Πολίτικη κουζίνα»... με ουράνιες συνταγές

Πολίτικη κουζίνα»... με ουράνιες συνταγές Ήρθε η ώρα για να καθαρίσει το σιτάρι από την ήρα. Ήλθε η ώρα της Ορθοδοξίας! (13/06/2007 17:00)

Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε για την Τουρκία. Η αναπόφευκτη σύγκρουση Κεμαλικών και Ισλαμιστών αποτελεί το προοίμιο αυτών που πρόκειται να ακολουθήσουν στη γείτονα χώρα. Το τεχνητό αυτό κρατίδιο δεν έχει πλέον κανένα μέλλον ούτε στην Ευρώπη αλλά ούτε στην Ασία. Και ας πάψουν κάποιοι να ονειροβατούν παίζοντας ως νηπιάζοντες αστεία διπλωματικά παιχνίδια που προκαλούν τον γέλωτα. Στην ουσία το λεγόμενο βαθύ κράτος που στηρίζεται στην φοβέρα και τον τρόμο που εκπέμπει το στρατιωτικό καθεστώς απειλείται από το υποκειμενικά ανανεωμένο ισλαμικό κίνημα του Ερντογάν. Ένα θρησκευτικό κίνημα εκκολαπτόμενης και προσωρινά ελεγχόμενης βίας μέσω του οποίου επιχειρείται να εξιλεωθεί η φανερή στροφή του σύγχρονου ανθρώπου προς το Θεό. Οι ισλαμιστές και το στρατιωτικό κατεστημένο, ωστόσο, δεν έχουν συνειδητοποιήσει πως αιωρούνται κατά το ήμισυ στο χείλος ενός απότομου γκρεμού. Αγνοούν πως η κρίση που έχει δημιουργηθεί είναι εκ Θεού και θα έχει ως φυσική εξέλιξη το διαμελισμό της «τεχνητά» κατασκευασμένης χώρας τους. Όλα πλέον βαίνουν, όπως διαπιστώνεται εκ των ραγδαίων εξελίξεων, σύμφωνα με το θέλημα του Παντοκράτορα. Το γειτονικό αυτό κράτος, συνονθύλευμα πολλών διαφορετικών εθνοτήτων οδεύει εξ αιτίας της απληστίας του, των γενοκτονιών και των βιαιοτήτων που διέπραξε κατά το παρελθόν και διαπράττει ακόμη στην πλήρη αυτοδιάλυσή του. Και αυτό θα γίνει όσο και αν κάποιοι υψηλοί νοούμενοι παράγοντες ενδογενείς και εξωγενείς επιχειρήσουν υπό το πνεύμα του στενού οικονομικού συμφέροντος και της κερδοφορίας του τρόμου να το εμποδίσουν. Πλησιάζει ο χρόνος που θα επιβεβαιωθούν τα όσα αποκάλυψαν ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο γέροντας Παϊσιος αλλά και άλλες άγιες σύγχρονες μορφές της Ορθοδοξίας μας. Μόνο οι τυφλοί στα μάτια και στην καρδιά και οι θρασύδειλοι του συστήματος αρνούνται να δουν τα τεκταινόμενα και σχεδιαζόμενα εκ του ουρανού. Ήρθε ο καιρός Χριστιανοί μου για να δείτε ιδίοις όμμασι το τέλος αυτών των απίστων Ασιατών που με βία και πονηράδα απλώθηκαν παντού νομίζοντας ότι έχουν την ευλογία από τον Θεό για να κατακτήσουν όλα τα εδάφη. Οι δύστυχοι, αυτοί άνθρωποι που ουδέποτε είχαν πατρίδα αλλά την απόκτησαν με αίμα αθώων συνεχίζουν να έχουν ακόμη στραμμένο το μάτι τους στα αμούστακα παιδιά, που τα γαλούχησαν και τα γαλουχούν, έτσι που αν σκοτώσουν θα πάνε στον παράδεισο!!! Βρέθηκε βλέπετε, ένας ψευδοπροφήτης ο Μωάμεθ που τους έκανε να πιστεύουν πως ο κύριος στόχος και σκοπός του ανθρώπου είναι να είσαι με το όπλο στο χέρι. Αυτοί οι άμοιροι περιφερόμενοι Ασιάτες που δεν είχαν πατρίδα, όπως προαναφέραμε και δεν πίστευαν πουθενά τώρα νομίζουν πως αποκλειστικά κατέχουν τον ουρανό. Αυτή λοιπόν η χώρα που εσφαγίασε χιλιάδες χριστιανούς και εξανάγκασε εκατομμύρια άλλους να ασπαστούν βιαίως το Ισλάμ ( παιδομαζώματα, διώξεις) θα κατατροπωθεί με τη δύναμη του Χριστού, γιατί αυτό είναι το θέλημα του Τριαδικού Θεού, του Πατέρα, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, όπως σαφώς διαμηνύει ανοικτά πλέον και απροκάλυπτα ο ουρανός. Ο Παντοδύναμος ήδη είναι ολοφάνερο πως έχει στρέψει τα βέλη Του προς την άπληστη αυτή χώρα αλλά και προς όλες τις χώρες εκείνες σε Ανατολή και Δύση στις οποίες κυριαρχεί το πνεύμα της απληστίας και της αθεΐας. Επιζητεί εδώ και τώρα διακαώς την επαναφορά στην σωτήρια οδό της τριαδικής αλήθειας, η οποία είναι η μόνη που φέρνει τον άνθρωπο στην πρωτινή σχέση με το Δημιουργό Θεό. Τα ευλογημένα και ποτισμένα με αίμα ελληνικά χώματα θα δείτε πως γρήγορα θα ξανακαρπίσουν νέες άγιες μορφές που θα ευαρεστούν τον Παντοκράτορα. Και η λεγόμενη Τουρκία είναι απολύτως βέβαιο και δεν επιδέχεται αμφισβητήσεως πως εν μία νυκτί θα αυτοδιαλυθεί κατά το παράδειγμα της πάλαι ποτέ ισχυρής άθεης Σοβιετικής Ένωσης. Έτσι και το χιλιο -τραγουδισμένο ποθούμενο του μαρμαρωμένου βασιλιά που έχει να κάνει με την επιστροφή των λαών στην Ορθοδοξία θα επιτευχθεί. Και στο σημείο τούτο θα πρέπει να επισημανθεί πως οι σύγχρονοι θρησκευτικοί ταγοί θα πρέπει να αφήσουν τα φλερτ με την μιαρά εκκοσμίκευση και την πλουτοκρατία και να ανασκουμπωθούν για τη Μεγάλη Ελλάδα. Να εργαστούν πυρετωδώς, ώστε να ετοιμασθούν οι νέοι φλογεροί και τολμηροί ιεραπόστολοι, όμοιοι αυτών των Αποστόλων και των αγίων διαδόχων τους που θα επιφορτισθούν το θεάρεστο έργο της συνειδητής επαναφοράς των αλλοθρήσκων στην Ορθόδοξη λυτρωτική διδασκαλία. Ιεραπόστολοι που θα επαναφέρουν το αρχαίο μεγαλείο και τη μεγάλη ισχύ των ελληνοχριστιανικών αρχών και ιδεωδών που αποτελούν το κλειδί για τη σταθερή μετάβαση στα θεία ουράνια δώματα. Και να είστε βέβαιοι πως η επικράτηση του τριαδικού δόγματος θα είναι το αποκορύφωμα της παγκόσμιας και αιώνιας δυναστείας των ουρανών. Γιατί, είναι γνωστό ότι η Ελλάδα μας δεν ήταν μικρή. Υπήρξε ανέκαθεν τόπος ευλογίας, από τότε που απέμεινε ως μοναδικό ζωντανό τμήμα της χαμένης Ατλαντίδας, διαφυλάσσοντας κυρίως στην αρχαϊκή γλώσσα, τον πολύτιμο εναπομείναντα θησαυρό ενός μεγάλου αρχαίου πολιτισμού. Όμως την καταπάτησαν, την λεηλάτησαν και πήραν όλα τα εδάφη, εξ αιτίας της κατά διαστήματα χαλαρότητας της σχέσης των Ελλήνων με τον Παντοκράτορα Θεό. Ακόμη και σήμερα στη γειτονική Τουρκία άνθρωποι με διαβολική ώθηση προσπαθούν και τώρα να αρπάξουν και εποφθαλμιούν τα ελληνικά πανέμορφα νησιά και την ηλιόλουστη θάλασσα του Αιγαίου Πελάγους. Αλλά τώρα πρέπει να καταλάβουν πως ήρθε η ώρα για να καθαρίσει το σιτάρι από την ήρα. Ήρθε η ώρα για να επικρατήσει η πολυπόθητη ειρήνη στη γη που επί αιώνες μαστίζεται από τα παρδαλά αυτά σκευάσματα των αλλοθρήσκων. Ήρθε η ώρα να συντριβούν και να διασπαστούν και να πάνε από εκεί που ήρθαν, οι νοοτροπίες και οι ψευτο -φιλοσοφίες που απομακρύνουν το πιο τέλειο δημιούργημα, τον άνθρωπο από το Δημιουργό Θεό και υποσκάπτουν το όλο έργο της δημιουργίας με μία σειρά θηριωδών εγκλημάτων... Ήρθε η ώρα που η αγία μας Πόλη της κεντρικής Ελλάδος, η Κωνσταντινούπολη πάλι να λάμψει. Ήρθε η ώρα η Ορθόδοξη Ελλάδα να ξαναγίνει το στολίδι του Κυρίου. Ήρθε η ώρα που από τον περίφημο Ναό της Σοφίας του Θεού, την δική μας Αγιά Σοφιά θα εκπέμπονται ευχαριστήριες προσευχές και δοξολογικοί ύμνοι στον Σωτήρα Ιησού Χριστό. Ήρθε η ώρα της τριαδικής επικράτειας σ’ όλη τη γη. Μετά το κτύπημα στην αθεΐα της Σοβιετικής Ένωσης βρισκόμαστε στα πρόθυρα του τέλους του Ισλάμ, όσο και αν κάποιοι άθεοι λογικοκράτες και οπαδοί σατανικο-διαφωτιστικών ρευμάτων πιστεύουν και καλλιεργούν αντίθετες απόψεις. Η γλυκιά μας Μητέρα, η Παναγία μας ήδη με συνεχή θαύματα σε σύγχρονες μουσουλμανικές κοινωνίες προετοιμάζει το έδαφος της μεγάλης επιστροφής. Ως πύλη μετάγουσα στον ουρανό η Αγία μας Θεοτόκος ανοίγει την πύλη της αναγεννήσεως των λαών. Ως λουτήρ εκπλύνων συνείδησιν η Παναγία μας αναβλύζει τον πολύρρυτον ποταμόν στον οποίο θα βαπτισθούν στο όνομα της Αγίας Τριάδας εκατομμύρια καταπονημένες, ταλαιπωρημένες και κατατρεγμένες ανθρώπινες ψυχές. Γιατί είναι αδιαμφισβήτητη αλήθεια ότι ο ασάλευτος πύργος της Εκκλησίας εναποθέτει μεθοδικά τον σπινθήρα για να ανάψει και πάλι η φλόγα της ορθόδοξης πίστεως, που θα ζεστάνει τις καρδιές και θα φωτίσει το νου των δυστυχισμένων αυτών λαών, ώστε με ασφάλεια να οδεύουν στην οδό της αληθείας. Γιατί Χριστιανοί μου ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός δεν θυσιάστηκε άσκοπα για τον κόσμο. Θανατώθηκε για εμάς προσωπικά. Δια του σταυρικού θανάτου, λένε οι άγιοί μας ολοκληρώνεται το έργο της ομοουσίου Αγίας Τριάδας. Ο Τριαδικός αυτός κρίκος είναι άλλωστε και το μεγάλο επίτευγμα του Πατρός. Ο ουρανός σιγά –σιγά αρχίζει τώρα να γαληνεύει. Ο Βελζεβούλ αφού επί αιώνες και υπό την ανοχή του Υψίστου δοκίμασε την ανθρωπότητα, τώρα καίγεται και τιμωρείται. Και τα φτερά αυτών των αλαζόνων που απέμειναν να τον πιστεύουν και να τον ακολουθούν θα πέσουν σιγά -σιγά. Και αυτό θα συμβεί γιατί ήλθε τώρα Χριστιανοί μου η ώρα της Ελλάδος. Γι’ αυτό αφήστε τον εαυτό σας στα χέρια του Θεού. Στραφείτε στον ουρανό και βιώστε το πως ο Κύριος αγαπά τον κόσμο που δημιούργησε. Σηκώστε τα χέρια και την καρδιά σας σ’ Αυτόν που δημιούργησε αυτή την αρμονία. Αγαπήστε την πατρίδα και το Θεό για να έχετε ευλογία. Κάντέ το τώρα που ουρανός και γη συμμαχούν και κατατροπώνουν τους Αντίχριστους. Γυρίστε την πλάτη και σταματήστε τα κάθε λογής ναρκωτικά που τεχνηέντως σας σερβίρουν. Κλείστε τα αυτιά σας στα άθεα βελάσματα, από όπου και αν αυτά προέρχονται. Σηκώστε το κεφάλι στον Χριστό μας. Μετανοήστε για να συμμετάσχετε στην δοξολογική αδιάλειπτη μελωδία που σαλπίζουν οι άγγελοι. Μελωδία για τα αυτιά των πιστών. Κρότος και πόνος αβάσταχτος επερχόμενης βίαιης καταστροφής παρόμοιας μ’ αυτή των τειχών της Ιεριχούς υπό του Ιησού του Ναυή αντίστοιχα για τα αυτιά των απίστων. Καλή φώτιση Ένας δούλος Κυρίου Πηγή: Στύλος Ορθοδοξίας Τεύχος 79 ΜΑΙΟΣ 2007

«Εργαλείο» ο νέος πάπας στα σχέδια των απατεώνων μεγαλοτραπεζιτών

«Εργαλείο» ο νέος πάπας στα σχέδια των απατεώνων μεγαλοτραπεζιτών

Σε κοινή πλεύση παγκοσμιοποίησης Ιησουίτες και Σιωνιστές

(08/10/2013 16:55)

 

Η εκλογή του Ιησουϊτη νέου πάπα Φραγκίσκου, επιστήθιου φίλου του μεγαλοτραπεζίτη Ροκφέλερ, στο Βατικανό συνέβαλε ώστε να μειωθούν -έστω και προσωρινά- οι φωνές εκείνων που έκαναν λόγο για μεγάλα οικονομικά αλλά και ηθικά σκάνδαλα και που εμμένουν να υποστηρίζουν ότι η οργάνωση των Ιησουϊτών Opus Dei (μετάφρ. έργο Θεού) σε συνεργασία με μεγάλο -απατεώνες σιωνιστές τραπεζίτες κινούν τα νήματα της παγκόσμιας οικονομίας!

Τη   στιγμή λοιπόν που ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος επιχειρεί να πείσει στα λόγια ότι δεν απεμπόλησε τις αλήθειες της ορθόδοξης πίστης (οι πράξεις δείχνουν ακριβώς το αντίθετο) και εμμένει σε έναν ανούσιο προκαθορισμένο διάλογο, ραμμένο στα μέτρα και τα σταθμά του παπισμού, έρχονται στο φως ολοένα και περισσότερες έρευνες που δείχνουν ότι ο παπισμός συνιστά στην ουσία σε επίπεδο ανώτατης διοίκησης μία εγκληματική οργάνωση, λίαν επικίνδυνη για την ανθρωπότητα.

Η λειτουργία λ.χ. της τράπεζας του Βατικανού διευκολύνει το ξέπλυμα χρημάτων, υποστηρίζουν οι υπεύθυνοι μίας τριετούς έρευνας για την εν λόγω τράπεζα, σύμφωνα με εμπιστευτικά έγγραφα τα οποία επικαλούνται δύο ιταλικές εφημερίδες. ( βλ. Σ.Ο. τευχ. 147)! Ωστόσο, πιο τεκμηριωμένη είναι η καταγγελία της Κάρεν Χιούντες, η οποία εργαζόταν επί 20 συναπτά έτη στην νομική υπηρεσία της Παγκόσμιας Τράπεζας και από την οποία απολύθηκε όταν κατήγγειλε μία μεγάλη απάτη στην Ινδονησία! Η πρώην νομικός σύμβουλος της Παγκόσμιας Τράπεζας σε μία πρόσφατη συνέντευξη σε αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο υποστήριξε ότι ο παγκόσμιος πλούτος μίας ομάδας απατεώνων μεγαλοτραπεζιτών καταλήγει στο Βατικανό (βλ. www.Kahudes.net)! Στο συμπέρασμα αυτό, όπως χαρακτηριστικά τόνισε κατέληξε, όταν κατάφερε να ακολουθήσει την οδό του χρήματος, η οποία de facto οδηγεί στο Βατικανό.

Οι καταγγελίες της έφεραν στο νου μου τις αποκαλύψεις για τις διασυνδέσεις του Βατικανού με τη εγκληματική οργάνωση που κρυβόταν πίσω από τη τεκτονική στοά P2 καθώς και με τη μαφία! Η οργάνωση opus dei των Ιησουϊτών, είναι γνωστό πλέον ότι όχι μόνο ελέγχει το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα αλλά βρίσκεται επικεφαλής και του ισχυρού σιωνιστικού κλαμπ των μεγαλοτραπεζιτών που έχει ως έδρα την Ελβετία, είπε ξεκάθαρα η Κάρεν Χιούντες!

Μέσα στο πλαίσιο αυτό κρίνουμε αναγκαίο να παρουσιάσουμε δημοσίευμα που μπορείτε να αναζητήσετε εξ ολοκλήρου στο Διαδίκτυο και στην διεύθυνση

 

 

http://www.egolpion.com/opus_dei.el.aspx#iz z2fuIy2U10 ὅπου παρουσιάζεται ὁ τρόπος δράσης τῆς ἰησουϊτικῆς ὀργάνωσης Opus dei, γεγονὸς ποὺ ἐπαληθεύει καὶ δικαιώνει τὰ λεγόμενα τῆς πρώην νομικῆς συμβούλου τῆς Παγκόσμιας Τράπεζας. Παραθέτουμε μόνο ένα μικρό απόσπασμα από το οποίο όμως θα μπορέσετε να κατανοήσετε τη δράση των εκφραστών του μυστηρίου της ανομίας. Μία δράση που στην ουσία επιβεβαιώνει τη ρήση του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού «τον πάπα να καταράστε» αλλά και του διδασκάλου αυτού Αγίου Αναστασίου του Γορδίου που στο ανεπανάληπτο έργο του «Κατά Ισλάμ και κατά Λατίνων», το οποίο κάποιοι είχαν φροντίσει να το εξαφανίσουν τον προηγούμενο αιώνα και αφορά την ερμηνεία εδαφίων της Αποκάλυψης ταυτίζει τον πάπα με το δικέρατο θηρίο της ευσεβείας...

Τι αναφέρει το δημοσίευμα

«...Τo Limmat Foundation, με έδρα την Ελβετία, δρα στην Κεντρική και Ανατολική Αφρική, τη Νότιο Αμερική, τη Νοτιοανατολική Ασία και τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Αν και διατείνεται ότι δεν έχει πολιτικό η θρησκευτικό χαρακτήρα, είναι γνωστό ότι το ίδρυμα αυτό επηρεάζει άμεσα την πολιτική των χωρών στις οποίες δρα, ενώ όλα τα ιδρυτικά του μέλη έχουν ισχυρούς δεσμούς με την Opus Dei. Το ίδρυμα Limmat έχει ετήσιο προϋπολογισμό πάνω από 1.000.000 $ εκ των οποίων το 78% προέρχεται από ιδίους πόρους, ενώ το υπόλοιπο 22% καλύπτεται από κρατικά κονδύλια κι επιχορηγήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το ίδρυμα έχει άμεση σχέση με το πανευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα που ελέγχει η Opus Dei. Στον κατάλογο των μελών του συγκαταλέγονται κορυφαία στελέχη της Λαϊκής Τράπεζας της Ισπανίας, της Nordfinanzbank της Ζυρίχης και του ιδρύματος Rhine-Dunude, που είναι εξ ολοκλήρου χρηματοδοτούμενο από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ένας άλλος οργανισμός που ιδρύθηκε από μέλη της Opus Dei είναι το ίδρυμα Hanns-Seidel, με έδρα τη Γερμανία. Το ίδρυμα χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ σχετίζεται με το Βαυαρικό Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα CSU, ο ευρωβουλευτής του οποίου, Φριτζ Πιρκλ, είναι ιδρυτικό μέλος του Hanns-Seidel. Το ίδρυμα αυτό, σε συνεργασία με το Limmat, έχει ιδρύσει στις Φιλιππίνες το Κέντρο Έρευνας κι Επικοινωνίας, μεταξύ των μελών του οποίου συγκαταλέγεται η πλειοψηφία της οικονομικής και πολιτικής ελίτ της χώρας. (σημ. στην εν λόγω χώρα η κ. Χιούντες κατήγγειλε κατά τη συνέντευξή της μία από τις μεγαλύτερες ληστρικές επιδρομές της Παγκόσμιας Τράπεζας)!

Ο Οργανισμός Progredi με έδρα τις Βρυξέλλες, είναι μία ακόμη από τις «βιτρίνες» της Opus Dei. Στον κατάλογο των μελών του φιγουράρουν ονόματα όπως αυτό του Τζιαν Μάριο Ροβεράρο, ιδιοκτήτη της Εμπορικής Τράπεζας Akros του Μιλάνο και οικονομικού συμβούλου του Βατικανού.

To Instituto per la Cooperazione Universitaria με κεντρικά γραφεία στη Ρώμη και τις Βρυξέλλες, δραστηριοποιείται από το 1993 σε ολόκληρο τον κόσμο. Ιδιαίτερη δράση παρουσιάζει σε χώρες όπως το Περού, την Αλβανία και τα κράτη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Ο ετήσιος προϋπολογισμός του ξεπερνά τα 4.500.000 $, εκ των οποίων το 10% προέρχεται από ίδια κεφάλαια, ενώ τα υπόλοιπα καλύπτονται από κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η οργάνωση Association for Cultural Cooperation έχει έδρα το Βέλγιο. Ο ετήσιος προϋπολογισμός της ξεπερνά το 1.000.000 $, από τα οποία το 30% προέρχεται από ιδιωτικά κεφάλαια, ενώ το υπόλοιπο 70% από κοινωνικούς φορείς και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η οργάνωση δρα σε επτά χώρες της Κεντρικής Αφρικής και της Νοτίου Αμερικής.

Βέβαια, ο μακρύς κατάλογος δεν τελειώνει εδώ.... Είναι προφανές λοιπόν ότι η Opus Dei έχει άμεση ανάμιξη στα κοινωνικά δρώμενα. Η επιρροή που ασκεί στην πολιτική των χωρών στις οποίες η παρουσία της είναι ισχυρή έχει άμεσο αντίκτυπο και στην παγκόσμια πολιτική σκηνή. Τα μέλη της, άλλωστε, έχουν κατορθώσει να εισχωρήσουν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, να γίνουν επίτροποι των χωρών τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση η κυβερνητικοί εκπρόσωποι στον ΟΗΕ. Έτσι καταφέρνουν να επεμβαίνουν στις εξελίξεις, έχοντας πετύχει να ελέγχουν ακόμη και διεθνείς κοινωφελείς οργανισμούς όπως την UNESCO, της οποίας ο γενικός διευθυντής Φεντερίκο Μαγιόρ είναι μέλος της οργάνωσης...»

 

Πολιτικο-οικονομικά παχνίδια

Κατόπιν αυτών ο κοινός νους αντιλαμβάνεται τα διάφορα παιχνίδια που παίζονται στο κρατίδιο του Βατικανού. Μέσα στο πλαίσιο αυτό σύμφωνα με εκκλησιαστικούς κύκλους εντάσσονταν και η ψήφιση νόμου στις ΗΠΑ με αναδρομική ισχύ (!!!) που έδωσε τη δυνατότητα σε εκατοντάδες θύματα σεξουαλικής κακοποίησης από «ιερείς» του Βατικανού να διεκδικήσουν τεράστιες αποζημιώσεις. Αποτέλεσμα ήταν να κηρύξουν πτώχευση Αρχιεπισκοπές και Επισκοπές του Βατικανού στις ΗΠΑ! Ουσιαστικά οι ίδιοι κύκλοι υποστήριζαν ότι ο νόμος αυτός υποκινήθηκε από τους απατεώνες μεγαλοτραπεζίτες σιωνιστές και απέβλεπε αποκλειστικά στον έλεγχο της εξουσίας και στην προώθηση ενός Πάπα που θα λειτουργεί αμιγώς υπέρ των συμφερόντων τους και θα εργάζεται ως τυφλό όργανο στην υλοποίηση του σχεδίου της παγκοσμιοποίησης. Η Κάρεν Χιούντες απροκάλυπτα λοιπόν ισχυρίζεται ότι την Αμερικανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα την ελέγχουν σε απόλυτο βαθμό οι Ιησουίτες, από το τάγμα των οποίων προέρχεται ο νέος Πάπας Φραγκίσκος ο Α’!

Όπως λοιπόν οι Ναϊτες με τον σατανιστή-καμπαλιστή αρχηγό τους Ντυ-Μολέ επιχείρησαν να καταλάβουν εκ των έσω την θέση του Πάπα αλλά αποκαλύφθηκαν και διώχθηκαν και θανατώθηκαν, έτσι και οι Ιησουϊτες της Opus dei με τους σιωνιστές μεγαλοτραπεζίτες συνεργάτες τους επιχείρησαν δια της οδού οικονομίας, όπως και οι Ναϊτες να πράξουν το ίδιο. Η διαφορά είναι ότι οι τελευταίοι απέφυγαν τα λάθη και κατάφεραν να εξαναγκάσουν σε παραίτηση τον γερμανικής καταγωγής πάπα Βενέδικτο μέσα από δημοσιεύματα αλλά και την τρίτομη καταγραφή οικονομικών και όχι μόνο σκανδάλων... Κατάφεραν έτσι να προωθήσουν τον λεγόμενο μαύρο πάπα, ονομασία που έλαβε λόγω της αρχηγικής θέσης που είχε στο τάγμα των Ιησουϊτών!

Ήδη στα πρώτα δημόσια δείγματα του ο νέος πάπας με τη βοήθεια της κατευθυνόμενης προσχεδιασμένης και ανάλογης με πολιτικούς αρχηγούς προβολής του πείθει τις μάζες της Δύσης... Και μαζί μ’ αυτές πείθει και τους δικούς μας οικουμενιστές Ορθοδόξους Πατριάρχες, Αρχιεπισκόπους και Μητροπολίτες που εμμένουν και επιδιώκουν να διαλέγονται στην ουσία όχι με μία αιρετική Εκκλησία αλλά με μία αμιγώς εγκληματική μαφιόζικη οργάνωση...

 

Ένας Δούλος Κυρίου

Πηγή : www.orthodoxia.gr

Συντάκτης: ΕΝΑΣ ΔΟΥΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2013

Ο αγώνας και η δικαίωση της γερόντισσας Μακαρίας

Ο αγώνας και η δικαίωση της γερόντισσας Μακαρίας Άγνωστες πτυχές από τη θαυμαστή διαδικασία αγιοκατάταξης του Οσίου Εφραίμ

Τα θαύματα που έχει κάνει τα τελευταία χρόνια τον έκαναν γνωστό όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στα πέρατα της οικουμένης. Η άμεση ανταπόκριση στα αιτήματα των χριστιανών συνέβαλε έτσι ώστε χιλιάδες πιστοί σ' όλο τον κόσμο να τον επικαλούνται και να τον ευλαβούνται καθημερινά. Εξ' αυτού όχι μόνο δικαιωματικά κατέστη ένθερμος φίλος κάθε χριστιανού αλλά επιπλέον η αγάπη του χριστεπώνυμου ποιμνίου μετέτρεψε τον οίκο του, δηλαδή την Ιερά Μονή όπου φυλάσσονται τα λείψανά του σε ένα από τα μεγαλύτερα σύγχρονα προσκυνήματα της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος. Ποιός άλλωστε επισκέφθηκε το σπίτι του και δεν έφυγε γεμάτος δώρα και ευεργεσίες; Ποιός δεν ακούμπησε τη θλίψη του και δεν πότισε με τα δάκρυα της προσευχής του τα χαριτόβρυτα λείψανα και δεν έγινε μέτοχος ουράνιας χαράς; Ποιός δεν του ψιθύρισε το πρόβλημά του και δεν έλαβε άμεση λύση; Ποιός δεν εναπόθεσε στο νεομάρτυρα Άγιο Εφραίμ της Νέας Μάκρης τον πόνο του και δεν βρήκε γιατρειά; Δεν υπάρχει πιστός χριστιανός που να μην έχει να διηγηθεί μία θαυμαστή ιστορία της ζωής του που είχε πρωταγωνιστή τον άγιο του τριαδικού και μόνου αληθινού Θεού Εφραίμ. Άλλωστε δεν είναι τυχαίος ο χρόνος που ο Κύριος επέλεξε για να παρουσιάσει στον κόσμο τον οσιομάρτυρά του και μέσω αυτού όχι μόνο να τον τιμήσει έπειτα από έξι σχεδόν αιώνες αλλά επιπλέον να του προσφέρει ως πολύτιμο δώρο τη θαυματουργία. Δια του τρόπου αυτού και μέσω του πιστού τέκνου του Εφραίμ των εξ Τρικάλων ο Κύριος και Σωτήρας μας Ιησούς Χριστός στηρίζει σε καιρούς δύσκολους, σε καιρούς χαλεπούς όπου το πλοίο της χριστιανοσύνης δέχεται κλυδωνισμούς και βάλλεται από μεγάλα κύματα αμφισβήτησης τους πιστούς που χτίζουν τη ζωή τους και εργάζονται όπως οι μέλισσες σύμφωνα με τις εντολές και τις διδαχές του ουράνιου Θεού και βασιλιά τους! Ο Άγιος Εφραίμ, το πολύτιμο αυτό σκεύος εκλογής του Κυρίου μας, ο υψηλόσωμος νεαρός καλόγερος που μαρτύρησε για τον γλυκύτατο Χριστό όχι μόνο αποκαλύφθηκε με θαυμαστό τρόπο στην αείμνηστη γερόντισσα Μακαρία, που διακρινόταν για την ανιδιοτελή αγάπη της και την ζέουσα αγνή πίστη της στο Θεό αλλά συνεχίζει με τον ίδιο ακριβώς θαυμαστό τρόπο να διδάσκει τις καταπονημένες ψυχές. Η έκδοση της Πατριαρχικής Πράξης αναγνώρισης του Αγίου Εφραίμ μας παρακινεί να παρουσιάσουμε ορισμένες άγνωστες πτυχές μίας θαυμαστής πραγματικά διαδικασίας που ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1998 και ολοκληρώθηκε με τον επίσημο εορτασμό του αγίου στις 5 Μαΐου του 2011! Μια άγνωστη ιστορία Λίγες ημέρες μετά την πρωτοχρονιά και πριν την δεσποτική εορτή των Φώτων μαζί με τη σύζυγό μου επισκεφθήκαμε την Ιερά Μονή Ευαγγελισμού και Αγίου Εφραίμ στη Νέα Μάκρη. Με τον συγκεκριμένο άγιο είχα -ιδιαίτερα εκείνο το διάστημα- αναπτύξει πολλούς δεσμούς... Κατά την ολιγόωρη λοιπόν παραμονή μας στο μοναστήρι ζητήσαμε να λάβουμε ως αντίδωρο στις αποσκευές μας και την ευχή της αείμνηστης γερόντισσας και ηγουμένης Μακαρίας, η οποία αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα υγείας. Εκείνη μας δέχθηκε παρά τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε. Μάλιστα μόλις εισήλθαμε στο ταπεινό και λιτό κελί το πρόσωπο της έλαμψε. Μας καλωσόρισε με ένα αφοπλιστικό χαμόγελο ενώ μας έδωσε την εντύπωση πως μας περίμενε. Ασπαστήκαμε τεμάχιο ιερού λειψάνου και εκείνη, αφού μας σταύρωσε έγνεψε να καθίσουμε. Μας συνόδευε τότε η δόκιμη μοναχή Ρεβέκκα, νυν μοναχή της Μονής Μακαρία. Η γερόντισσα άρχισε να μας εξιστορεί τα θαυμαστά βιώματα της και τον αποκαλυπτικό τρόπο εμφάνισης του Αγίου Εφραίμ. Παντελώς άπειρος όμως τότε στην πνευματική ζωή δεν μπορούσα να εξηγήσω τα δάκρυα χαράς που έτρεχαν από τα μάτια της καθώς αναφερόταν στα άγνωσταστούς πολλούς βιώματα που αποκόμισε από τη στενή σχέση και φιλία που είχε αναπτύξει με τον ουράνιο τακτικό επισκέπτη της οσιομάρτυρα Εφραίμ. Κάποια στιγμή στράφηκε προς το μέρος μου και άρχισε με το ιερό λείψανο που κρατούσε να με σταυρώνει συνεχώς. Προς στιγμή ένιωσα εκτός από έκπληκτος και μία μικρή αμηχανία αλλά γρήγορα ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα εσωτερικής αγαλλίασης δημιούργησε μία άγνωστη μέχρι τότε ατμόσφαιρα. Ένιωσα μία έντονη ευωδία να πλημμυρίζει το κελί, γεγονός που όπως έμαθα πολύ αργότερα μαρτυρούσε ουράνια επίσκεψη. Η γερόντισσα με κοιτούσε με τη διεισδυτική ματιά της. Είχα την εντύπωση πως έβλεπε μέσα στην ψυχή μου και ένιωσα το δέος που αισθάνεται κάποιος κατά τη διάρκεια της θείας εξομολόγησης. Μου έπιασε το χέρι και είπε ψιθυριστά : "Ο άγιος θέλει να αναλάβεις τη διαδικασία αναγνώρισής του από την Ιερά Σύνοδο". "Μα, δε γνωρίζω..." απάντησα μηχανικά. Η γερόντισσα Μακαρία με διέκοψε και είπε: "Εκείνος θα σε κατευθύνει και θα σε βοηθήσει". Ο λόγος της δεν άφηνε κανένα περιθώριο επιλογής. Έτσι έγνεψα το κεφάλι μου καταφατικά. Το όλο εγχείρημα ωστόσο έμοιαζε τότε ακατόρθωτο. Με δεδομένη μάλιστα τη σκληρότητα του τότε Ιεράρχη έναντι της Μονής πίστευα πως δεν θα καταφέρουμε τίποτε και πως μάταια θα προβούμε σε οποιαδήποτε ενέργεια τούτη. Η γερόντισσα έδωσε εντολή να μου δώσουν όλες τις εκδόσεις με την ιστορία και τα θαύματα του αγίου Εφραίμ. Δεν σας κρύβω πως έφυγα από το μοναστήρι βαθιά συλλογισμένος. Αναρωτιόμουν τι έπρεπε να κάνω. Πως είναι δυνατόν η Ιερά Σύνοδος να δεχθεί να συζητήσει το όλο θέμα εν αγνοία της Ιεράς Μητροπόλεως; Πως θα αντιδράσει ο μητροπολίτης; Τέτοιου είδους ερωτήματα στριφογύριζαν στο νου μου αναζητώντας κάποιες λογικές απαντήσεις. Μετά λίγες ημέρες μία γενική συζήτηση που είχα με τον τότε αρχιγραμματέα νυν Μητροπολίτη Διδυμοτείχου Δαμασκηνό περί της διαδικασίας που ακολουθείται στις περιπτώσεις αγιοποίησης, με απογοήτευσε ακόμη περισσότερο. -Μόνο μέσω Μητροπόλεων εισάγεται ο φάκελος... μου είπε! Παρ' όλες τις δυσκολίες μία δύναμη με έσπρωχνε να μελετώ τα βιβλία που μου είχε δώσει η γερόντισσα. Οι μαρτυρίες και τα θαύματα του οσιομάρτυρα με είχαν συγκλονίσει. Τηλεφώνησα στον Μητροπολίτη Φθιώτιδος Νικόλαο, ο οποίος είχε εκδώσει βιβλίο για τον Άγιο Εφραίμ και του μίλησα για το όλο εγχείρημα.   Με παρότρυνε να κάνω την προσπάθεια έστω και αν οι ελπίδες να ασχοληθεί η Ιερά Σύνοδος θα είναι μηδαμινές. Συνέταξα λοιπόν μία εισηγητική έκθεση και έφτιαξα 13 ογκώδεις φακέλους με όλα τα στοιχεία και τις αποδείξεις που είχα συλλέξει. Κατόπιν προς το τέλος Φεβρουαρίου του 1998 επισκέφθηκα τα γραφεία της Ιεράς Συνόδου και αφού πήρα άδεια από τον τότε αρχιγραμματέα τοποθέτησα τους φακέλους στις θυρίδες των τότε μελών της Ιεράς Συνόδου.  Ευλογημένη συνάντηση Έξω άπό το γραφείο του αρχιγραμματέα συνάντησα τον αείμνηστο Μητροπολίτη Ύδρας Ιερόθεο και του είπα πως είχα κάποιο φάκελο να του δώσω που αφορούσε τον Άγιο Εφραίμ. Έτρεξα και τον πήρα από τη θυρίδα του και τον έδωσα προσωπικά. Του εξήγησα τι ακριβώς εμπεριέχει και εκείνος με ρώτησε αν μπορώ να μεταβώ στο σπίτι του το απόγευμα να συζητήσουμε εκτενέστερα για το θέμα αυτό. "Θα του ρίξω μία ματιά και το απόγευμα έλα να μιλήσουμέ", μου είπε. Η όλη στάση με γέμισε με νέες ελπίδες κάτι που μου θύμισε τα λόγια της γερόντισσας. Έτσι το απόγευμα βρέθηκα στο σπίτι του Μητροπολίτη Ύδρας Ιεροθέου. Έμενε κάπου στο Κολωνάκι, αν θυμάμαι καλά. Μου άνοιξε η αδελφή του και μου είπε να περιμένω γιατί είχε μία συνεργασία με κάποιο καθηγητή της Θεολογικής Σχολής. Αποχώρησε λίγα λεπτά μετά ο καθηγητής και ο μακαριστός Ιεράρχης μου έγνεψε να πλησιάσω. Πήρα την ευχή του και κάθισα δίπλα στο τραπέζι πίνοντας το αναψυκτικό που μου πρόσφερε η αδελφή του. "Ξεφύλλισα το φάκελο που ετοίμασες. Δεν νομίζω πως απουσιάζει τίποτε. Είναι πλήρης. Αποφάσισα μάλιστα να προχωρήσω την όλη διαδικασία στην επόμενη συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου", είπε χαρακτηριστικά. Δεν πίστευα στην κυριολεξία τα αυτιά μου αυτά που άκουγα. Γι' αυτό και δεν μπόρεσα να αρθρώσω λέξη, ούτε τόλμησα να πω οτιδήποτε. Προτίμησα τη σιωπή. Ψέλλισα μόνο "ευχαριστώ πολύ". Ήθελα να μοιραστώ την χαρά μου, η οποία με έκανε να χοροπηδώ στο δρόμο. Τι θαύμα Θεέ μου, μονολογούσα ενώ δάκρυα χαράς έτρεχαν στο πρόσωπό μου. Ήταν αργά όμως και δεν τηλεφώνησα στη γερόντισσα. Την επόμενη ωστόσο έκανα ολόκληρη την αδελφότητα κοινωνούς του θαύματος. Λίγες ημέρες αργότερα το θέμα της αγιοποίησης του Αγίου Εφραίμ αναγράφηκε μετά την πρόταση του μακαριστού Μητροπολίτη στην ημερήσια διάταξη για να συζητηθεί στην τακτική σύγκληση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου στις 2 Απριλίου 1998! Εν τω μεταξύ τα προβλήματα στις σχέσεις Ιεράς Μονής και Μητροπόλεως είχαν πάρει μεγάλη έκταση και απασχολούσαν τον τύπο... Εξ αυτού φοβόμουν πως το όλο θέμα δεν θα είχε αίσια κατάληξη. Ο φόβος μου ενισχύθηκε όταν ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σεραφείμ εισήλθε στο Λαϊκό νοσοκομείο και η συνεδρίαση της ΔΙΣ αναβλήθηκε. Κατά την παραμονή του στο νοσοκομείο ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ ζήτησε να με δει. Οι μητροπολίτες Μαραθώνος Μελίτων και Ιωαννίνων Θεόκλητος με οδήγησαν κοντά του. Ένιωσα πως κάτι ήθελε να μου πει αλλά η εμφανής κόπωση λόγω της ασθένειας και πιθανόν η παρουσία και άλλων προσώπων στο δωμάτιο τον εμπόδισαν. Πήρα μόνο την ευχή του και αφού μου χαμογέλασε έφυγα. Νέα δεδομένα Ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ λίγες ημέρες μετά κοιμήθηκε και πίστεψα πως η προσπάθεια αγιοποίησης απέτυχε. Νόμιζα πως έπρεπε πάλι εξ αρχής να γίνουν οι διαδικασίες. Οι εκλογές που ακολούθησαν ανέδειξαν ως Αρχιεπίσκοπο Αθηνών τον από Δημητριάδος Χριστόδουλο. Κατά την πρώτη συνεδρίαση της ΔΙΣ υπό την προεδρία του που έγινε τον Μάϊο συζητήθηκαν θέματα που περιλαμβάνονταν στην ημερήσια διάταξη της αναβληθείσας συνεδρίασης του Απριλίου, μεταξύ αυτών και η αγιοκατάταξη του Οσίου Εφραίμ. Το θέμα ύστερα από την πρόταση του Μητροπολίτη Ύδρας Ιεροθέου εισηγήθηκε ο μακαριστός Μητροπολίτης Πατρών Νικόδημος. Ομοφώνως η ΔΙΣ αποδέχθηκε την εισήγηση και αποφάσισε να στείλει το σχετικό φάκελο στο Οικουμενικό Πατριαρχείο προκειμένου να εκδοθεί η ανάλογη πατριαρχική πράξη. Αξίζει να σημειωθεί πως ο τότε εκπρόσωπος τύπου της ΔΙΣ μακαριστός Μητροπολίτης Σερρών Μάξιμος έκρινε πως το θέμα αυτό δεν ενδιάφερε τους δημοσιογράφους. Και γι' αυτό λόγω της πρωτοβουλίας μου το ανακοίνωσε προσωπικά μόνο σε μένα λέγοντάς μου: -Πέρασε και ένα δικό σου θέμα σήμερα Διονύση. Νόμιζα πως αστειευόταν και απάντησα χαριτολογώντας.  -Τι θέμα; Μήπως αποφασίσατε να με εκλέξετε δεσπότη; - Όχι, ομόφωνα αποφασίσαμε την αγιοκατάταξη του Οσίου Εφραίμ βάσει του φακέλου που είχες υποβάλει. - Και γιατί τότε δεν το ανακοινώσατε επισήμως; ρώτησα. -Μα αυτό το θέμα σε αφορά προσωπικά. Οι εφημερίδες δεν ασχολούνται μ' αυτά. Ήθελα μία δεύτερη επιβεβαίωση και έτρεξα στο γραφείο του αρχιγραμματέα. Εκείνος μου είπε και τις λεπτομέρειες περί του εισηγητή Ιεράρχη που ανωτέρω ανέφερα.  Κατέβηκα τότε περιχαρής δύο -δύο τα σκαλιά και βγήκα τρέχοντας στο προαύλιο χώρο της Μονής Πετράκη. Πήρα αμέσως το μοναστήρι χωρίς να σκεφτώ πως ήταν η ώρα 3 το μεσημέρι. Η γερόντισσα πρόταξε μετά τη χαρμόσυνη είδηση να χτυπήσουν οι καμπάνες του μοναστηριού για το μεγάλο αυτό θαύμα.  Η πληροφορία αγιοκατάταξης και μάλιστα εν αγνοία του έκανε τον τότε μητροπολίτη Αττικής ακόμη σκληρότερο στις σχέσεις του με την Ιερά Μονή και την αδελφότητα. Οι δοκιμασίες συνεχίστηκαν αφού το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν προχωρούσε στην έκδοση πατριαρχικής πράξης πριν λυθούν τα προβλήματα που είχαν ανακύψει. Πέρασαν από τότε δώδεκα χρόνια με το ζήτημα να εκκρεμεί. Εν τω μεταξύ οι δύο ανώτατοι ρασοφόροι που επισήμως εναντιώθηκαν στην αγιοκατάταξη του οσίου απομακρύνθηκαν κακήν -κακώς από τις θέσεις τους... Η εκκλησιαστική ηρεμία επανήλθε με την εκλογή νέου Ιεράρχη του Μητροπολίτη Κηφισίας, Αμαρουσίου και Ωρωπού Κυρίλλου. Από τα πρώτα του έργα ήταν και αυτό της ολοκλήρωσης της διαδικασίας αγιοκατάταξης του Οσίου με την έκδοση της Πατριαρχικής Πράξης στις 2 Μαρτίου 2011. Έτσι στις 5 Μαΐου 2011 έγινε με τον πλέον επίσημο τρόπο ο εορτασμός της μνήμης του κλείνοντας έναν ολάκερο κύκλο που ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1998 και έληξε στις 2 Μαρτίου 2011. Κύκλος μεστός θαυμαστών γεγονότων που είχαμε υποχρέωση να καταγράψουμε προκειμένου να σας καταστήσουμε κοινωνούς της χαράς μας αλλά και επιπλέον να ικετεύσουμε να μνημονεύετε στις προσευχές σας τους αείμνηστους Ιεράρχες εκείνους όπως Ύδρας Ιερόθεο και Πατρών Νικόδημο που συμμετείχαν ουσιαστικά στην όλη διαδικασία.   Ο έσχατος δούλος Κυρίου Διονύσης Μακρής Συντάκτης: ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΚΡΗΣ Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΪΟΣ 2011

MEGA...ΛΗ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΤΡΙΑΔΙΚΟ ΘΕΟ

MEGA...ΛΗ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΤΡΙΑΔΙΚΟ ΘΕΟ

Πως και γιατί η Ορθόδοξη Ελλάδα έγινε περίγελως της Οικουμένης. Σκληρή ανακοίνωση από τον Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ. Ποιοι οι είναι πραγματικοί υπαίτιοι που άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου Η σχέση του «Κώδικα Ντα Βίτσι» με τις καταστροφές.

(09/12/2008 12:23)

Είχαμε εγκαίρως κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου στους υπαιτίους αυτής της πρωτοφανούς τραγικής κατάστασης που βιώνει η Ορθόδοξη χώρα μας. Τους είχαμε ενημερώσει χωρίς καν να λογαριάσουμε τον κίνδυνο να λογισθούμε γραφικοί, κάτι που εξυπηρετεί κυρίως τους ανόητους σκεπτόμενους με γνώμονα τη εγωιστική λογική. Ευθαρσώς τους προειδοποιούσαμε με επιστολή που έστειλε στις 3 Δεκεμβρίου ο διευθυντής της εφημερίδας μας προς την διεύθυνση του τηλεοπτικού σταθμού MEGA CHANNEL να αποτρέψουν την προβολή της βλάσφημης για τον τριαδικό Θεό ταινίας «Κώδικας Ντα Βίτσι» γιατί θα καταστούν υπαίτιοι της πύλης που θα ανοίξουν στις δαιμονικές δυνάμεις. Πιθανόν τότε να μας ειρωνεύτηκαν και να μας αγνόησαν, όπως άλλωστε θα έκαναν σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποι που ανόητα πιστεύουν πως ο Θεός είναι μακράν του κόσμου και δεν παρεμβαίνει... Οι άγγελοι και οι ασώματες δυνάμεις μετά του Παρακλήτου δεν άντεξαν την μεγάλη ύβρη που εξαπέλυσαν από το τηλεοπτικό σταθμό MEGA οι κύκλοι της ανομίας με την προβολή της βλάσφημης ταινίας «Κώδικας Ντα Βίτσι» και δυστυχώς δεν απέτρεψαν ούτε η κυβέρνηση ούτε ο Αρχιεπίσκοπος, ούτε καν υπήρξε αντίδραση από κάποιον άλλον Επίσκοπο. Μοναδική εξαίρεση μόνο ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ που εξέδωσε σκληρή ανακοίνωση κατά των ιδιοκτητών του τηλεοπτικού σταθμού. Έφυγαν οι Ασώματες Δυνάμεις και η προστασία τους εκ της Ελλάδος αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στα δαιμόνια για να καταστρέφουν, να δολοφονούν, να λεηλατούν... Απαθείς όλοι μας. Εγκλωβισμένοι στα δεσμά της καλοπέρασης και της χαλαρής μη ομολογιακής πίστης στον τριαδικό Θεό, Μεθυσμένοι από το κρασί της αγνωσίας που ρέει άφθονο στον πλανήτη. Η Ελλάδα βλασφήμησε τον Κύριο και έγινε περίγελως της οικουμένης. Έκανε το Θεό να στρέψει τη ρομφαία του πάνω της. Άνοιξε τον ασκό του Αιόλου και τώρα θερίζει θύελλες.

Η Επιστολή του διευθυντή του «Στύλου της Ορθοδοξίας»


ΕΠΕΙΓΟΝ
ΠΡΟΣ
ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ
ΣΤΑΘΜΟ MEGA
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ
Αθήνα 3 Δεκεμβρίου 2008

Σεβαστέ κύριε διευθυντά,

Καθώς αποφάσιζα να σας γράψω αυτή την επιστολή αναρωτιέμαι κατά πόσο σεβαστός δύναται να είναι κάποιος που συνειδητά στο όνομα του εύκολου κέρδους και της άνομης δόξας γκρεμίζει αξίες και ιδανικά της φυλής μας που με αίμα και θυσίες φύλαξαν οι πατέρες μας και βρίζει με το χειρότερο δυνατό τρόπο τον Ιησού Χριστό, τον οποίο ο ελληνικός λαός στην πλειονότητά του λατρεύει ως Θεό. Αναρωτιέμαι στ’ αλήθεια το πόσο σεβαστό μπορεί να είναι κάποιο πρόσωπο –έστω και διευθυντής- όταν δημοσίως βρίζεται από τους υπαλλήλους του. Και αναρωτιέμαι πόσο σεβαστός δύναται να είναι ο διευθυντής του μεγαλύτερου μέχρι τώρα τηλεοπτικού σταθμού της χώρας, όταν δεν σέβεται, δεν εκτιμά και δεν υπολογίζει τα πιστεύματα της ελληνικής κοινωνίας.
Η υπάρχουσα νοοτροπία του φθηνού παιδιάστικου στην κυριολεξία ανταγωνισμού στο τηλεοπτικό σκηνικό ουσιαστικά σηματοδοτεί την απόρριψη ή και την πρόκληση γέλωτα εκ του περιεχομένου της επιστολής. Απόρριψη και ειρωνεία που εκ των πραγμάτων προκαλεί η συνειδητή προσήλωση των περισσοτέρων σήμερα δουλικά υπηρετών της εξουσίας, σε ένα απατηλό και ψευτο -προοδευτικό πλαίσιο λειτουργίας τους...
Θεωρώ, όμως τώρα αναγκαίο να σας καταστήσω υπεύθυνο στο μέτρο του δυνατού για όσα δεινά πρόκειται να ακολουθήσουν εάν επιμείνετε στην προβολή της βλάσφημης, προσβλητικής και υβριστικής προς τον τριαδικό Θεό κινηματογραφικής ταινίας «Κώδικας Ντα Βίτσι». Δεινά που εξ ουρανού θα γευτούμε άμεσα, όπως έγινε και σε άλλες χώρες...
Η ανωτέρω καταγραφείσα θέση δεν αποτελεί κάποια αόριστη απειλή του επιστολογράφου αλλά εμπερικλείεται στους λόγους ενός γέροντα ασκητή, τους οποίους με αγάπη μου ζήτησε να σας μεταφέρω και ικετευτικά να σας παρακαλέσω να μην επιτρέψετε έπ’ ουδενί στο όνομα του καλού Θεού να παιχθεί η απαράδεκτη αυτή ταινία την προσεχή Κυριακή 7 Δεκεμβρίου. Να επικαλεστείτε κάποιους λόγους τεχνητούς και να την αναβάλλετε λόγω και της εορτής των Χριστουγέννων.
Γιατί οι ύβρεις και η βλασφημία προς το Θεό που εκπορεύονται εκ του στόματος των συμμετεχόντων «ηθοποιών»(!!!) στην ταινία, λογίζονται κατά τον γέροντα αυτό ασκητή ως φαρμακερά βέλη του ανθρώπου που στρέφονται προς τον ίδιο το Θεό. Αλλά όπως καταλαβαίνετε τα βέλη δεν δύνανται να φθάσουν στον ουρανό και επιστρέφουν στα απροστάτευτα κεφάλια αυτών που τα εκτοξεύουν. Εξ αυτού ακριβώς του γεγονότος προκαλούνται τα επερχόμενα δεινά που ανωτέρω ανέφερα.
Τα παραδείγματα της παρατηρήσεως του γέροντα δύνανται να κατανοηθούν καλύτερα αν ανατρέξει κανείς στην πρόσφατη επικαιρότητα. Κοιτάξτε το δράμα της Καλιφόρνιας και τα δεινά της συνειδητής αποστασίας της από τον Θεό. Δες τε στο Μεξικό, το Ηνωμένο Βασίλειο κ.ο.κ. ... Παρατηρήστε με προσοχή την πορεία τους και θα διαπιστώσετε τι σημαίνει να χάνει κάποιος τη θωράκιση που προσδίδει στον άνθρωπο και το περιβάλλον του το έλεος του Θεού.
Λογικά ακόμη σκεπτόμενος ένας διευθυντής δεν θα μπορούσε επ’ ουδενί λ.χ. να ανεχθεί έναν υφιστάμενό του, όταν ο δεύτερος αθετεί τον κανονισμό λειτουργίας, βρίζει ανεξέλεγκτα και διαφωνεί ανοικτά με τον τρόπο λειτουργίας και τους κανόνες της επιχείρησης. Τότε, όπως λέει ο λαός θα πρέπει να δει την έξοδο είτε με την απόλυση είτε με την παραίτηση του. Ακριβώς το ίδιο ισχύει και στην «επιχείρηση» -πλανήτης γη, νοούμενη αγιογραφικά ως Αμπελώνας του Κυρίου. Ανατρέξτε στην αντίστοιχη Παραβολή για να δείτε την τύχη των κακών κλημάτων που βάλλονται στο πυρ και την καταιγίδα...
Κάλλιστα θα μπορούσατε να υποστηρίξετε θέσεις περί της ελευθερίας της τέχνης. Ναι, προσωπικά θα συμφωνούσα μαζί σας για την ελευθερία αυτή, ως έκφραση σεβασμού προς τον άλλον και θα διαφωνούσα σε όλες τις περιπτώσεις ασυδοσίας λογιζομένης ως ασέβειας στο πρόσωπο και τα πιστεύω του άλλου.
Στην οιανδήποτε απόφασή σας να λάβετε ακόμη υπόψη ότι στα μουσουλμανικά κράτη απαγορεύτηκε η προβολή της ταινίας γιατί υβρίζει τον Χριστό, τον οποίο εκλαμβάνουν στο Κοράνι ως προφήτη και όχι ως Θεό. Κοιτάξτε λοιπόν την αντίθεση. Στην κατ’ εξοχήν Ορθόδοξη Ελλάδα που ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού και Θεός βρίζεται ανεξέλεγκτα προς τέρψη των γνωστών σε εσάς και εμέ προσωπικά παρασκηνιακών κύκλων ανομίας.
Θα μου πείτε, δεν βλέπεις τα χάλια της Εκκλησίας και τα κάθε λογής Βατοπαίδια, η προβολή της ταινίας σε μάρανε καημένε; Πώς είναι δυνατόν να μην βλέπω την ανθρώπινη σήψη και δυσωδία σ’ όλο το μεγαλείο της; Τη βλέπω και την καταδικάζω απερίφραστα ικετεύοντας για τη μετάνοια των πρωταγωνιστών του δράματος αυτού, που εξέλαβαν ως δύναμη το άνομο κέρδος και το εύκολο χρήμα.
Όμως, βλέπω και τους κινδύνους που θα ανακύψουν από την απόφασή σας να προβάλλετε τη βλάσφημη αυτή ταινία που μεθοδευμένα και με στοιχεία και αποδείξεις χρηματοδοτήθηκε από συγκεκριμένους κύκλους της ανομίας. Απόφαση που αν δεν ανατρέψετε θα λειτουργήσει ως νοητή πύλη στο διάβολο. Οι συνέπειες μάλιστα θα είναι τραγικές, όχι μόνο για τον τηλεοπτικό σταθμό σας για τον οποίο ήδη εκδηλώνεται στις τάξεις των Χριστιανών μια σιωπηλή -βουβή διαμαρτυρία που ερμηνεύεται ως απόρριψη ολοσχερή του τηλεοπτικού σας σταθμού αλλά και για όλη την χώρα μας.
Όσο για εσάς προσωπικά κ. διευθυντά σας παραπέμπω στον 77ο Ψαλμό του προφήτη Δαυίδ προκειμένου να αναγνώσετε με τη δέουσα προσοχή τι παθαίνουν αυτοί που αμφισβητούν και ειρωνεύονται το Θεό...

Με εκτίμηση

Διονύσης Μακρής

Δημοσιογράφος μέλος
της ΕΣΗΕΑ
Διευθυντής Εκκλησιαστικής
Εφημερίδος
«Στύλος Ορθοδοξίας»

Το ανακοινωθέν του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ
ΔΕΛΤΙΟΝ ΤΥΠΟΥ
Πειραιεύς 8.12.

2008

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ με αφορμή τα διαδραματισθέντα επεισόδια αλλά και την προβολή από το κανάλι MEGA την Κυριακή 7-12-2008 της ταινίας Κώδικας DA VINCI δήλωσε τα ακόλουθα:
«Οι αξιότιμοι ίδιοκτήται του τηλεοπτικού διαύλου MEGA CHANNEL κ. κ. Χρήστος Λαμπράκης, Γεώργιος Μπόμπολας, Αθανάσιος Τεγόπουλος Δημήτριος Κοπελούζος και Βαρδής Βαρδινογιάννης, καθώς και η διεύθυνσις αυτού με την προβολήν την Κυριακήν 7-12-2008 εις την εκπομπήν MEGA CINEMA του απαραδέκτου, ανιστόρητου και φανταστικού κατασκευάσματος του Έβραιοσιωνιστικου lobi του Hollywood Κώδικας DA VINCI ουσιαστικά απέδειξαν ότι ο αληθινός Θεός του κόσμου, ο δημιουργός της αρμονίας, της σοφίας και της συνθέσεως είναι ο Ιησούς Χριστός, ο ενανθρωπίσας από άφατον αγάπην και υπέρ του κόσμου σταυρωθείς και συντρίψας δια του θανάτου Του και του αίματος Του κάθε εξουσίαν, κάθε αντιπαλότητα, κάθε εκδίκησιν και φονταμενταλισμόν, κάθε φανατισμόν και οξύτητα, κάθε φθοράν και κάθε θάνατον, αναστήσας εκ των νεκρών έργων κάθε άνθρωπον. Διότι αν απετόλμουν οι ανωτέρω Κύριοι μίαν παρομοίαν πράξιν ευτελισμού θείου προσώπου δια της προβολής παρεμφερούς έργου εις οιανδήποτε χωράν όπου επικρατεί ο Ισλαμικός φονταμεταλισμός, η ο Ινδουισμός, η ο Ταοϊσμός, ή άλλη θρησκευτική παραδοχή, ουδείς Ιδιωτικός στρατός σωματοφυλάκων θα ήτο δυνατόν να τους διαφύλαξη από το μένος των πιστών των διάφορων θρησκειών, θα επικηρύσσοντο άμεσα και θα διήγον τον βίον των από "κρυψόνας" εις "κρυψόναν". Ενώ ενταύθα εις την χώραν της Αδιαιρέτου Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας επικρατεί εις τας συνειδήσεις των ανθρώπων η Χριστοειδής πρόσκλησις δια θέωσιν και ομοήθειαν προς τον Θεόν δια της προς τους εχθρούς αγάπης και συγγνώμης. Και αυτή είναι, η πλήρης απόδειξις της μεγαλωσύνης και της αληθείας του Σταυρωθέντος και Αναστάντος Θεού.
Το κατάπτυστον βέβαια περιεχόμενον της θλιβερός αυτής παραγωγής του Εβραιοσιωνιστικού lobi των Η.Π.Α. το έχει συντρίψει η Ιστορία, το αίμα, ο σταυρός και το μαρτύριον των Αποστόλων, που θα ήσαν ανόητοι να θυσιασθούν δι’ εν ψεύδος, αντιπαρατασσόμενοι με την Ρωμαΐκήν Αυτοκρατορίαν, εάν δεν είχον βιώσει εις όλην την έκστασιν, το μεγαλείον και το θάμβος, τον θάνατον και την Ανάστασιν του Σωτήρος και Λυτρωτού Ιησού Χριστού. Κι ακόμη το έχουν συντρίψει τα ένδεκα εκατομμύρια των γνωστών Μαρτύρων των τριών πρώτων αιώνων, και επιβεβαιούται το ψευδές αυτού A CONTRARIO εκ του εωσφορισμού των Μασσωνικών Στοών, όπου διθυραμβικώς λατρεύεται ο εωσφόρος και εξυμνείται εις όλας τας τελετάς μυήσεως από του 16ου βαθμού του ιππότου καδώς έως του 33ου του λεγομένου "μεγάλου διδασκάλου".
Η προσπάθεια αποδομήσεως του θείου προσώπου του Σωτήρος Χριστού εις τας συνειδήσεις των ανθρώπων και της αληθείας της Εκκλησίας Του οδηγεί αναποδράστως και αναποτρέπτως εις τα τραγικά επεισόδια που εσημειώθησαν με τον αποτρόπαιον θάνατον ενός δεκαπεντάχρονου εφήβου, διότι είναι διαχρονικός ο λόγος του Ντοστογιέφσκι, «χωρίς Θεόν όλα επιτρέπονται «ένθεν κακείθεν».

Πηγή: AKTE - ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Ποιοι κηρύττουν στα Τζαμιά

Ποιοι κηρύττουν στα Τζαμιά

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων 

Δεν συμφωνώ με τους καλοπροαίρετους, αλλά ανήσυχους, Χριστιανούς, που αρνούνται την κατασκευή νόμιμου τεμένους για τους Μουσουλμάνους της Αττικής. Όπως έχουμε την απαίτηση να λειτουργούν Ορθόδοξοι Ναοί σε μουσουλμανικές χώρες έτσι και εμείς οφείλουμε να παρέχουμε εμπράκτως τη θρησκευτική ελευθερία σε αλλοθρήσκους, εάν ζουν νομίμως (το υπογραμμίζω) στη χώρα μας. Ας μην ξεχνούμε ότι τρία Ορθόδοξα Πρεσβυγενή Πατριαρχεία εδρεύουν σε μουσουλμανικές χώρες. Το Οικουμενικό στην Τουρκία, της Αλεξανδρείας στην Αίγυπτο, το Αντιοχείας στη Συρία. Το δε Πατριαρχείο Ιεροσολύμων εδρεύει σε περιοχή που διεκδικείται και από το Ισραήλ και από τη μουσουλμανική Ιορδανία, ενώ έχει ποίμνιο και στα Παλαιστινιακά εδάφη όπου πλειοψηφούν οι Μουσουλμάνοι.

Ούτε, όμως, συμφωνώ με τον ενθουσιασμό των υποστηρικτών του τεμένους ότι έτσι θα κλείσουν τα πολλά παράνομα τζαμιά που λειτουργούν και θα γίνουν φανερές όλες οι δραστηριότητες των ομάδων που πιστεύουν στο Ισλάμ ή το χρησιμοποιούν για αλλότριους σκοπούς. Ας μην αυταπατώμεθα. Τα παράνομα τζαμιά θα συνεχίσουν να υπάρχουν, όπως και οι παράνομες δραστηριότητες φανατικών δήθεν χοτζάδων και ιμάμηδων. Άλλωστε η Αττική είναι τεράστια και με ένα τέμενος στον Ελαιώνα δεν εξυπηρετούνται όλοι οι ενδιαφερόμενοι. Τα παράνομα δίκτυα θα παραμείνουν ως πρόβλημα, διότι δεν ενδιαφέρονται για την αγνή πίστη των απλών ανθρώπων. Ενδιαφέρονται για τη διάδοση του φανατισμού, πιθανόν και της τρομοκρατίας.

Γι’ αυτό πιστεύω ότι το πρόβλημα δεν είναι αν στα 100 τζαμιά, που έχουμε, προστεθεί άλλο ένα. Το κρίσιμο ερώτημα είναι ποιοι κηρύττουν, ποιοι διδάσκουν το Ισλάμ και στα νόμιμα και στα παράνομα τεμένη. Η Γερμανία και το Βέλγιο απαγορεύουν σε οποιονδήποτε Μουσουλμάνο να διδάσκει ως ιμάμης, αν δεν έχει υπηκοότητα ευρωπαϊκής χώρας και αν δεν μετέχει της ευρωπαϊκής παιδείας, ώστε να αποφεύγονται οι ιμάμηδες που μεταφέρουν τον φανατισμό κατευθυνόμενοι από ακραίες ισλαμικές χώρες. Η Ιταλία κατά καιρούς έχει απελάσει ιμάμηδες που δεν σεβάσθηκαν τους νόμους και τον πολιτισμό της. Σεβαστό το Ισλάμ, αλλά να γνωρίζουμε ότι δεν είναι σε όλες τις εκφάνσεις του συμβατό με την Ευρώπη.

Επιπλέον στο νόμιμο τζαμί πρέπει να αποφευχθούν μιναρέδες και ογκώδεις κατασκευές που θα προκαλούν την ιστορική μας συνείδηση και θα αντιβαίνουν προς την πολιτιστική ταυτότητα της Αθήνας. Είμαστε φιλόξενοι, αλλά όχι αφελείς.

Η βίωση του Μυστηρίου της Εκκλησίας

8 Μαρτίου 2012

1. Βίωμα και προσωπική εμπειρία

Η Εκκλησιολογία (ο λόγος περί της Εκκλησίας) πρέπει να είναι πρωταρχικό θέμα στη διδασκαλία των κατηχητικών σχολείων και γενικά στην όλη διδασκαλία της Εκκλησίας. Δυστυχώς, το θέμα της Εκκλησίας, αυτό που ονομάζουμε σήμερα Εκκλησιολογία, δεν αποτελεί ουσιαστικό μέρος της διδασκαλίας των κατηχητικών σχολείων. Πολύ λίγα πράγματα μαθαίνουν οι νέοι μας, για το τι είναι η Εκκλησία, και ίσως αυτό εξηγεί και μία απουσία εκκλησιολογικης ευαισθησίας, όπως και εκκλησιολογικής συνειδήσεως ακόμα, στους συγχρόνους μας Ορθοδόξους, οι οποίοι πέρασαν από τα κατηχητικά σχολεία. Και είναι γι’ αυτό πολύ σημαντικό, κατά τη γνώμη μου, να τονίσουμε ιδιαίτερα τη σημασία της Εκκλησίας στη διδασκαλία των κατηχητικών.

Ένας άλλος λόγος που κάνει πολύ σοβαρό αυτό το θέμα είναι ότι η Εκκλησία είναι ο κατεξοχήν χώρος, στον οποίο βιώνεται η πίστη μας. Ο Προτεσταντισμός έχει δημιουργήσει άλλους τρόπους βιώσεως της πίστεως, οι οποίοι είναι περισσότερο ατομικοί. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν γνωρίζει άλλο τρόπο, για να βιωθεί η πίστη του Χριστιανού, πιο κατάλληλο, από την Εκκλησία, από το να είναι κανείς μέλος της Εκκλησίας. Με το να είναι κάποιος μέλος της Εκκλησίας βιώνει πραγματικά την πίστη του, ως Ορθόδοξος χριστιανός, κι αυτό γιατί η Ορθοδοξία, για την οποία πολύς λόγος γίνεται στις μέρες μας ιδιαίτερα, δεν είναι ιδεολογία· η Ορθοδοξία είναι Εκκλησία, είναι κοινότητα. Το σημαντικό δεν είναι το τι πιστεύει κανείς ως άτομο, αλλά το τι πιστεύει κανείς ως μέλος μιας κοινότητας, ως μέλος της Εκκλησίας. Και κινδυνεύει, δυστυχώς, στις μέρες μας να πάρει το χαρακτήρα της ιδεολογίας η Ορθοδοξία, και να ξεχαστεί ότι Ορθόδοξος δεν είναι αυτός που πιστεύει ορθά ως άτομο, αλλά ως μέλος της Εκκλησίας. Τέλος, το θέμα αυτό είναι σημαντικό, γιατί πρέπει να ξεφύγουμε από μία προκατάληψη, από μία εσφαλμένη αντίληψη που έχομε, ότι η Εκκλησία είναι ένας θεσμός και μόνο. Βεβαίως είναι θεσμός η Εκκλησία. Όταν λέμε θεσμός εννοούμε ένα ίδρυμα, το οποίο έχει ορισμένους κανόνες και ορισμένη δομή και κινείται βάσει ορισμένων αρχών, νόμων κ.λπ.. Αλλά δεν είναι μόνον αυτό, και θα έλεγα, δεν είναι κυρίως αυτό η Εκκλησία. Η Εκκλησία είναι ένας τρόπος υπάρξεως, ένας τρόπος με τον οποίο υπάρχει κανείς. Αυτό ίσως διαφωτισθεί περισσότερο στη συνέχεια.

Αλλά θα ήθελα πρώτα να ασχοληθώ με το ερώτημα: τί είναι αυτό που λέμε «βίωση»; Όταν λέμε ότι βιώνουμε κάτι,-τί εννοούμε ακριβώς; Ο όρος βίωση ή βίωμα έχει πάρει μία ψυχολογική και ηθική σημασία. Αυτό συνέβη κυρίως κάτω από την επίδραση της δυτικής «φιλοσοφίας των αξιών» και γενικά κάτω από την επίδραση της προτεσταντικής θεολογίας και της δυτικής φιλοσοφίας. Δόθηκε έμφαση σ’ αυτό που το άτομο βιώνει συναισθηματικά και ενεργεί βουλητικά, δηλαδή σε ό,τι αισθάνεται κανείς και ό,τι εκφράζει με την ενέργειά του, με την ηθική συμπεριφορά του. Αυτό λέγεται συνήθως βίωμα, και έτσι ο όρος έχει πάρει μια ηθική, ψυχολογική και ουσιαστικά μια ατομοκρατική σημασία. Ο όρος βίωμα σε σχέση με αυτές τις φιλοσοφίες αξιών που ανέφερα προηγουμένως, έχει συνδεθεί ιστορικά ιδιαίτερα με τον Προτεσταντικό ευσεβισμό, τον πιετισμό, ο οποίος αντιπαρέθεσε στη νοησιαρχία το συναισθηματικό βίωμα. Δηλαδή απ’ τη μια μεριά ο άνθρωπος σκέπτεται, νοεί, και όταν ο νους του, η σκέψη του ανθρώπου γίνει το κυρίαρχο στοιχείο της υπάρξεώς του, τότε έχουμε νοησιαρχία. Ενώ αντίθετα στον Πιετισμό η βιωματική προσέγγιση στη ζωή είναι αυτή που δεν συνδέεται τόσο πολύ με τον νου του ανθρώπου, όσο κυρίως με την καρδιά του και με τη βούλησή του. Αλλά όπως φαίνεται από ό,τι μόλις ανέφερα, αυτά είναι ορισμοί και αντιλήψεις περί βιώσεως και βιωμάτων, που αναπτύχθηκαν έξω από τον Ορθόδοξο χώρο, κυρίως στον Προτεσταντισμό. Μέσα στον Ορθόδοξο χώρο, στην ορθόδοξη αντίληψη των πραγμάτων, πώς αντιλαμβανόμαστε τη βίωση ή το βίωμα;

Πρώτο στοιχείο της Ορθόδοξης αυτής αντίληψης είναι αυτό που θα το ονομάζαμε προσωπική εμπειρία σε αντίθεση προς την απλή λογική ή διανοητική συγκατάθεση. Για παράδειγμα, όταν λέμε «πιστεύω», όπως αρχίζει το Σύμβολο της Πίστεως, μπορούν να νοηθούν δύο πράγματα. Το ένα είναι ότι προσυπογράφουμε, δεχόμαστε αυτά τα οποία λέει το Σύμβολο τής Πίστεως, ότι ο Θεός είναι Τριαδικός, ότι, ο Χριστός έχει δύο φύσεις, ή ό,τι άλλο έχει η Δογματική μας, το προσυπογράφουμε και έτσι λέμε ότι είμαστε Ορθόδοξοι πιστοί. Το άλλο που μπορεί να νοηθεί είναι ότι αυτό, στο οποίο ομολογούμε ότι πιστεύουμε, δημιουργεί μία προσωπική σχέση και προσωπική, δέσμευση. «Πιστεύω εις έναν Θεό» μπορεί να σημαίνει απλώς ότι δέχομαι τον μονοθεϊσμό, αλλά σε μια βιωματική προσέγγιση της πίστεως δεν αρκεί να λέει κανείς ότι δέχεται την ιδέα ότι ο Θεός είναι ένας, αντί της ιδέας ότι οι θεοί είναι πολλοί, όπως δέχονται οι ειδωλολάτρες. Πρέπει να προχωρήσει ή να εννοήσει λέγοντες «πιστεύω» τη δημιουργία μιας στενής, προσωπικής σχέσεως και δεσμεύσεως με αυτό που ονομάζει «ένα Θεό». Χωρίς δηλαδή την προσωπική σχέση δεν μπορεί να νοηθεί στην περίπτωση αυτή πίστη. Η πίστη, λοιπόν, μπορεί να είναι απλώς μία παραδοχή λογικών προτάσεων, αλλά να μην εμπεριέχει αυτή η παραδοχή μια προσωπική δέσμευση, μια προσωπική σχέση. Αυτή η δέσμευση και η σχέση η προσωπική, που διακρίνει τη βιωματική πίστη από τη διανοητική πίστη, είναι που χαρακτηρίζει ακριβώς αυτό που λέμε βίωμα κατά την Ορθόδοξη αντίληψη. Αυτό είναι ένα στοιχείο της Ορθόδοξης εννοίας του βιώματος.

Το άλλο είναι επίσης πάρα πολύ σημαντικό: είναι αυτό που θα το ονομάζαμε κοινωνική εμπειρία σε αντιδιαστολή με τήν ατομική εμπειρία. Δηλαδή, άλλο είναι να λες «πιστεύω», και να μπορείς να το λες αυτό, έστω και με την προσωπική δέσμευση που είπαμε πριν, ως άτομο, μόνος σου (στο σπίτι σου, στο δρόμο, στη δουλειά σου), και άλλο είναι να το λες αυτό ως μέλος μιας κοινότητος, να το ομολογείς μαζί με άλλους, να σε δένει δηλαδή αυτή η πίστη και με άλλους, όχι μόνο με τον Θεό ατομικά. Αυτό το είδος του βιώματος για να πραγματοποιηθεί προϋποθέτει μία κάθαρση· μία κάθαρση από τα πάθη, από όλα τα πάθη, διότι όλα τα πάθη έχουν ως ρίζα και κέντρο τους τον ατομισμό, τον εγωκεντρισμό. Για να αποκαθαρθεί κανείς, για να μπορέσει να πει κανείς ότι έχει κοινωνική εμπειρία της πίστεως, πρέπει οπωσδήποτε να καθάρει τον εαυτό του από τα πάθη αυτά, που τον δεσμεύουν με τον εαυτό του περισσότερο παρά με τους άλλους και με τον κατεξοχήν Άλλον, που είναι ο Θεός.

Αυτή η κάθαρση είναι η αρνητική πλευρά της κοινωνικής εμπειρίας. Τη θετική πλευρά τη συνιστά η ένταξη σ’ ένα πλέγμα σχέσεων, το οποίο δεν είναι εγωκεντρικό, αλλά θεοκεντρικό. Δεν αρκεί απλώς να πει κανείς ότι απελευθερώνεται από τον ατομισμό και από τα πάθη, που πηγάζουν από την εγωκεντρικότητα, αλλά πρέπει να προχωρήσει και στο θετικό βήμα, το οποίο θα το ονομάζαμε το βήμα της αγάπης, να συνδεθεί δηλαδή προσωπικά με τους άλλους και με το Θεό. Έτσι, η βίωση της πίστεως υπ’ αυτές τις προϋποθέσεις εισάγει τον άνθρωπο στο χώρο της Εκκλησίας.

Αλλά τί είναι η Εκκλησία και πώς βιώνεται; Αν απαλλαγούμε από την αντίληψη ότι η Εκκλησία είναι απλώς ένας θεσμός, και ενστερνισθούμε την πίστη ότι είναι ένας τρόπος υπάρξεως, τότε θα πρέπει να μείνουμε λίγο, στο σημείο αυτό, για να διαφωτίσουμε κάπως, αυτό το μεγάλο και δύσκολο θέμα.

2. Η βαπτισματική βίωση του μυστηρίου της Εκκλησίας.

Όταν λέμε ότι η Εκκλησία είναι ένας τρόπος υπάρξεως τί εννοούμε, σε τί συνίσταται αυτός ο τρόπος υπάρξεως; Το πρώτο πράγμα που θα ήθελα να επισημάνω είναι ότι η Εκκλησία είναι Μητέρα, που σημαίνει ότι γεννάει τέκνα. Η γέννηση, η εμφάνιση νέων ταυτοτήτων, νέων υποστάσεων, είναι αυτό που συμβαίνει κάθε φορά που με το βάπτισμα γίνεται κανείς μέλος της Εκκλησίας. Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορεί να πει κανείς για το άγιο Βάπτισμα, αλλά είναι ορισμένα πράγματα που συνήθως δεν τα λέμε ενώ είναι τα πιο ουσιαστικά. Το βάπτισμα προϋποθέτει ένα θάνατο και μια γέννηση· ένα θάνατο του παλαιού ανθρώπου και μια γέννηση ενός νέου. Αλλά τί είναι αυτός ο παλαιός άνθρωπος; Πρόκειται απλώς για ένα ηθικό ζήτημα, δηλαδή για αλλαγή και βελτίωση της συμπεριφοράς του ανθρώπου; Και εάν αλλάξει η συμπεριφορά του ανθρώπου, έχει γίνει ο άνθρωπος καινούργιος, έχει ξαναγεννηθεί; Πολλές φορές εκεί σταματούμε, και έτσι επιβεβαιώνονται όσα είπα στην αρχή σχετικά με την Προτεσταντική επίδραση στην αντίληψη που έχουμε περί βιώματος.

Το πρόβλημα όμως του θανάτου του παλαιού άνθρωπου δεν είναι ηθικό αλλά οντολογικό, διότι το πρόβλημα με τη βιολογική γέννησή μας δεν είναι απλώς ότι μας κάνει να έχουμε την αμαρτία μέσα στην ύπαρξή μας (όπως λέει ο ψαλμωδός, «εν ανομίαις εκίσσησέ με η μήτηρ μου»), δεν είναι απλώς το ότι φέρνουμε αυτό που λέμε προπατορικό αμάρτημα, αλλά είναι το ότι όλα αυτά μεταφράζονται στο γεγονός ότι φέρνουμε μία θνητή ύπαρξη, ότι γεννιόμαστε ως θνητά όντα. Και η ζωή, συνεπώς, που έρχεται από τη βιολογική γέννηση, από τους ίδιους τους νόμους της φύσεως και της βιολογίας, και γι’ αυτό οδηγεί αναπόφευκτα στο θάνατο. Επομένως, ο καινός άνθρωπος, αυτός που θα ξαναγεννηθεί, πρέπει να είναι ο άνθρωπος που θα ζήσει αιώνια, που δεν έχει απλώς τη θνητή ύπαρξη που μας έδωσε η βιολογική μας γέννηση. Η Εκκλησία με το Βάπτισμα γίνεται μητέρα που γεννάει αθάνατα παιδιά, ενώ η βιολογική μητέρα γεννάει θνητά παιδιά.

Έτσι στο Βάπτισμα έχουμε, όπως θα μπορούσε να πει κανείς, την πρώτη βίωση της Εκκλησίας. Αν ρωτήσουμε τον εαυτό μας, πότε βιώνουμε για πρώτη φορά το μυστήριο της Εκκλησίας, η απάντηση είναι: με το Βάπτισμα. Τότε διακόπτουμε τους δεσμούς μας με το θάνατο, και αποκτούμε μια ζωή, η οποία δεν δεσμεύεται από τους νόμους της βιολογίας, τους νόμους του θανάτου. Γι’ αυτό στο Βάπτισμα έχουμε μια ριζική μεταστροφή του ανθρώπου, την οποία δεν πρέπει να την ερμηνεύουμε απλώς ηθικά, δηλαδή σαν αλλαγή συμπεριφοράς, αφού όσο κι αν αλλάξει κανείς τη συμπεριφορά του παραμένει θνητός. Γι’ αυτό άλλωστε έκτος της Εκκλησίας μπορεί να βρει κανείς ανθρώπους που κατορθώνουν και αρετή και αλλαγή συμπεριφοράς, αλλά δεν κατορθώνουν να απαλλαγούν από τα δεσμά του θανάτου. Η στροφή, λοιπόν, που γίνεται στο Βάπτισμα, η στροφή, την οποία συμβολικά, τελετουργικά κάνει ο υποψήφιος κατά την ώρα των εξορκισμών, όταν τον στρέφουμε από την κατεύθυνση προς Δυσμάς, προς την κατεύθυνση προς Ανατολάς, αυτή είναι στροφή από το βασίλειο του σκότους και του θανάτου στο βασίλειο του φωτός και της ζωής. Έτσι το Βάπτισμα σημαίνει επίσης απελευθέρωση από οτιδήποτε στο παρελθόν δέσμευε τον άνθρωπο. Και αν ακόμα είναι νήπιος και δεν έχει προβλήματα ηθικής συμπεριφοράς, όπως οι ενήλικοι, το Βάπτισμα αποτελεί και γι’ αυτόν νέα γέννηση, διότι έχει αυτήν την θνητότητα, για την οποίαν μιλήσαμε προηγουμένως. Αν πάλι είναι μεγάλος, μετά το Βάπτισμα διαγράφονται οι αμαρτίες του παρελθόντος και έτσι πραγματοποιείται μια ριζική στροφή προς μια καινούργια ταυτότητα, η οποία δεν στηρίζεται πλέον σ’ αυτό που ήταν ο άνθρωπος στο παρελθόν αλλά σ’ αυτό που θέλει ο Θεός να είμαστε αιώνια. Έτσι στο Βάπτισμα βιώνεται αυτή η στροφή, η μεταστροφή από αυτό που είμασταν στο παρελθόν σ’ αυτό που θα είμαστε στο μέλλον.

Αλλά το Βάπτισμα περιλαμβάνει και ένα άλλο στοιχείο. Δεν είναι απλώς ο θάνατος ως προς το παρελθόν, που καταργείται, αλλά η ανάσταση σε μια νέα ζωή, η οποία όμως νέα ζωή εκφράζεται (και εδώ είναι το πολύ σημαντικό που πολλές φορές παραγνωρίζουμε) με την ενσωμάτωσή μας στο σώμα της Εκκλησίας. Δεν υπάρχει Βάπτισμα, το οποίο να μην συνεπάγεται αυτομάτως ενσωμάτωση στο σώμα της Εκκλησίας. Όταν έγραφε ο Απόστολος Παύλος ότι στο Βάπτισμα πεθαίνουμε συν Χριστώ και ανιστάμεθα, για να ενσωματωθούμε μέσα στο σώμα του Χριστού, αυτό μεταφράζεται πρακτικά στην ενσωμάτωσή μας στην κοινότητα της Εκκλησίας, πράγμα που σημαίνει πλέον ότι οι σχέσεις που καθορίζουν την ύπαρξή μας δεν είναι οι βιολογικές, αυτές δηλαδή που πήραμε από την πρώτη μας γέννηση, αλλά οι εκκλησιολογικές, αυτές που μας δίνει η Εκκλησία. Χαρακτηριστικά, ας θυμηθούμε αυτό που λέγεται κατ’ επανάληψη στα ιερά Ευαγγέλια ως προτροπή του Κυρίου, ότι Πατέρας σας δεν είναι πλέον ο πατέρας της οικογένειάς σας, αλλά «ο εν τοις ουρανοίς»: και «Πατέρα μη καλέσητε υμών επί της γης, εις γαρ έστιν ο Πατήρ υμών, ο εν τοις ουρανοίς». Όλα αυτά βγήκαν από την εμπειρία του Βαπτίσματος, την εμπειρία της εντάξεως πλέον μέσα σε ένα νέο πλέγμα σχέσεων που δεν είναι το βιολογικό. Από εκεί αντλεί τώρα την υπόσταση, την προσωπική του ταυτότητα, ο πιστός.

Ας κάνουμε εδώ μια παρένθεση λειτουργικής φύσεως. Για μας τους Ορθοδόξους είναι καίριας σημασίας το να επιμείνουμε στο ότι το Βάπτισμα, το Χρίσμα και η θεία Ευχαριστία αποτελούν μία ενιαία και αδιάσπαστη λειτουργική ενότητα, ενώ στη Δύση (τόσο στους Ρωμαιοκαθολικούς όσο και στους Προτεστάντες) αυτά τα τρία Μυστήρια έχουν διασπασθεί λειτουργικά και μεσολαβεί χρόνος μεταξύ Βαπτίσματος, Χρίσματος και Θείας Ευχαριστίας, με διάφορα επιχειρήματα βιωματικά, με την ατομική έννοια του βιώματος (ότι πρέπει το παιδί να μεγαλώσει, να καταλαβαίνει τι του γίνεται και μετά να προσέλθει). Για μας δεν ισχύουν τέτοια κριτήρια· αντίθετα, ισχύει το κριτήριο ότι έχομε μια οντολογική αλλαγή, ότι ο άνθρωπος πρέπει να μπει πλέον σε μια νέα σχέση με τον κόσμο. Δεν μπορεί να είναι κανείς βαπτισμένος και να είναι μακρυά από την βίωση της κοινότητος της Εκκλησίας, γι’ αυτό Βάπτισμα σημαίνει συγχρόνως και τοποθέτηση μέσα στην κοινότητα της Εκκλησίας και κοινωνία στη Θεία Ευχαριστία. Το ότι σήμερα οι Βαπτίσεις γίνονται εκτός της Θείας Ευχαριστίας, ή δίνουμε τη θεία Ευχαριστία στον νεοβάπτιστο ατομικά και εκτός της κοινότητος, τούτο είναι μία λύση ανάγκης, η οποία τουλάχιστον διατηρεί την ενότητα των τριών Μυστηρίων. Πάντως, ο σωστός τρόπος είναι να τελείται το Βάπτισμα στη Θεία Ευχαριστία, ώστε να μπορεί αμέσως η κοινότητα να υποδέχεται το νέο μέλος της, και αυτό να αισθάνεται ως μέλος της Εκκλησίας.

3. Η Ευχαριστιακή βίωση του μυστηρίου της Εκκλησίας.

Έκτος από το Βάπτισμα, όπως απ’ όσα είπαμε μέχρι τώρα. η Εκκλησία βιώνεται ως πρόγευση της Βασιλείας του Θεού. δηλαδή των σχέσεων εκείνων, που δίνουν ζωή και όχι θάνατο, διότι ο θάνατος είναι εγγενής μέσα στη βιολογική γέννηση του ανθρώπου -ας μην το λησμονούμε αυτό το πράγμα. Εγγενής αντίθετα, μέσα στη νέα γέννηση του ανθρώπου με το Βάπτισμα, είναι η ζωή, και αυτό δίνεται με τη θεία Ευχαριστία• διότι δεν μπορεί αυτός, που βιώνει την Εκκλησία ως βαπτισματική πραγματικότητα να μην την βιώσει αμέσως και ως ευχαριστιακή πραγματικότητα. Το σημαντικό εν σχέσει με την ευχαριστιακή εμπειρία της Εκκλησίας είναι ότι εισέρχεται πλέον ο άνθρωπος σε μια σχέση με τους άλλους και με τον κόσμο γενικά, η οποία έχει ως κέντρο της τον Χριστό. Έχει ως κέντρο της το σώμα Εκείνου, ο οποίος νίκησε το θάνατο, και αυτή η νίκη κατά του θανάτου, που έχει ο αναστημένος Χριστός, είναι αυτή, από την οποία πηγάζει η ζωή για όλα τα μέλη της Εκκλησίας. Αυτή η Χριστοκεντρικότητα της Θείας Ευχαριστίας είναι που την κάνει να διαφέρει από κάθε άλλη εμπειρία, που έχει ο πιστός ή γενικότερα ο άνθρωπος. Δεν υπάρχει απολύτως τίποτε που να είναι τόσο Χριστοκεντρικό όσο η Θεία Ευχαριστία. Καμία άλλη εμπειρία του πιστού δεν έχει τόσο άμεση σχέση με την σωματική παρουσία του άναστάντος Χριστού.

Το άλλο σημαντικό στοιχείο απ’ την εμπειρία της Θείας Ευχαριστίας είναι ότι κάνει τη σχέση του ανθρώπου με το Θεό σχέση που περνάει μέσα από τους άλλους. Μπορεί κανείς εύκολα να δημιουργήσει μια σχέση με τον Θεό, η οποία να παραγνωρίζει, να παραμερίζει τον πλησίον. Αυτή είναι μία επικίνδυνη κατάσταση, η οποία μπορεί εύκολα να συμβεί έξω από την ευχαριστιακή εμπειρία. Αλλά και στην ευχαριστιακή εμπειρία παρεισφρύει πολλές φορές η ευσεβιστική ατομοκρατία, και βλέπει κανείς πολλές φορές έναν πιστό να πηγαίνει στη Θεία Ευχαριστία και να απομονώνεται από το υπόλοιπο σώμα της Εκκλησίας, για να προσευχηθεί δήθεν καλύτερα, πράγμα που θα μπορούσε να το κάνει καλύτερα στο σπίτι του. Στη Θεία Λειτουργία δεν πηγαίνουμε για να προσευχηθούμε ως άτομα, πηγαίνομε για να προσευχηθούμε μαζί με τους άλλους, ως κοινότητα. Πρέπει λοιπόν να έχουμε διαρκώς συνείδηση ότι ο διπλανός μας είναι και αυτός μέλος του ίδιου σώματος και ότι διά μέσου τής σχέσεως αυτής με τον διπλανό μας επικοινωνούμε με τον Θεό.

Όμως η ευχαριστιακή εμπειρία έχει κι ένα άλλο χαρακτηριστικό: είναι εμπειρία ιεραρχική. Συνίσταται στην ύπαρξη διαφόρων λειτουργημάτων, καθένα από τα οποία προτυπώνει τα έσχατα, την Βασιλεία του Θεού μ’ έναν τρόπο διαφορετικό, που δεν μπορεί να επαναλάβει ένα άλλο λειτούργημα. Αυτή η ποικιλία των λειτουργημάτων διαφοροποιεί τα λειτουργήματα μέσα στην Εκκλησία και τα κάνει όλα, όπως τα αντιλαμβάνεται ο Απόστολος Παύλος στην Α΄ προς Κορινθίους Επιστολή, στο 12ο κεφάλαιο (που είναι ένα σπουδαίο εκκλησιολογικό κεφάλαιο), όταν αναλύει την έννοια του σώματος της Εκκλησίας. Εκεί λέγει ότι το σώμα αποτελείται από κεφάλι, από χέρια, από πόδια, και κάθε ένα από αυτά έχει μια λειτουργία, την οποία δεν μπορεί να επιτελέσει ένα άλλο μέλος. Γι’ αυτό και πρέπει οπωσδήποτε όλα τα μέλη να αναγνωρίζουν το ένα την σημασία του άλλου, αλλά και την ιδιαιτερότητα του καθενός.

Ο άνθρωπος, λοιπόν, βιώνει τα έσχατα, τη Βασιλεία του Θεού, στη θεία Ευχαριστία όπου όταν έχει αυτή την εικόνα των εσχάτων, που δημιουργεί η Θεία Λειτουργία, μάλιστα δε η Ορθόδοξη Θεία Λειτουργία, η οποία περισσότερο από κάθε άλλη ευχαριστιακή Λειτουργία εικονίζει τα μέλλοντα, εικονίζει τη Βασιλεία του Θεού. Εκεί, πλέον, βιώνομε τη Βασιλεία του Θεού μέσα στη Θεία Λειτουργία, σαν μια αποκάλυψη της μελλοντικής καταστάσεως των πραγμάτων. Γι’ αυτό εμείς οι Ορθόδοξοι βιώνουμε την Εκκλησία με τρόπους που πολλές φορές σκανδαλίζουν τους ετεροδόξους. Έχει, παραδείγματος χάριν, η Εκκλησία μας και η Θεία Ευχαριστία μια ιδιαίτερη λαμπρότητα: πολύ φώς, λαμπρά άμφια, ωραία ψαλμωδία, ωραίες εικόνες, ωραία χρώματα. Όλα αυτά αποβλέπουν σε έναν σκοπό: στο να απεικονίσουν την Βασιλεία του Θεού σε μας και να μας κάνουν να την προγευθούμε. Κάνουμε, λοιπόν, μεγάλο λάθος, όταν για διαφόρους λόγους {πολλές φορές κακώς νοούμενης ταπεινοφροσύνης και δήθεν απλότητος) αυτά τα πράγματα τα απλοποιούμε και στερούμε έτσι τη Θ. Λειτουργία από την λαμπρότητα που προσέδωσε η Εκκλησία στη Θεία Ευχαριστία διαμέσου των αιώνων. Βιώνοντας, λοιπόν, τη Θεία Ευχαριστία ως Χριστοκεντρική Σύναξη και ως εικόνα της Βασιλείας του Θεού, της συνάξεως δηλαδή όλων γύρω από το πρόσωπο του Χριστού, αποκτά ο Ορθόδοξος πιστός μια ιδιαίτερη εκτίμηση, ευλάβεια και σεβασμό προς τους λειτουργούς της Εκκλησίας, προς αυτούς που εικονίζουν τα έσχατα, και ιδιαιτέρως προς αυτούς που εικονίζουν το πρόσωπο του Χριστού, όπως είναι ο επίσκοπος, που είναι ο κατ’ εξοχήν προεστώς της ευχαριστιακής συνάξεως. Νομίζω ότι αυτή η παράδοση του λαού μας να αποδίδει ιδιαίτερη ευλάβεια στους λειτουργούς της Εκκλησίας, στον επίσκοπο κατεξοχήν, στους πρεσβυτέρους καί τούς διακόνους κατ’ επέκταση, είναι μέρος ουσιαστικό αυτού που λέμε «βίωση του μυστηρίου της Εκκλησίας». Και είναι κάτι που πρέπει να το διδάσκουμε στα παιδιά, και σε όλα τα μέλη της Εκκλησίας ως ουσιαστικό στοιχείο της πίστεως μας.

4. Συμπεράσματα

Κλείνοντας θα ήθελα συνοπτικά και συμπερασματικά να αναφέρω μερικούς συγκεκριμένους τρόπους, με τους οποίους βιώνουμε το Μυστήριο της Εκκλησίας εμείς οι Ορθόδοξοι.

1) Απ’ όσα είπαμε φάνηκε ότι η Εκκλησία βιώνεται διά των Μυστηρίων κατεξοχήν, κυρίως στο Βάπτισμα και στην Θεία Ευχαριστία. Τα άλλα Μυστήρια αποτελούν προεκτάσεις της Θείας Ευχαριστίας, και τελετουργικά ήδη στην αρχαία Εκκλησία ήταν ενωμένα με τη Θεία Ευχαριστία,

2) Η Εκκλησία βιώνεται ως ο χώρος της καθάρσεως από τα πάθη, τα οποία έχουν τη ρίζα τους στον εγωισμό και στην απάτη ότι η αληθινή ζωή είναι η βιολογική ζωή και ό,τι συνεπάγεται αυτή. Όλα τα πάθη έχουν αυτά τα χαρακτηριστικά. Μέσα στην Εκκλησία, λοιπόν, θεραπεύεται ο άνθρωπος από τα πάθη, θεραπεύεται κατά τρόπο θετικό, όχι απλώς με το να απαλλάσσεται από τα πάθη αυτά, αλλά με το να αντικαθιστά αυτά με τα αγαπητικά βιώματα, με αυτά που ονομάζει ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, «αγαπητικήν σχέσιν». Και η Εκκλησία είναι σε τελευταία ανάλυση τρόπος υπάρξεως επειδή ακριβώς είναι το Μυστήριο της Αγάπης, το Μυστήριο, στο οποίο βιώνουμε θετικά την ελευθερία μας από τα πάθη.

3) Ή βίωση τού Μυστηρίου τής Εκκλησίας, ενώ κατεξοχήν λαμβάνει χώρα μέσα στα Μυστήρια, προεκτείνεται και πέρα από τα Μυστήρια, στη ζωή του πιστού έξω από τα Μυστήρια, στις σχέσεις του με τους άλλους, στη σχέση του με τον υλικό κόσμο. Επειδή τα Μυστήρια, όπως είπαμε μας δίνουν την εικόνα της Βασιλείας του Θεού, μεταφέρουμε την εικόνα αυτή και την κάνουμε μόνιμο κριτήριο της ζωής μας· κάθε πράξη, κάθε απόφαση, κάθε ενέργεια της ζωής μας συγκρίνεται πλέον με αυτή την εικόνα των μελλόντων, της Βασιλείας του Θεού, και δημιουργείται μ’ αυτόν τον τρόπο μονίμως, θα έλεγε κανείς, η συναίσθηση της ανεπάρκειάς μας να ταυτίσουμε αυτή την εικόνα που δίνουν τα Μυστήρια με την πραγματικότητα της καθημερινής μας ζωής. Αυτή η συνειδητοποίηση της συγκρούσεως μεταξύ αυτού που παίρνουμε στα Μυστήρια και αυτού που είμαστε στην καθημερινή μας ζωή δημιουργεί το βίωμα της μετανοίας· και η μετάνοια είναι ακριβώς αυτή που θα μας κρατάει πάντοτε σε σωστή σχέση με την Εκκλησία. Διότι η Εκκλησία αποτελείται από αμαρτωλούς, από αμετανόητους όμως είναι δύσκολο να το εννοήσει κανείς. Έτσι αυτή η σύγκριση μάς οδηγεί στην αληθινή μετάνοια και στην ταπείνωση, και με τον τρόπο αυτό βιώνεται το Μυστήριο της Εκκλησίας ως Μυστήριο Μετανοίας, Μυστήριο ταπεινώσεως ειλικρινούς. Διότι, καταλαβαίνουμε ότι όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, άλλος πολύ και άλλος λίγο, αποτυγχάνομε στο να ταυτίσουμε την εικόνα και εμπειρία των Μυστηρίων με την καθημερινή μας ζωή και, επομένως, δεν κρίνουμε τους άλλους, δεν κατακρίνουμε, αλλά μετανοούμε και αγαπούμε με ταπείνωση. Όλα αυτά πρέπει να τα δούμε όχι ως εντολές, αν και είναι βεβαίως εντολές, αλλά κυρίως ως συνέπειες της εμπειρίας που παίρνουμε μέσα στα Μυστήρια της Εκκλησίας. Τα Μυστήρια της Εκκλησίας φανερώνουν το εσχατολογικό, το τέλειο, και έτσι δίνουν το κριτήριο, με το οποίο θα κρίνουμε την καθημερινή μας ζωή. Έτσι η Εκκλησία βιώνεται κάθε στιγμή ως ελευθερία από το ψεύδος, την απάτη, την αυταπάτη, τον εγωισμό, τον ατομισμό και τελικά τη φθορά και το θάνατο. Και αυτό προϋποθέτει διαρκή αγώνα, διαρκή εγρήγορση του πιστού.

Αυτά είναι μερικές σκέψεις σχετικά με τον τρόπο, με τον οποίο βιώνεται το Μυστήριο της Εκκλησίας. Η βίωση του Μυστηρίου της Εκκλησίας είναι βεβαίως μεγάλο θέμα και όπως όλα τα θέματα αυτού του είδους προϋποθέτουν ανάλογη εμπειρία, για να μπορέσει κανείς να τα καταλάβει σωστά. Αλλά νομίζω ότι η εμπειρία, στην οποία πρέπει να βασιζόμαστε πάντοτε, όταν διδάσκουμε κάθε πιστό της Εκκλησίας, είναι αυτή την οποία κατεξοχήν γνωρίζουν όλοι οι πιστοί από τη μυστηριακή εμπειρία. Δεν λέγω ότι όλοι ζούμε την εμπειρία των Μυστηρίων με τον ίδιο τρόπο και σωστά, αλλά όλοι ξέρουμε περίπου για τί μιλάμε όταν μιλάμε γι’ αυτά τα πράγματα. Όπως γράφει ο άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας «Η Εκκλησία σημαίνεται εν τοις Μυστηρίοις». Τα Μυστήρια, συνεπώς, είναι ο καλύτερος τρόπος, για να γίνει βίωμά μας το Μυστήριο της Εκκλησίας, όχι μόνο κατά την τέλεσή τους, αλλά και έξω από αυτήν, στην καθημερινή μας ζωή.

(Ομιλία που δόθηκε προς τους μετεκπαιδευόμενους Κατηχητές στην Αποστολική Διακονία στις 19-3-1990)

Η τραγωδία της πτώσης μας

Η τραγωδία της πτώσης μας

Το κέντρο της σωτηρίας μας βρίσκεται στο "γενηθήτω το θέλημα σου", που προϋποθέτει ταπείνωση και πίστη.
Η δυστυχία στο κόσμο υπάρχει γιατί υπάρχουν πολλά θελήματα και όχι ένα όπως στον ουρανό.
Η δυστυχία στον άνθρωπο υπάρχει γιατί πνίγεται από τους λογισμούς, και οι λογισμοί υπάρχουν όταν υπάρχει θέλημα.
Εκείνος που έκοψε το θέλημά του είναι ειρηνικός και χαρούμενος.
Θεωρεί τη γνώμη του άλλου πάντοτε ανώτερη γι΄ αυτό υποχωρεί σε όλα, μπορεί να ζήσει και με τον πιο ιδιότροπο άνθρωπο αφού μέσα του έχει μάθει να θεωρεί ότι πάντα ο άλλος έχει δίκιο.
Τις εντολές του Θεού τις έχει κάνει κέντρο της ζωής του και αναπολεί την ουράνια πατρίδα, όπου όλοι έχουν το ίδιο θέλημα το θέλημα του αγίου τριαδικού Θεού.
Στην Αγία γραφή βλέπουμε καθαρά τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος να παραχωρεί το ένα πρόσωπο την εξουσία στο άλλο.
Ο Κύριος λέει "πάτερ γενηθήτω το θέλημά σου", ο Πατήρ παραδίδει την εξουσία στον Υιό, το Πνεύμα το Άγιο δείχνει και αναπαύεται στον Υιό.
Αν παρατηρήσουμε έναν αληθινό μοναχό θα δούμε ότι μιλάει ειρηνικά, είναι χαρούμενος, δεν έχει λογισμούς που τυραννούν το κοσμικό άνθρωπο, και όλα αυτά γιατί έμαθε μέσα από την υπακοή να κόβει το θέλημά του.
Ο θησαυρός είναι κοντά μας η δυσκολία όμως να κόψουμε το θέλημά μας ανυπέρβλητη!
Αυτή είναι η τραγωδία της πτώσης μας.

Γιάννης Χορταριάς

Αναρτήθηκε από lllazaros στις 10:00 π.μ.