἁμαρτωλούς ἡ βασιλεία Σου, πού εἶναι ἡ μακαριότητα τῆς αἰωνίου ζωῆς, καί βασιλεία Σου στίς καρδιές μας, ἐλευθερία ἀπό κάθε ἁμαρτία καί πλήρωμα ἀρετῆς.

«Γενηθήτω τό θέλημά Σου, ὡς ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς».

Ὅλα στή ζωή μας πραγματοποιοῦνται διά τῆς Θείας Προνοίας καί τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ.  Μέ τήν βαθειά ταπείνωση σέ κατάσταση θάμβους ἔτσι προσεύχεται, κράζοντας ἡ ψυχή πρός τόν Οὐράνιο Πατέρα:
«Εὐλαβοῦμαι καί σιωπῶ ἐνώπιον τοῦ ἁγίου Σου θελήματος καί τῶν ἀνεξιχνιάστων γιά μένα κριμάτων Σου.  Δέν ἔχω ἄλλη ἐπιθυμία πέραν τῆς ἐπιθυμίας νά ἐκπληρώνω τό ἅγιο Σου θέλημα.  Δίδαξέ με νά εἶμαι εὐπειθής καί ὑπάκουος στόν πνευματικό μου πατέρα μέχρι θανάτου, διότι πιστεύω ὅτι δι΄ αὐτοῦ μοῦ ἀποκαλύπτεις τό δικό Σου θέλημα.
Μήν ἐπιτρέψεις οὔτε γιά μιά στιγμή νά κάμω τό δικό μου θέλημα, τό ὁποῖο εἶναι μιά πολύμορφη ἁμαρτία: Φιλαυτία, κακία, μίσος, φθόνος, ὑπερηφάνεια.  Κύριε, δώρισέ μου τή χάρη ὥστε νά τηρῶ πάντοτε τό θέλημά Σου, τό ὁποῖο εἶναι ἀγάπη πρός ὅλους, ἀκόμη καί στούς ἐχθρούς μου καί ἐπιδίωξη τῆς ἁγιότητος».«Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον».  Ὁ Οὐράνιος Πατέρας γενναιόδωρα παρέχει σέ μᾶς τά ἐλέη Του κάθε μέρα.  Μᾶς στέλνει ὅλα τά ἀπαραίτητα γιά τήν ἐπίγεια ζωή μας.  Δέ μᾶς δίνει ἐντολή νά φροντίζουμε τό μέλλον, γιά τήν αὐριανή ἡμέρα, ἀλλά μόνο γιά τό πλέον ἀπαραίτητο, τόν ἐπιούσιον ἄρτο τῆς ἡμέρας. Ἐντέλλεται νά φροντίζουμε πρό πάντων γιά τόν Οὐράνιο ἄρτο, πού τρέφει καί εἰσάγει τήν ψυχή στήν αἰώνια ζωή, δηλαδή νά φροντίζουμε γιά τή συχνή Κοινωνία τῶν Ἁγίων, Ζωοποιῶν μυστηρίων τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Ἀχράντου Σώματος καί τοῦ τιμίου Αἵματος τοῦ Σωτήρος Χριστοῦ.
Με ἀνερμήνευτη χαρά καί εὐγνωμοσύνη στόν Οὐράνιο Πατέρα ἡ ψυχή κράζει μέ κατάνυξη: «Δῶσε μας κάθε μέρα τόν Ἄρτον Τοῦτον καί τό Πόμα Τοῦτο. Ναι!  Χορταζόμενοι ἀπό Σένα, θά μπορέσουμε ἀνεμπόδιστα νά περάσουμε τήν πλήρη θλίψεων ὁδό τῆς ζωῆς μας καί ἁγιαζόμενοι, φωτιζόμενοι, θεούμενοι διά Σοῦ, θά εἰσέλθουμε στόν Οὐράνιο Θάλαμο τῆς δόξης Σου γιά νά προσφέρουμε αἰώνια δοξολογία στο πανάγιο Ὄνομά Σου.

«Καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν». Ὁ Πολυεύσπλαχνος Οὐράνιος Πατέρας συγχωρεῖ ὅλες τις ἐξομολογημένες ἁμαρτίες μας, τά καθημερινά σφάλματά μας, τίς παρανομίες μας κάτω ἀπό δύσκολες συνθῆκες, ἄν και ἐμεῖς μέ ἀγάπη φερόμαστε σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους, ἄν μέ εἰλικρίνεια συγχωροῦμε ὅλους καί ὅλα, ἄν, ὄχι μόνο σέ κανένα δέν κρατοῦμε κακία καί δέν νοιώθουμε προσβεβλημένοι, ἀλλά δέν αἰσθανόμαστε οὔτε κἄν πικρία.
Λέγοντας τά λόγια τῆς προσευχῆς πρός τόν Κύριο, ἡ ψυχή γεμίζει μέ εὐλαβῆ εὐγνωμοσύνη πρός τό Θεό γιά τή συγχωρητικότητα  καί τήν ἀγάπη Του πρός ἐμᾶς, τοῦς ἁμαρτωλούς. Καί ἐπειδή διά τῆς χαρίτός Του μᾶς βοηθεῖ, ὀφείλουμε καί ἐμεῖς νά συγχωροῦμε ὅλα σ’ ὅσους μᾶς βλάπτουν, νά συγχωροῦμε ὅλους τούς ὀφειλέτες μας καί νά τούς ἀγαπᾶμε.

«Καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ρῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ».  Μέ παιδική ἁπλότητα καί ἐμπιστοσύνη ἡ ψυχή προσπίπτει στό Θεό, μέ τήν ἐλπίδα στήν Πατρική φροντίδα καί ὑπεράσπιση ἀπό τους πειρασμούς, οἱ ὁποῖοι ἐπέρχονται ἀπό τόν πονηρό, τό κακό πνεῦμα.  Εἶναι σκληρός καί ὕπουλος ὁ πονηρός, ζητώντας σάν θυσία στόν ἑαυτό του τίς ἀνθρώπινες ψυχές, πού ἀμελοῦν τή σωτηρία τους, πού δέν προσέχουν τόν ἑαυτό τους, πού δέν παρακολουθοῦν μέ προσοχή τήν καρδιά τους καί τίς ἐνέργειές τους.  Αὐτοί οἱ ἄνθρωποι εὔκολα πέφτουν στήν πονηρή παγίδα, στά δίχτυα τοῦ κακοῦ πνεύματος, κι ἐκεῖνο, καταπίνοντας τους, τούς καταδικάζει στήν αἰώνια κόλαση.

Συναισθανόμενη τήν ἀνημπόρια καί τήν ἀδυναμία της κατά τῶν πονηρῶν δυνάμεων, ἡ ψυχή προφέρει αὐτά τά λόγια μέ ἰδιαίτερα βαθειά αἴσθηση, στήν ὁποία ἑνώνεται ἡ ἀπεριόριστη πίστη καί ἡ ἐλπίδα στή βοήθεια τοῦ Οὐράνιου Πατέρα καί ἡ ταπεινή αἰσθηση τῆς μηδαμινότητας, τῆς ἀναξιότητας, τῆς ἀδυναμίας καί ἡ θερμή ἀγάπη στό Δημιουργό, τό Σωτῆρα, τό Σκεπαστή, τόν Εὐεργέτη Θεό.

Εμείς βλέπομε τους ανθρώπους μόνο αμαρτάνοντας, δεν τους βλέπουμε όμως μετανοούντας

Σε κάθε ψυχή ανάβει η σπίθα της θείας αγάπης, σε κάθε ψυχή μπορείς να βρεις το καλό και το αγαθό, αλλά εμείς έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στους άλλους μόνο ελαττώματα.

Αυτό συμβαίνει γιατί δεν προσέχουμε τον εαυτό μας. Αν παρατηρήσουμε προσεκτικά τον εαυτό μας, την εσωτερική μας ζωή, τότε ποτέ δεν θα προσέχουμε τις ξένες αμαρτίες. 

Οι υπόνοιες για τους άλλους δεν είναι χριστιανικό ιδίωμα. Γι’ αυτό μη εξοικειώνεστε μ’ αυτές. Η κατάκριση προσέρχεται βασικά από την υπερηφάνεια. Τον εαυτό σας να κοιτάτε περισσότερο και για τον εαυτό σας να διαβάζετε πνευματικά βιβλία και όλα να τα εφαρμόζετε στον εαυτό σας. Τον εαυτό σας να διορθώνετε πριν απ’ όλα. Εκείνος που κρίνει τους άλλους ποτέ δεν θα είναι ταπεινός και σε τέτοιον άνθρωπο δεν δίνεται η προσευχή του Ιησού.